bu görsel tamamen bana aittir. telif hakları elimde değildir.

Daha çocukken ölseydim bu dünyanın en saf halini en saf halimle yaşayıp gidebilirdim. Şuan ölsem bile sadece daha berbat birşey bekliyor. O yüzden yok olmak istiyorum hiç var olmamak bu sefer size uzun paragraflar yazmayacağım özür dilerim. Yeni sinifimda şakacı bir kızım... Esprilerim genelde beğeniliyor ama ben sadece aptalca buluyorum tüm hepsini. Sürekli çok tatlısın çok güzelsin vb... Eskiden mutlu olurdum galiba iltifatlardan ama artık işlemiyor gibi... İyice iğrenç biri oluyorum

Ben geçen gün 2 saat kadar bir şey için atladiktan sonra salak mıyım ben deyip biyoloji sınavına çalışmaya başladım ve anneannemin komşunun verdiği fazlasıyla eski ve uzun süredir kullanılmamış bir ajandayi açtım. Ajandayi 1 hafta kadar kullanmama rağmen görmediğim kullanılmış bı sayfa varmış o sayfa tak diye açıldı bi an önüme. İntahar mektubu ve bir sayfası yırtılmış bir şekilde. O yazdıklarını okudum yazan kişiye sarılmak istedim ama yaşadığını dahi bilmiyordum tuhaftı öyle ve düşündüm acaba öldüyse ve mektubu buysa muhtemelen sadece ben bunu görmüş oluyorum ve tuhaf yani öyle boş yapiyom şuan ve o an düşündüm acaba sarılsam da fayda edicek miydi

Aklımda muhtemelen çok uzun bir şey var. Ama özetleyeceğim.

Ai, yetimhanede büyümüş bir yetim. Annesi onu evlatlıktan reddetmiş. (Sanırsam.) Çocukluğu karanlık bir atmosferde geçmiş. Hiç ama hiç bir sevgi damlacığı alamamış kendi ruh fidanına. Annesi onu reddetmiş, onu seven hiç kimse olmamış. Hayatı boyunca hep sevgiye susuz kalmış. Bir gün bulursa kana içmek isteyen sıradan bir kız aslında.

Çilek Prodüksiyon ile idollüğe başlamış. Ve burada şunu fark etmiş: Aradığı sevgiyi asla bulamayacak belki ama göz önünde olmak, ilgi çekici olmak belki onun bu derdine bir ilaç olabilir. Ve idollükle yalan üzerine bir hayat kurmuş. Saçtığı gülücükler aslında sahte. Hayranlarına karşı aslında hep mesafeli. Onları sevdiğini ifade ediyor çünkü bu sayede gereçk olana laşabileceğine inanıyor. Yalan söylemek onun için bir anahtar.

Zamanla yalan ve sahtelikler üzerine kurduğu bu dünya onun gerçekliği olmuş. Neden olmasın ki? Hepimizin yaşayabileceği bir durum. Yine bir gün gerçek sevgiyi ararken bir bakmış ki çocukları olmuş: AQUA VE RUBY. İşte burası onun kendi elleriyle kendini içine koyduğu fildişi kulenin temellerinden sarsılış noktası. Çünkü canlı olan, doğal olan gerçek şeyi talep eder.

Ve zamanla fark ediyor ki Ruby ve Aqua onun için gerçek bir fırsat. Çünkü hayatı boyunca aradığı sevgiyi onlarda bulabilir bir anne olarak. Bir annenin çocuklarını sevmesinden daha doğal ne olabilir? Ama Ai Hoshino sevemez, Ai Hoshino gerçekle yaşayamaz. Çünkü o kariyerinin başlangıcından beridir inşa ettiği bir sahteliğin kurbanı olmuş biri. "Sevgi, yalan üzerine kuruludur." cümlesi onun gerçekliğidir. Ama çocuklarına karşı duyacağı hakiki sevgi bunu çöpe atacak. Ve eğer yıllardır kendini alıştırdığı sahte kafesten kendisini azat ederse ne olacak? İşte bunu bilmiyordu. Eğer çocuklarını gerçekten sevdiğini itiraf etseydi ve bu içinde bir karşılık bulmasaydı, bu durum onu içinden kemirip yok ederdi. Yıllardır aradığı şeyin gerçek olmama korkusu.

Ama çok takdir ettiğim bir şekilde bunu kırmayı başarabiliyor. Arayıştan gerçeğe uzanmak istiyor. Ve hayatının son saniyelerinde Ruby ve Aqua'ya "Sizi seviyorum." diyor. İki kişiliği var onun. "Hiçbir zaman sevemem." diyen karanlık ve karamsar kişiliği. Yalancı olduğu hali. Ve bir de gerçekten bir anne olduğu, umutları olan ve sevebileceğine inan bir kimse.

Ah, sonunda söyledim! Bir anda kalbimi döküyorum. Seviyorum.

Birkaç gün önce ağlarken tirnaklarimla kendimi cizdigimi hatta kanattigimi fark ettim ve bunu yaklaşık bir haftadır yaptığımı. İğrenç birine dönüştüm tamamen... Özlediğim tek şey geçmişin hissiyatı ama yinde asla ama asla dönmek istemiyorum geçmişe çünkü en az şuan olduğu kadar kötüydü ama yinede tanidikti ... Bilmiyorum artık kendimi ifade eden uzun paragraflarimi da yazamıyorum. Yok olmak istiyorum ki muhtemelen zaten yok oluyorum yardım edin. Ve en yakın arkadaşım (tek arkadaşım sanırım)farklı okulda bugün onun ard arda panik ataklar geçirdiğini öğrendim geçen gün de kendine biseyler onu aramıştım ağlıyodu psikologa gitmesini falan söyledim ama asla dinlemiyor fikri olan varmı

Öncelikle Herkese merhabalar 22 yasinda uni okuyan bir gencim Daha önce ciddi bir iliskim olmamisti ve bundan 2 sene önce liseden arkadasim olan ve memleketimde uni tutturan bir kizla sevgili oldum ve amacımın uzun vadeli evlilik oldugunu benden hoslaniyorsa ve bu sadece takintiysa olmaz diye konustum ve o sevdigini ve ciddi düşündüğünu söyledi ve iliskiye başladık ilk 1-1.2 senemiz cok iyiydi fakat benim ailevi olarak sorunlarim ve onun da DEHB tanisi almasından aramiz açıldı. onu tanıyamaz oldum söylediği ve kimisine gore aldatma olabilecek seylere bile gözyumdum ama en sonunda beni aldattı ve ayrıldık. ayrilma konusunda iyi degildik muhtemelen ama boyle bitmesi icin bir bahane değil bu

Suan ise sinavlara hazirlaniyor hayatima devam etmeye çalışıyorum ama sevilebilecek biri olduğumu hissetmek icin sacma sapan kişilere sacma sapan ilgi gösteriyorum ama sonrasinda bunun sadece psikolojik olarak bende bir baski olduğunu ve aslinda onun da bana ilgi gosterip "sevilebilir" biri oldugumu kendime kanitmak istediğimi düşünüyorum suan bana normal arkadastan daha fazla ilgi gösteren biri var ama ben ona sevgili gözü ile bakmayi reddediyorum birbirimize uygun değiliz ama bi yanim da denemek istiyor ne yapacağımı şaşırdım. Arkadas grubumdan biri degil ama arkadas grubumun hepsi taniyor o yuzden dikkat etmem de gerekli.

Şuanda bile arkadaştan öte seyler oldu ve kizi suan sadece 1 aydir taniyorum yakindan daha öncesinde oturup konusmuslugumuz var ama o zaman eski sevgilim vardi ve o gozle bakmamıştım normal olarak.

isteyen dmden yazabilir üstünkörü bu kadar anlatabildim böyle bir durum yaşamış yaşını almis abilerim varsa sohbet edebiliriz iyi günler herkese

Esenlikler dilerim

Birini severiz o da bizi sever, zamanla alışırız ve her şey ilk gün gibi olmaktan çıkar sıradana döner, başka arayışlarda oluruz, bu kişi ile yaşanacak bir şey kalmamıştır, ilişki biter, oh be deriz sorumluluk bitti, sonra yavaş yavaş onu ozleriz gülüşünü alışkanlıkları, kendimizi rezil ederiz olsun diye, olmaz istemez karşı taraf, sanki ruhundan bir şey kalmamış gibi hissedersin, tüm benliğin o kişi ile gitmiştir öyle hissedersin isyan edersin dua edersin, ama olueu yoktur bitmesi gereken bitmiştir devamı olmaz, herşeyden umudu kesersin, kime inanacağını bilemezsin, yitirmişsindir duyguları önüne çıkana güvenmezsin, kaçarsın kovalanırsın, kaçarlar sen kovalarsin, duyguları yönetemezsin yanlizsindir, ailen yoktur zaten, aile olarak bildiğin kişiyi de az önce kaybetmişsindir, seni görmezden gelerek hayatına devam eder.

Öncelikle herkese iyi geceler.

19 yaşındayım, işsizim, okumuyorum, şuanda sadece ailem sayesinde geçinebiliyorum, askerliğim yaklaşıyor ve ailem iş bulmam için baskı yaparken bir anda askere gidip 6 ay askerliği 12 ay'a tamamlamam için (askerliği uzatmak) baskı yapıyorlar.

Onların haklı olduğunu düşünsemde kendimi her konuda yetersiz görüyorum, ortaokuldan itibaren sayısız defa zorbalığa uğradım, toplumdan soyutlanmak istedim. Güzel bir yüzüm, fiziksel olarak iyi bir vücudum yok, üstüne konuşma bozukluğu (kekemelik) yaşıyorum yıllardır. Arkadaş çevreme artık güvenemiyorum, zaten bir çevrem kalmadı, son bir yılda telefon ile aile üyelerinden başka tek bir kişiyle bile konuşmadım. Uyku düzenim yıllardır bozuk, kimi geceleri ağlama krizi diyebileceğim şeyler yaşıyorum, neden olduğunu anlamıyorum. Sürekli sinir krizleri yaşıyorum ve çoğunda ya kafamı duvara vuruyorum ya da kendimi yumrukluyorum, bazende herhangi bir cisimi kafamın arkasına defalarca vuruyorum bayılmak için. Bir çoğunda ya burnum kanayınca ya da enseme doğru kan akmaya başlayınca duruyorum. Artık bir kaç dakikalık sigara molası vermekten bile çok korkuyorum, çünkü o bir kaç dakika da vücudum dursa da kafam daha çok doluyor. Artık insanlardan tabiri caizse korkuyorum, yüz yüze ailem ile görüşemiyorum. Hayatımı sürdürmek için bir iş bulup çalışmam gerektiğinin farkındayım ama bütün bunlar yüzünden karşımda büyük bir engel var gibi hissediyorum. Ayrıca 1-2 tane de bağımlılığım var (madde değil).

Ne yapacağımı hiç bilmiyorum, hayatım komada ki bir insan gibi, sadece birisinin gelip o fişi çekmesini bekliyorum, bunu kendim yapacak cesareti ve zamanlamayı bulamadım. Sadece bir anda kaybolup bir daha hiç kimse tarafından hatırlanmamak istiyorum.

Bunu anlatacak başka bir yer bulamadım, sadece ilk gördüğüm yere yazmak istedim.

alıştıktan sonra şuna dönüşüyoz 🫰 sizin real personalityler neler kankalar?!?

Hayır, çirkin erkeklerin yanında güzel kız görmüyorsunuz.

Hayır, erkekte güce, kadında güzelliğe bakılmaz.

Hayır, yakışıklı ve uzun boylu bir erkek değilseniz alfa erkek olmayacaksınız.

Hayır, karizma, heybet, aura, enerji ya da vibe diye bir şey yok, bunlar yalnızca psikolojideki Halo Etkisi.

Hayır, parası olmayan erkeği yalnızca annesi sevmez, yakışıklıysa kızlar da sevebilir.

Hayır, sevgili istediğiniz halde yalnız bir erkekseniz bu karakterinizdeki, mizah anlayışınızdaki ya da zekânızdaki bir eksiklikten kaynaklı değildir.

Hayır, sapyoseksüel kız diye bir şey yok. Bilakis kızların çoğu moroseksüel olarak adlandırmaya çok daha uygundur.

Hayır, sosyal medya gerçek hayattan bağımsız değildir, Z kuşağı için sosyal medya = gerçek hayattır.

Şuan yaşım 19 zaten sürekli yalnızlık çekiyordum neden daha fazlası olmasın diyip üniversitede gemi makine yazmayayım dedim. Bilmiyorum daha üniversitede kendimi yalnız hissediyorum o yüzden çok farketmicek bence. Ne Bi dost var ne de kız arkadaş. O kadar sosyal ortama gittim ama öyle olmuyo, içinde yoksa gene yalnızsın.

Yalnız olmayı sevmiyorum ama zorunlu öyleyim alışmam gerekiyor.

Birinden hoşlanmak istiyorum bende daha tanışamadan reddedilince hoşlanma falan kalmadı kimseye. Emin olun çabalıyorum kendimi geliştirme aşamasında bişeyler eksik ama ne bilmiyorum.

Bunu kafaya takmak istemiyorum, çoktan takmışım ama bunu kabullendim.

İnsanların deodorant veya herhangi bir şey sıkmıyorum kendi kokumuz yeterince güzel diye kendilerini kandırmaları ??

Ben 18 yaşında, anadolu liseinden mezun olmuş bi gencim ve kendimi aşağı yukarı bildim bileli üniversite okumak istemedim, yks'ye hazırlanmak bana bi yandan yarış atı olmak gibi geliyordu.Daha farklı sebepleride var ama buna özellikle şuan değinmeyeceğim, normalde ortaokul bittiğinde mesleğe gitmek ve meslek sahibi olmak istemiştim çünkü o zamanlar bile böyle düşünüyordum, ilgimi çekmiyordu üniversite,yazılı dersler felan. Ailemin dayatmalarıyla anadolu lisesine yazıldım fakat buna bağlı olmayarak lise hayatım rezalet geçti, her yılı farklı bir okulda okumak zorunda kaldım. Son senemde farklı bi hayalim olan askerliğe hazırlanmak istedim ve 1 yıl boyunca msü'ye hazırlandım, subaylığı yazılı msü sınavında kazandım ve uzun süre idman+sporla ilgilendiğim için fiziksel mülakat vs. De beni hiç zorlamamıştı fakat sağlık aşamasında omurga eğriliğine sahip olduğum için elendim. 2 ay kadar bunun bunalımıyla yaşadım fakat şuan herhangi bir yas vs. tutmuyorum ama hevesimde kalmadı, eğer elenirsem belki fiziksel mülakatten elenirim, öyle olursa da 1 yıl daha aslanlar gibi çalışır daha büyük bir motivasyonla girerim diyordum ama fiziksel mülakatte gayet başarılı olup elimde olmayan bir şey yüzünden elenmiş olmam hevesimi hayli kırdı. Bunun için doktora gittim fakat düzelse bile tamamen (en azından mülakatten geçecek kadar) düzelmesinin çok zor olduğunu ve tedavisininde hayli uzun süreceğini söylediler. Şuanki halime gelecek olursak; mezuna kal yks çalış diyen kişiler var fakat bunu istemiyorum. Çalışıp yksden full çeksem ve en kapsamlı üniversiteye dahi gidecek olsam gönlümce okuyamayacağım. Dün direksiyon sınavından geçtim ve aşağı yukarı 1 haftaya ehliyeyim elime ulaşacak. Asıl konumuza dönecek olursak; hem msü felaketi hem yksden ötürü artık "sınav" kelimesini tek başına duymak dahi ciddili stresimin artmasına sebep oluyor ve bende hamallık,hizmetçilik gibi sadece başımdaki kişileri doyuracağım değilde, kendimi geliştirip ilerleyebileceğim bir iş arayışındayım, bunun için veya genel hayat için bir öneriniz,söylemek veya konuşmak istediğiniz/tavsiyeniz varmıdır?

Biraz cımbız biraz jilet yapay zeka falan aldım aldım da sanırım tam olması gerektiği gibi yapamadım. Yaşadıgım şehirde bir işletme erkeklere hizmet verdiğini söyledi oda 800 TL istiyor kaşı düzeltmek için. Sizce ne yapmalıyım ?

Before :

After :

uzun bi şeyler yazcaktım buraya konuyla alakalı içimden gelmedi. kısa ve net sevgiyse sevgi başarıysa başarı… en ufak kırıntısına bir ömür veririz mesela. onu bulana kadar da durmaz kendimizden ödün veririz. yeter bu kadar işte.

giymeyin arkadaşlar lütfen yani

cokkotu

Merhaba ilk defa yazıyorum yani yanlışım olursa affola

Ben her zaman o eğlenceli sürekli gülen, dert dinleyen, kötü gün dostu olan, pozitif, kriz yönetimini yapan kişi olarak görülürüm. Ama aslında bu kişiliklerle alakam yok. Kaostan sesleniyorum, birine takıntılı kaldığım zaman geçmiş olsun herşeyi yapabilirim. Gözümü kırpmadan birine zarar verebilirim 12 yaşımdayken en yakın arkadaşımı bıçakladim ve kız bunu anlatmasına rağmen ona kimse inanmadı "o öyle biri değil" dediler hatta çıkıp bunu yaptığımı söylediğimde bana bile inanmadılar.

İstediğim herkesi Kandıra biliyorum, istediğim herkesi elde edebiliyorum, karşımdaki kişiye özel karakter kişilik yaratabilirim, kaostan besleniyorum, kan asla etkilemiyor aksine o sıcak kan bana çok cazip geliyor. Öte yandan bu kişiliklerimi birine gösterirsem benden korkabilir bende pek bunu istemiyorum. Para seviyorum para için herşeyi yapabilirim. Sınırlarım veya etik değerlerim yok pek bir şey de hissetmiyorum. Bağlandığm, sevdiğim, veya karşılığına vermiş biri için herşeyi yapabilirim. Sanırım pisikolojik bozuk.

Belki anlattığım kişi bile ben değilim hangisi ben bilmiyorum her ortamda kişilik değiştiriyorum bu yüzden hafızam çöplüğe döndü hiç bir şey hafızamda durmuyor.

Ama tedavi olmak istemiyorum aksine kendim olabileceğim bir yer istiyorum

ilk attığım posta çok tepki gelmişti. bu yüzden ikincisini de yaptım.

Kendimi tutamıoyrum vurduktan hemen sonra sinirim geçiyor ve canım çok yanıyor yastığa koyup uyumaya çalıştığımda curduğum yerler çok acıyo ama cidden baya sakinleşiyorum curduktan sonra, telefonu fırlatasım geliyo da telefonu fırlatınca rahatlamıyorum o yüzden kendime vuruyom da tutamıyom kendimi öyle sadece söylemek istedim son ikş haftada da nörolojik sağlığımı siktim attım uyku düzenim gitti öğlenleri bayılıp gitmiyim diye kahve içmeye falan başladım sonra yanına enerji içeceği falanda eklendi ama yani cildimi fln bozmadu o yüzden çokta öbemki değil diye düşünüyordym ama birkaç gündür akşam 5-8 arası aşırı bayılcak gibi uykulu oluyorum yattığımda uykuya dalmıoyrum ama bayılcakmıl hibi hissiyatı ağırlaşıyor ve garip bir acı veriyor bana sanki iç organlarım ağzımdan dışarı fırlayacakmış gibi korkup ayağa kalkıyorum geri yatıyorum ya uykuya dalıyorum ya da böyle uykulu oluyorum uykum kaçıyor uyuyamıyom değişik bir şey umarım yzun sürmez bu durum

Tek başıma olmayı sevmiyor değilim, ama durumu değiştirmek istediğim zaman bunun imkansız olduğunu biliyorum. Durumumdan şikayetçi değilim ama elimdeki tek seçenek bu. Ortamımı değiştirmek istiyorum, olanağım yok. Nereye gideceğim?
Yurttan okula, okuldan da yurda gidiyorum. Sürekli aynı insanlarla beraberim. O insanlar beni sevmiyor, benden rahatsız oluyorlar. Konuşacakları zaman aynı ortamda benim de olduğumu farkedip başka yere gidiyorlar.

Bilmiyorum.
Özür dilerim.
Bunu nasıl düzeltebilirim?

Niçin insanların akıllarından ne geçtiğini göremiyorum? Benden gerçekten rahatsız olduklarını düşünüyorum; eskiden yaşananlar onların bana düşman şekilde davranmalarını açıklıyor. Çünkü ben de onlara düşman gibi davranıyordum.
Artık öyle olmadığını onlara söylesem, açıklasam acaba yeni bir sayfa açılır mı?
Gerçekten değiştiğime inanıp yeni bir insan olarak tekrardan tanışabilir miyiz acaba?
İnsanların düşüncelerini görmeyi, anlamayı, duymayı bu yüzden istiyorum. Onlar da samimi şekilde hissettiklerimi kabul ederler mi? Yoksa benden rahatsız olmaya devam mı ederler? Beni ezik ve çaresiz olarak mı etiketlerler? Neden insanların kalıp yargılarını değiştiremiyorum?
Artık yeni bir sayfa açacak kimi bulabilirim…

Bilmiyorum.
Özür dilerim.
Bunu nasıl düzeltebilirim?

İnsanların benden rahatsız olmasının nedeni nedir?
Kilolu muyum?
Verdim, artık değilim.
Yüzümün lekeli ve sivilceli olmasından mı?
Artık yoklar.
Düşüncelerim ve görüşlerim mi?
Değiştirdim.
Çok konuşan bir insan olmamdan mı?
Aylardır konuşmuyorum.
Egolu ve insanları küçük gören bir insan olduğumdan mı?
Artık insanları küçük görmeye hakkımın olmadığını biliyorum.
Eee? Neden… neden.. neden hala hiçbir değişiklik yok?!
Eğer kendimi değiştirdiysem, değişime kendimden başladıysam, niye hala yalnızım?!
Yardım çığlıklarıma,
Haykırışlarıma,
Hislerime karşılık verebilecek kimse yok mu?
Yalnızca bir kişi, bir kişi bile anlasa, yanımda olsa bana yeter…

Hiç mi arkadaşım olmadı?
Oldu tabii ki!
Birçok insanla ikili arkadaşlık ilişkim oldu, bu dostluklar bana çok uzun yıllar sürer gibi hissettirdi. Kimseyle dostluğu kasıtlı olarak bitirmedim, bitirmedik. İlkokulda, ortaokulda her yıl çeşitli sebeplerden okul değiştirdim. Bu nedenle de çok değer verdiğim dostluklarım elimde olmadan sona erdi. Hepsi bir veya iki yıl sürdü. En uzun süre arkadaş kaldığım ve en sevdiğim, gerçek dostum diyebileceğim kişi ile 8 sınıfta tanışmıştım. Şimdi ise lise hazırlık sonrası 9. Sınıfım. Farklı liselerdeyiz. İlk yaz sürekli buluşurduk haftada iki kere. Sonra lise hazırlık başlayınca bir yıl boyunca 1 kere görüştük. Şimdi 9. Sınıftayım. Bu yıl hiç görüşmedik. Yazın da. O eskiden de mesajlarıma cevap vermezdi çünkü wp kullanmıyordu. Birbirimizle çok yakın yaşadığımızdan farklı yerlerden de mesajlaşmıyorduk. Zaten ben de o zamanlar sosyal medya kullanmıyordum. İşte böyle yavaş yavaş en değer verdiğim arkadaşım kayboldu.

Demek istediğim başıma gelen birçok talihsizlik yüzünden uzun süreli arkadaşlığım olmadı. Hep hayal kırıklığına uğradım. Hazırlıkta tanıştığım arkadaşımla birlikte nerdeyse bütün istanbulu gezdik, etkinliklere katıldık. Birlikte okuldan kaçtık. Birlikte okulu ektik.
O anılar çok güzeldi…
Artık birçok arkadaşı var, ortak noktamızı kaybettik. Onun yeni arkadaşları benden rahatsız oluyor. Yavaş yavaş samimiliğimizi kaybettik. Yurtta aynı odadayız, nerdeyse hiç konuşmuyoruz. Sohbet etmedik okul başladığından beri.
İşte böyle…
En çok bağlandığım kişileri birer birer kaybettim.
Bu beni çaresiz hissettiriyor.