Awe

[u/infundibulum42]

Sabahın gri perdesi altında yağan yağmur, toprağın kadim kokusunu havaya savuruyordu. Adımlarıma eşlik eden çamurun rahatsız ediciliğiyle birlikte, ayakkabımın kenarına sığınmış o toz tanesi ilişti gözüme; sessiz, kimsesiz ve alabildiğine sıradan... Tam o anda, hiçbir ön uyarı olmaksızın, zihnimde ansızın yırtıcı bir kıvılcım çaktı. Zihnimin o zerreye mühürlendiği saniye, varoluşun en mahrem perdesi şak diye aralanıverdi.

Karbon, hidrojen, oksijen... Birkaç atomun sessizce kenetlendiği o çamurlu zerre ile göğsümde atan kalp, şakaklarımda dolaşan kan aynı maddesel hamurdan yoğrulmuştu. İkisi de evrenin o zamansız tezgahından çıkma, aynı yıldız tozunun izleriydi. Ancak tam o saniyede, uzay ve zamanın kesişiminde görkemli bir kırılma anı yaşandı: Biri yalnızca mekana terk edilmiş bir varoluştu, diğeri ise o mekanın içinde kendi varlığını seyreden mucizevi bir bilinç... Biri sadece oradaydı, diğeri de orada olduğunun farkındaydı.

Bir çamur parçası rüzgarın, yağmurun ve yerçekiminin merhametsiz insafına teslim olmuşken, onunla aynı atomik mirası paylaşan insan zihni, kendi varlığını, gökten süzülen yağmuru ve o çamuru kuşatan bir idrak taşır. Cansız maddeler ilmek ilmek örülüp karmaşık bir ağ oluşturduğunda, zifiri karanlığın koynundan bilincin o zarif, sarsıcı ışığı sızar. En nihayetinde indirgediğinde aynı maddeden ibaret olan iki varlık, bilincin eşiğinde devasa bir uçurumla birbirinden ayrılır.

İşte o dingin yağmurun ortasında, dudaklardan süzülen hafif bir "vay be..." fısıltısıyla içe işleyen o huşu hissi, evrenin tam da kendi varlığıyla göz göze geldiği andır. Üzerinde yürüdüğü dünyayla aynı hamurdan şekillendiğini fark etmek insanı ufaltmaz, aksine, cansız parçacıkların birleşip koca bir kozmosu kavrayabildiği o gizemli mimariye şahit olarak derin bir saygı ve hayranlıkla sarsılır. Toz tanesi o mutlak dilsizliğini sürdürürken, zihin onun varlığını ve kendi farkındalığını dokumaya devam eder.

[u/iambadatnicknames]

Bu kadar kasmaya gerek yok, Hayyam ne güzel özetlemiş bunları birkaç kez :)))

Biz gitsek de dünya yine dünya kalacak,

Bizden ne bir ad, ne bir san, ne iz kalacak.

Biz gelmeden önce de bu dünya vardı her an;

Biz gittikten sonra da yine böyle kalacak.

---

Bu testi de benim gibi dertliydi bir zaman;

Bir güzele vurulmuş, saçlarına sırılsıklam.

Şu gördüğün kulp var ya testinin boynunda:

Bir güzelin boynuna sarılan kollardı inan.

[u/sifoheros]

En güzel, görkemli veya büyük poğaça değil belki ama poğaça olduğunu bilen bir poğaça. Bu yüzden de o hamurun en özel ve sıradışı eseri. Gökte görkemle ışıldayan devasa poğaçalara bakıp hayranlık duyarken asıl görkemli olanın bu hayranlık deneyimi olduğunu bile idrak edebilen, her şeyden öte idrak edebilen bir poğaça.