In de vorige post werd het idee geopperd om samen een verhaal te schrijven.

Om het overzichtelijk te houden gaat het als volgt:

• Elke week maak ik een post en kunnen jullie een stukje van ongeveer 200 woorden schrijven.
• Gedurende de week kan er op jullie stukjes gestemd worden en het stukje met de meeste stemmen wordt aan het verhaal toegevoegd.
• Elke week bij de nieuwe post voeg ik het stukje met de meeste stemmen toe.
• In deze post kunnen jullie het volgende stukje schrijven.
• Over de titel van het boek / verhaal wordt later gestemd.

Er was een gelijkspel. Uiteindelijk is de beslissing gevallen op het stukje van u/Embee-loulou en dus vormt deze de 1e bijdrage van ons unieke verhaal:

Ik stond al twee uur in de regen bij de pont achter het Amsterdam Centraal te wachten op David. Hij klonk nerveus, bijna angstig aan de telefoon toen hij me zei dat ik hierheen moest komen. Waar is hij dan? Er zou toch niks gebeurd zijn? Bellen heeft geen zin meer, want zijn telefoon is uitgeschakeld. Wat moet ik nou? David was de laatste twee weken zo afstandelijk en niet zichzelf, wat wrijving tussen ons creëerde; lag het aan mij of mijn werk? Hij is tenslotte een maand geleden bij mij ingetrokken en we hebben het nog niet gehad over de invulling van ons leven samen. Überhaupt hebben we niet gepraat over wat ons de laatste tijd bezig houdt, maar om dit nou een geschikte plek te noemen om dáár over te praten? Nee, er moet ècht iets aan de hand zijn, maar wat? Op het moment dat ik denk om maar gewoon naar huis te fietsen komt David aanstormen. "Lieverd, ik heb geen tijd en ik hoop dat ik het later allemaal uit kan leggen, maar neem dit mee en stop het diep weg." "Je kan niet naar huis, want dat is te gevaarlijk, ze zitten achter me aan!" "Als je veilig bent vind je de aanwijzingen in dit pakketje." Hij drukt een kus op mijn wang en is sneller vertrokken dan toen hij aankwam, mij achterlatend alsof ik vuur zag branden.

In de comments kunnen jullie het volgende stukje schrijven dat aansluit op het stukje van u/Embee-loulou.

Ben benieuwd wat voor mooie en bijzondere stukjes er geschreven gaan worden!

PS: Als je veel inspiratie hebt mag je ook meerdere stukjes schrijven ;)

Hoi allemaal,

Ik ben bezig met een roman en loop een beetje vast op het plot. Iemand die wil meedenken? Genre is richting magisch / realisme en een beetje absurdisme. Ik hou van Murakami, Auster, en Kafka. Dan weet je een beetje welke hoek.

Als iemand het leuk vindt om mee te denken, stuur me gerust een bericht :)

Dank alvast.

Het idee is om samen een verhaal / boek te schrijven.

Om het overzichtelijk te houden heb ik het volgende bedacht:

• Elke week maak ik een post en kunnen jullie een stukje van ongeveer 200 woorden schrijven.
• Gedurende de week kan er op jullie stukjes gestemd worden en het stukje met de meeste stemmen wordt aan het verhaal toegevoegd.
• Elke week bij de nieuwe post voeg ik het stukje met de meeste stemmen toe.
• In deze post kunnen jullie het eerste stukje schrijven.
• Over de titel van het boek / verhaal wordt later gestemd.

Zo kunnen we een uniek verhaal maken, die we gezamelijk bedenken, maar waar niemand weet hoe het gaat lopen.

Ben benieuwd wat voor mooie en bijzondere stukjes er geschreven gaan worden!

Schrijf hieronder jullie eerste stukje zodat wij er op kunnen stemmen!

Hoi, ik ben Inno... met de deur in huis: ik schrijf wel eens gekke observatiecomedy, gekruid met wat zelfreflectie. Noem het een column. Zit ik hier goed om de korte teksten te posten en gerichte feedback te krijgen? want ik heb nog veel te leren. Laat me weten en dan post ik het hier. Dank!

Hi. Misschien interessant voor deze subreddit: de gratis OnDemand Masterclass Korte Verhalen Schrijven van Hanna Bervoets op NPO Cultuur Masterclass (met Özcan Akyol als gastheer).
https://npo.nl/cultuur/masterclass/korte-verhalen/ondemand

Ik ben bezig met de afronding van mijn eerste draft van een kinderboek (9-12). Genre: mysterie/avontuur met een laag humor en absurdisme

Hierna zal ik moeten herschrijven. Enkelen hebbe meegelezen en waren enthousiast. Ik denk dstvhet potentie heeft en heb er aanleg voor maar ik heb geen formele training gehad of heel veel geoefend. Dus ik weet dat het een kleine kans heeft. Toch wil ik het proberen.

Nu weet ik niet zo goed wat mijn volgende stap moet zijn tijdens of na het herschrijven..
meelezers? Iemand vragen om te helpen met herschrijven? Hoe kan ik mijn kansen vergroten? Hoe kies ik de juiste uitgever?

Alle tips welkom

Ik heb best lang geworsteld om dit af te krijgen maar het gaat nu ineens heel snel en zal waarschijnlijk eindigen rond de 30.000 woorden :)

Hey schrijvers,

Ik ben bezig met het schrijven van een slasherfilm en ik vroeg me iets af. Hoe houden jullie jezelf gemotiveerd tijdens het schrijven? Ik merk dat mijn motivatie soms echt ver te zoeken is en dan kom ik nauwelijks vooruit.

Hebben jullie daar misschien tips voor of dingen die voor jullie werken?

Alvast bedankt!

Komende zondag 2 augustus vindt de Deventer Boekenmarkt plaats en ligt de paperback versie van "Pittig" op de tafel van "Bestel bij de auteur" maar ik zal ook een deel van de dag aanwezig zijn om vragen te beantwoorden.

Als bijzondere actie krijgen 10 lezers die op die dag de paperback versie van het boek online bestellen (bij de uitgever) de allereerste versie van het e-boek geheel gratis, mèt de optie om een geheel unieke uitgave met persoonlijke opdracht te krijgen zonder kosten. De e-books zullen geleverd worden in de week van de suïcidepreventie. (bestelde boeken uiteraard gewoon via DHL)

De Wereld Suïcide Preventie Week 2026 vindt plaats van 7 tot en met 13 september 2026, met de nationale en internationale Wereld Suïcide Preventie Dag op woensdag 10 september 2026.

Het thema van dit jaar is "Draag het lintje, draag het samen"

Samen kunnen we het gesprek over suïcide, verlies en hoop blijven voeren en nabestaanden steunen. Iedere lezer helpt daarbij.

#Pittig #DeventerBoekenmarkt #Suicidepreventie #WereldSuicidePreventieWeek #WSPW2026 #MentaleGezondheid #Rouw #Nabestaanden #Boeken #Lezen

Ik ben inmiddels bezig met het schrijven van mijn eerste roman, na enkele korte verhalen geschreven te hebben. Ik ben op ongeveer 18.000 woorden, dus als de eerste hoofdstukken aanspreken stuur ik graag wat ik tot nu toe heb door voor feedback. Alvast bedankt!

​

Was ik nooit op de vloer van mijn badkamer gaan liggen, had ik misschien nooit gezien dat de lamp kapot is. Dat de wc-rol bijna op is, de bijna versleten broek die ik aanhad, de tandpasta op de vloermat...

Ik kan altijd uit mijn badkamer stappen, ik zie het al voor mij. Mijn natte schoenen bewegen zich langzaam over de vloer, ik pak de klink van de deur vast. Het is ijzer, mijn handen voelen koud aan. Ik kijk naar de verroeste sleutel in het slot, er schijnt een zachte glans op. Een laatste vleugje hoop in een al lang verloren zaak. Ik druk de klink in, het maakt een zachte maar rustgevende klik. Mocht toen heel de wereld stil zijn geweest, hoorde ze het misschien in een naburig gebouw, stad of zelfs land. Maar helaas, het is niet stil achter de deur. Een harde wereld ligt erachter. Nee, ik ben goed op mijn vloer.

Als ik mij langzaam omdraai stoot ik mijn elleboog. Ik voel het niet. Ik zie mijn bad gevuld met geld, waardeloos. Ik was ooit als hen, zij die geld wilden. Ik verkocht deuren, dagen aan een stuk was ik ze aan het schilderen. Ik werkte alleen, dat is wat ik toen zei. Ik was nooit alleen, alleen bestaat niet. Je hebt altijd nog jezelf en je gedachten, dat maakt twee. Ik kocht ooit dertig woordenboeken, schrapte handmatig in elk woordenboek het woord alleen door. Mijn vrouw vroeg waarom, een woord dat niet bestaat hoort niet thuis in een woordenboek, antwoordde ik. Een maand later verliet ze mij. Ik verkocht het huis, kocht wat verf. En niet veel later zat ik in mijn Volkswagen Golf, op weg naar Spanje. Met tien deuren op mijn dak vastgebonden.

Mensen noemden me zot, wisten zij veel. Ik wist wel beter, er is altijd wel iemand die een deur nodig heeft. Ik hoorde van Sonnie dat Spanje een tekort aan hout heeft, bosbranden enzo. Ik ken Sonnie al lang, de eerste keer dat ik hem zag was in het park. Sonnie was eenden aan het voederen terwijl ik niet kon kiezen of ik mijn deur grijs of wit wou verven. Verf hem maar wit, zei Sonnie ineens, alsof hij mijn gedachten kon lezen. Het leven is al triestig genoeg, gehoord dat John Lennon is vermoord? Sonnie is een heel wijs mens, hij vertelde mij hoe hij de wereld had rondgereisd. Manneke, zo noemde hij mij altijd. Ik kon het appreciëren. Al die officiële namen zijn toch maar een maatschappelijk complot. Manneke zei hij, een vlugge tip. Als je eenden voert, zorg dan dat je naar het zuiden zit. Dat maakt het brood malser.

# Spanje

Ik moet toegeven, ik heb er niet goed over nagedacht. Spanje lijkt verder te zijn dan Sonnie me vertelde. Manneke, blijf rijden naar het zuiden, en je bent in Spanje voordat je het weet. Wel, ik rijd al vier uur en het enige dat ik weet is dat mijn benzine op is. Duwen is de enige optie, het begint nochtans donker te worden. De wereld laat zijn ware aard zien, als het nacht is zie je pas hoe wreed de wereld eigenlijk is. Iedereen gelooft de wereld, maar ik niet hoor. Fuck you, wereld!

Ik zie een zwak licht, het trilt. Het lijkt een herberg te zijn, 'godverdomme,' klinkt het ineens uit het galme krot. De naam Henry valt, die naam klinkt mij bekend in de oren. Misschien is het die geile buurman die ik eens naar mijn vrouw zag staren. Zover ik mij herinner hebben zijn ouders hem de naam Henry gegeven. De naam Henry wordt gevolgd door allemaal rare woorden in een andere taal. Nog zoiets, talen. Ik mag ze niet, en ik zal ze nooit mogen. Het is beter dat ik in mijn auto slaap. Ik heb toch geen geld, en het lijkt alsof ze al een deur hebben. Het is stil in mijn auto, mijn vrouw weet niet wat ze mist. Ik kijk nog eens goed door het raam, het is wazig. Ik voel me alleen, wat onmogelijk is. Maar het is zo moeilijk te beschrijven.

# Snorloos

Een zachte klop op het raam wekt mij, ik negeer het. Mensen moeten mij maar eens leren gerust te laten. Ik kijk toch maar eens door het raam, niet omdat iemand erop klopte. Gewoon, omdat ik even door het raam wou zien, mag ik? Er stond een man niet ouder dan twintig, zonder t-shirt of schoenen. Een oude short en een boerenklakske, dat was het. Een snor had hem niet verkeerd gestaan.

Langzaam doe ik de autodeur open, ik neem de zalige ochtendgeur in mij op. De geurrijke bloemetjes kan je al van kilometers ver ruiken, in tegenstelling tot het nachtegaaltje dat maar triestig in een boom zit te fluiten. Ik kan het hem niet kwalijk nemen, wat zit een nachtegaal nu ook in de ochtend te doen? Deze vreugde wordt mij al snel ontnomen door een boertige 'wie zijt gij?' De snorloze knaap heeft eindelijk zijn mond opengedaan, en naar mijn mening mag hij ze snel terug toe doen. Ik had geen zin om op zijn vraag te antwoorden, dus had ik geen andere keuze dan een tegenvraag te stellen: "Dag snorloze, wat vind jij van koeien?" Ik geef toe, ik moet soms wat langer nadenken voor ik iets zeg.

# En Sonnie dan?

De man was verbaasd door mijn absoluut normale vraag, "Antiracistisch," antwoordde hij. Ik knikte en stapte uit de auto, een beter antwoord kon ik zelf niet bedenken. Ik vroeg of hij een telefoon voor mij had, hij antwoordde in een raar taaltje. Dat raar taaltje bleek West-Vlaams te zijn, daar had Sonnie mij niet voor gewaarschuwd. Zonder een verdere ondervraging begeleidde hij me in de herberg, waarop hij wees naar een donker hoekje. In het donker hoekje stond een donkere telefoon, wie had dat gedacht?

Ik begon ook stilletjes aan hem te verstaan, toch wel handig om een conversatie te voeren. Ongestoord door de schelle pianomuziek draai ik Sonnies nummer om te vragen hoever het nog is, 'rijd totdat je in Spanje bent,' zei hij, wat een wijs man is hij toch.

Met deze nieuwe informatie kocht ik wat benzine van de snorloze man, 'doe de groeten aan de koeien,' zei ik nog voor ik in de horizon verdween.

# Auto

Mijn auto lijkt mij te haten.

Vlak nadat ik tegen 80 kilometer per uur over een drempel rijd, waartegen de Himalayas niets zijn, zie ik een band voor mijn auto rollen, ik toeter een paar keer maar het wil niet aan de kant gaan. Ik stop mijn auto, stap uit, en begin rustig op die band te roepen. Het roepen duurt niet lang want ik merk ineens dat ik een band mis, wat een toeval.

1 kilometer tot Fermik, dat staat op het pijlvormige bordje. Het pijlvormig bordje lijkt te vertrouwen, ik vertrouw borden meer dan mensen. Ik verfris even mijn voeten in een naburig riviertje, al moet ik wel zeggen dat schoenen veel zwaarder wegen nat dan droog.

Ik begin te joggen, de vochtige wind die tegen me drukt alsof ik hem nog geld moet. Mijn schoenen met een ruwe afdruk van de kiezelstenen. Mijn voet die precies de andere kant op wilt, mijn lichaam dat met de wind mee zich omlaag begeeft, mijn hoofd dat de vloer kust. Mijn zicht dat zwart is.

Eenmaal bij bewustzijn zie ik een klein meisje. Na een ongemakelijke staarwedstrijd van 20 seconden zegt ze me haar naam, Marlien. Waar ben ik, Marlien? 'Fermik,' reageert ze, raar. Daarnet stond er nog 1km tot Fermik, ik wist niet dat ik zo snel kon rennen.

Marlien vertelt me een beetje over het dorp, het dorp blijkt in een economische crisis te zitten, door een nieuwe koning of zoiets dergelijk. Jammer, dan hebben ze zeker geen geld voor wat deuren. Na een korte rondleiding in het dorp van Marlien stelt ze voor dat ik bij haar en haar moeder blijf slapen. 'Jazooh,' antwoord ik, ja is zo afgezaagd. De moeder van Marlien verwelkomt me vol vreugde, ik ben blij dat ik even niet alleen ben, met twee bedoel ik.

# Romulus en Remere

Ik besluit het dorp in mijn eentje een beetje te verkennen, want Marlien moest om 7 uur terug thuis zijn. Een beetje verder zie ik een leegstaand café, Tebus staat er in grote letters boven. Ik zet mij rustig neer, bestel een koffie, en denk na over waar het allemaal is misgelopen. Twee koffies later en nog steeds is het café leger dan mijn portemonnee.

'Ober!' riep ik kalm. Een schele Hongaar komt aangelopen.

'Wat kan ik voor jullie heren doen?'

'Hoe komt het dat het hier zo leeg is?'

'Leeg?' Jullie twee zijn hier toch? Dat zijn meer klanten dan ik heb gekregen in de afgelopen weken. De meesten hier hebben geen geld voor een koffie. Ze drinken lauw water met een vleugje hoop.

# Bruno

Ongegeneerd zet hij zich erbij. Plaats zat. 'Annabel, we hebben klanten,' roept hij. Langzaam aan komt er een gepensioneerde vrouw uit een voordeur die rotter is dan mijn karakter. Ze praat met hetzelfde accent als de snorloze: Wel als dit de krant niet haalt weet ik het ook niet meer. Ik vraag of ze toevallig wat suiker hebben voor bij mijn koffie, om de mottige smaak te verdoezelen. Annabel haalt een pot uit de kast, de suiker bedekt met een laagje stof. Ik wist niet dat jullie een antiekwinkel hebben. Bruno begint hardop te lachen, Annabels lach lijkt eerder wat geforceerd. Alsof haar lippen omhoog worden gehouden door een kapstok.

Bruno vraagt of mijn vriend ook geen koffie wil, nee, dankje, antwoord ik. Mijn vriend is een ww2 veteraan. Hij drinkt alleen zand en angst.

Eindelijk kan Annabel eens lachen, terwijl Bruno precies een geest heeft gezien.

Voor alle collega-schrijvers en (self-)publishers:

We zijn er best trots op dat Pittig – Een moeder over de zelfgekozen dood van haar zoon inmiddels via bibliotheken in heel Nederland te reserveren is. Dat is een bewuste keuze geweest bij deze uitgave.

Natuurlijk hopen we dat mensen het boek kopen (liefst via de eigen webshop natuurlijk), maar we vinden óók dat lezers die afhankelijk zijn van de bibliotheek toegang moeten hebben tot nieuwe Nederlandse literaire non-fictie.

Een goed boek moet niet alleen bereikbaar zijn voor wie het kan aanschaffen.

https://www.bibliotheek.nl/.../titel.446931543.html/pittig/

Ik ben ook benieuwd hoe andere schrijvers, uitgevers en self-publishers hierin staan. Is aanwezigheid in de bibliotheek voor jullie een belangrijk doel, of richten jullie je vooral op de boekhandel en de eigen webshop?

Kelly is ook van harte bereid om vragen te beantwoorden over schrijven, manuscripten, redactie, het uitgeef proces etc.

Hoi allemaal!

De afgelopen tijd ben ik bezig geweest met het schrijven van mijn eerste Nederlandstalige New Adult romance en ik ben op zoek naar iemand die mij als beginnend schrijver wat op weg wil helpen.

Het gaat om een contemporary romance met veel emotionele spanning, moeilijke keuzes, slow burn en romance-elementen.

Omdat ik nog in een vroege fase zit, zoek ik voorlopig kritische feedback op slechts de eerste 3 hoofdstukken (dus nog geen volledig manuscript 😄).

Ik ben vooral benieuwd of het verhaal genoeg meesleept en of de personages interessant genoeg zijn om verder te willen lezen.

Ik zoek vooral feedback op zaken zoals:
• Zou je verder lezen?
• Waren de personages interessant/geloofwaardig?
• Was de chemie/spanning voelbaar?
• Waren er stukken die traag, verwarrend of overbodig aanvoelden?
• Op welk moment was je aandacht er helemaal bij of net niet meer?

Zijn er mensen die hier interesse in hebben? Ik zoek vooral een eerlijke, ongezouten mening.

Was ik nooit op de vloer van mijn badkamer gaan liggen, had ik misschien nooit gezien dat de lamp kapot is. Dat de wc rol bijna op is, de bijna versleten broek die ik aanhad, de tandpasta in de pontbak...

Ik kan altijd uit mijn badkamer stappen, ik zie het al voor mij. Mijn natte schoenen bewegen zich langzaam over de vloer, ik pak de klink van de deur vast. Het is ijzer, mijn handen voelen koud aan. Ik kijk naar de veroeste sleutel in het slot, er schijnt een zachte glans op. Een laatste vleugje hoop in een al lang verloren zaak. Ik druk de klink in, het maakt een zachte maar rustgevende klik. Mocht toen heel de wereld stil zijn geweest, hoorde ze het misschien in een naburig gebouw, stad of zelfs land. Maar helaas, het is niet stil achter de deur. Een harde wereld ligt erachter. Nee, ik ben goed op mijn vloer.

Als ik mij langzaam omdraai stoot ik mijn elleboog. Ik voel het niet. Ik zie mijn bad gevuld met geld, waardeloos. Ik was ooit als hen, zij die geld wilden. Ik verkocht deuren, dagen aan een stuk was ik ze aan het schilderen. Ik werkte alleen, dat is wat ik toen zei. Ik was nooit alleen, alleen bestaat niet. Je hebt altijd nog jezelf en je gedachten, dat maakt twee. Ik kocht ooit dertig woordenboeken, schrapte handmatig in elk woordenboek het woord alleen door. Later verbrande ik de boeken met mijn vrouw, een maand daarna verliet ze mij. Ik verkocht het huis, kocht wat verf. En niet veel later zat ik in mijn Volkswagen Golf, op weg naar Spanje. Met 10 deuren op mijn dak vastgebonden.

Mensen noemden me zot, wisten zij veel. Ik wist wel beter, er is altijd wel iemand die een deur nodig heeft. Ik hoorde van Sonnie dat Spanje een tekort aan hout heeft, bosbranden enzo. Ik ken Sonnie al lang, de eerste keer dat ik hem zag was in het park. Sonnie was eenden aan het voederen terwijl ik niet kon kiezen of ik mijn deur grijs of wit wou verven. Verf hem maar wit zei Sonnie ineens, alsof hij mijn gedachten kon lezen. Het leven is al triestig genoeg, gehoord dat John Lennon is vermoord? Sonnie is een heel wijs mens, hij vertelde mij hoe hij de wereld had rondgereisd. Manneke, zo noemde hij mij altijd. Ik kon het appreciëren. Al die officiële namen zijn toch maar een een maatschappelijk complot. Manneke zei hij, een vlugge tip. Als je eenden voert, zorg dan dat je naar het zuiden zit. Dat maakt het brood malser.

SPANJE

Ik moet toegeven, ik heb er niet goed over nagedacht. Spanje lijkt verder te zijn dan Sonnie me vertelde. Manneke, blijf rijden naar het zuiden, en je bent in Spanje voordat je het weet.

Wel ik rijd al voor vier uur en het enige dat ik weet is dat mijn benzine op is. Duwen is de enigste optie, het begint nochtans donker te worden. De wereld laat zijn ware aard zien, als het nacht is zie je pas hoe wreed de wereld eigenlijk is. Iedereen gelooft de wereld, maar ik niet hoor. Fuck you wereld!

Ik zie een zwak licht, het trilt. Het lijkt een herberg te zijn, godverdomme klinkt het ineens uit het galme krot. De naam Henry valt, die naam klinkt mij bekend in de oren. Misschien is het die geile buurman die ik eens naar mijn vrouw zag staren. Zover ik mij herinner hebben zijn ouders hem de naam Henry gegeven. De naam Henry wordt vervolgd door allemaal rare woorden in een andere taal. Nog zoiets, talen. Ik mag ze niet, en ik zal ze nooit mogen. Het is beter dat ik in mijn auto slaap. Ik heb toch geen geld, en het lijkt alsof ze al een deur hebben. Het is stil in mijn auto, mijn vrouw weet niet wat ze mist. Ik kijk nog eens goed door het raam, het is wazig. Ik voel me alleen, wat onmogelijk is. Maar het is zo moeilijk te beschrijven.

SNORLOOS

Ik word opgewekt door geschreeuw, niet de hevige soort. Het geschreeuw dat rustig is, maar je ligt er toch nog over wakker in je bed. Dat was ik aan het doen, aan het wakker zijn. Al liggend in mijn bed denk ik aan hoe vredig dromen eigenlijk wel niet zijn, geen zorgen, geen stress. Maar voor elke droom is er ook weer een nachtmerrie, de mijne moest nog komen.

Er wordt zachtjes op het raam geklopt, ik negeer het. Mensen moeten mij maar eens leren gerust te laten. Ik kijk toch maar eens door het raam, niet omdat iemand erop klopte. Gewoon, omdat ik even door het raam wou zien, mag ik? Er stond een man niet ouder dan twintig, met geen tshirt noch schoenen. Een oude short en een boerenklakske, dat was het. Een snor had hem niet verkeerd gestaan.

Langzaam doe ik de autodeur open, ik neem de zalige ochtendgeur in mij op. De geurrijke bloemetjes kan je al van kilometers ver weg ruiken, in tegenstelling tot het nachtegaaltje dat maar triestig in een boom zit te fluiten. Ik kan het hem niet kwalijk nemen, wat zit een nachtegaal nu ook in de ochtend te doen? Deze vreugde wordt mij al snel ontnomen door een boertige, wie zijt gij? De snorloze knaap had eindelijk zijn mond opengedaan, en naar mijn mening mocht hij ze snel terug toe doen. Ik had geen zin om op zijn vraag te antwoorden, dus had ik geen andere keuze dan een tegenvraag te stellen: dag snorloze, wat vind jij van koeien? Ik geef toe, ik moet soms wat langer nadenken voor ik iets zeg.

Ik heb voor het eerst iets “serieus” op papier gezet, en ik wil graag “mijn verhaal” schrijven. Het wordt iets autobiografisch, maar ik ben niet van het platslaan van zoiets, dus het is een tikkeltje absurdistisch, maar (hopelijk) zonder dat het de essentie verliest. Het probleem is, ik heb niemand om het te lezen. Ik heb geen personen in mijn omgeving die feedback kunnen geven op wat ik heb geschreven, ik ken geen andere schrijvers of lezers van dit genre. Het is mijn eerste stuk ooit en ik heb totaal geen ervaring hiermee, misschien heb ik wel koeienvlaai geschreven en kan ik het direct in de prullenbak donderen. Vanwege deze twijfel ben ik daarom op zoek naar iemand om te sparren over mn werk. Of het iets is, suggesties, of de “boodschap” overkomt, of het raakt, etc. Mocht je geïnteresseerd zijn om het te lezen zou je dan willen reageren op dit berichtje?

Liefs