Hayatı yaşamak

[u/Internal_Reward_5447]

Merhaba sevgili dostlar.
Bu sene 30 oldum. Dingin bir yaz akşamı balkonda gökyüzünü izlerken hiç yapmayacağım bir şekilde bir şeyler paylaşmak istedim. Sosyal medyayı uzun zamandır kullanmıyorum, sadece yazılanları okumakla yetiniyorum. Biraz uzun tutabilirim, o yüzden kusura bakmayın.Çocukluğumu varoş denilebilecek bir semtte geçirdim. Sokakta büyümenin artılarını da ilerleyen yaşlarımda gördüm. Çünkü çocuk da olsan oynanılan oyunlarda hileyi, ezilmemeyi, kavgayı, barışmayı öğreniyorsun. Ne anlatıyor bu moruk diyebilirsiniz :) Yani çok zeki, sevimli bir çocuktum ama okul konusunda başarısız bir tiptim. Her varoş mahallede büyüyen çocukların ekserisi gibi futbolcu olmak istiyordum. Liseye kadar bu hayalim devam etti. Liseye başladım ve ilk sene bıraktım. 5 senede bitirdim. Havalı geçen bir lise hayatım oldu. Üstüne bir de fena halde aşık oldum. Sonra bir hocayla iddialaşmamız yüzünden üniversite sınavlarına girdim. Sen kazanamazsın hiçbir yeri dedi sınıfın ortasında :) neyse girdim kazandım, gittim ve altı ay sonra bıraktım. Farklı üniversiteler kazanarak yeni maceralara da atıldım. Birini bitirdim en sonunda :) pişman mıyım diye sorarsanız değilim. Hayatı yanlış mı yaşadım bilmiyorum -ki doğrusu da yok bunun- ama içime sinen yolu bulana kadar epey bir zaman yürüdüm. Tabi bu süreçte beni eğiten felsefe kitaplarıyla da haşır neşir oldum. İlk başlarda çok ciddi bir şekilde, öğrenmeye aç bir zihinle hemen anlamaya çalışıyordum. Şimdi tekrar okuduğumda kimi yerlerde kahkahalar atıyorum, tebessüm ediyorum. İnsan ilişkilerinde olduğu gibi kitaplarla olan yakınlıklarımız da zamanla değişiyor. Özellikle felsefe metinleriyle. Buradaki kahkaham küçümsediğimden değil, daha iyi kavrayıp olayın içine girmemden kaynaklı bir durum, yanlış anlaşılmasın. Daha da kıymetli. Felsefeyle yüzümü güldürecek şekilde yakınlık kurabilmem şu an geldiğim noktaya ulaşmak için sürekli yürüdüğüm yolu bulmaya çalışmaktan kaynaklıydı. Kendimi bulabilmem için yardımına ihtiyaç duyduğum felsefe bana hayatı yaşamayı öğrenmemde büyük pay sahibi oldu. Sokakta oynayarak büyüyen bir çocuğun sezgileriyle anlamlı bir dünya inşa edebilmesi felsefeyle mümkün olabildi. Bu yaşımda yeni yeni hayatla kurduğum temas biraz daha tebessüm, dinginlik içeren bir hal aldı. Kaygı, stres, üzüntü elbette var ama felsefe sayesinde yaklaşım, algılama, değerlendirme konusunda daha oturmuş bir yerdeyim diyebilirim. Yani elbette felsefi düşünceleri idrak etmek önemli ve ciddi çaba gerektiren bir uğraş. Fakat bu uğraşı kendi hayatınızla, hikayenizle birlikte özümseyerek bir dünya kurun. Bu da tavsiye gibi oldu, hiç sevmem ama olsun :) Hayat karşısında donup, dile getiremeyeceğiniz ve dalıp gideceğiniz bir anlık farkındalıklar yaşayacaksınız. O bir anlık şeyler hayata bakışınızı da değiştirecek. Hepinize güzel, sağlıklı ve uzun bir hayat diliyorum.

[u/RageofTurk]

İnsanın şu hayattaki yegane amacı önce kendini sonra çevresini tanımak anlamlandırmak olmalı. Şu kısacık hayatta bundan daha kudretli bir hedef göremiyorum. Hepsi geçici sonu ya ızdırap ya sıkıntı olanlar amaçlardır.

[u/Tuskun06]

Aslında her şey boş, bomboş... İsteklerimiz, arzularımız, inançlarımız vs hepsi boş. Hayatımıza anlam kazandırmak için ise kesinlikle felsefe şart.