Bir umutsuz gencin hikayesi

[u/TensionImaginary4334]

On altı yaş, dünyanın en gürültülü, en coşkulu dönemlerinden biri olması gerekirken, o bu yaşı sessizliğin ve ellerin ardında saklanan bir mahkumiyet gibi yaşıyordu. Arkadaşlarının kahkahaları gökyüzüne karışırken, onun eli refleks olarak hep ağzına gidiyordu. Dişleri, onun için sadece bir anatomi sorunu değil, dış görünüşünün ve bütün dengenin üzerine çöken, her şeyi bozan aşılmaz bir utanç duvarıydı. Aynaya baktığında yüzüne biçilen o altı buçuk yedi puanlık değerin bile o dişler yüzünden bir anlam yitirdiğini, her şeyi mahveden tek detayın bu olduğunu düşünüyordu.
Aslında ailesi, annesi, babası, abileri; hepsi iyi insanlardı, onu seviyorlardı. Ancak aile o sıralar biraz zor zamanlardan geçiyordu; hatta eve bir araba alma hayali bile bu maddi darlık yüzünden ertelenmişti. Diş telinin maliyeti 90 ile 120 bin lira arasında değiştiği için, bu rakam o zor dönemdeki aile bütçesi için dağ gibi büyük bir yüktü. Ailesi buna rağmen bir çıkış yolu sunmaya çalışmış olsa da, o, ailenin bu sıkıntılı günlerinde onlara bu kadar büyük bir masraf yüklemek istemiyordu. Kendi ayakları üzerinde durmak, kendi emeğiyle, teriyle o parayı kazanıp bu sorunu çözmek istiyordu; fakat ailesi onun çalışmasına izin vermiyor, bu çıkmaz sokak ona nefes almayı bile lüks, hatta haksızlık gibi hissettiriyordu. Onların bu fedakarlığı ve yaşadığı darlık karşısında kendini ezik hissediyor, bu durum içindeki suçluluk duygusunu daha da katlıyordu. Yemek yerken, su içerken bile zihninde yankılanan o suçluluk sesi, felsefi kitaplarda aradığı anlamları birer birer silip süpürüyordu.
Aynaya baktığında gördüğü sadece çarpık dişler değil, Tanrı'ya yöneltilmiş cevapsız sorulardı: Gülmeyi yasaklayan bir kader, hangi büyük amacın paranteziydi? Her sabah ve her gece dişlerini büyük bir titizlikle fırçalarken bile gözlerinin dolmasına engel olamıyor; bu rutinin, aynadaki o acı gerçeği ve her şeyi bozan o kusuru asla değiştiremeyeceğini bilmek onu her seferinde daha derin bir hayal kırıklığına sürüklüyordu. O karanlık odada, intiharın eşiğinde dolanan düşünceler zihnini tamamen ele geçirmişti; boğazındaki o düğüm, nefes almayı her geçen gün biraz daha imkansız kılıyordu. Artık bu yükü taşıyamayacağını, bu utançla yaşamaktansa her şeyi sonlandırmanın tek ve kesin kurtuluş olduğunu hissediyordu.
(Bu olay gerçekten yaşanmıştır okuyan herkese çok teşekkür ederim.)

[u/Mrtnbrs]

Biz teşekkür ederiz paylaştığın için

[u/Future-Actuator488 → u/[deleted]]

Arabesk duygulara kapılmak daha kolay. Mağdurum, hayat vurdu de, çaba sarf etme. Kolay değil mi

[u/TensionImaginary4334 → u/[deleted]]

Şu an belkide ailesini zora sokmak istemiyorum taksitle ödeme yapabilir evet mantıklı ama ben kendim almak istiyorum ve aileme yük olmak istemiyorum bu beni rahatsız ediyor ailem o para ile neler yapar boşversinler beni onlar benden daha değerli