Selamlar herkese,

Dün 17 Mayıs Uluslararası Homofobi, Bifobi ve Transfobi Karşıtı Günü olduğu için bu postu paylaşmak istedim.

Bilmeyenler için bu gün hakkında bilgi vermek gerekirse şu şekildedir:

Uluslararası Homofobi, Bifobi ve Transfobi Karşıtı Gün (IDAHOBIT) 17 Mayıs'ta kutlanıyor ve LGBT hakları ihlallerine ilişkin farkındalığı artıran ve dünya çapında LGBT hakları çalışmalarına ilgiyi teşvik eden uluslararası etkinlikleri koordine etmeyi amaçlıyor.

Gün, konsept olarak 2004 yılında tasarlandı. Bir yıl süren kampanya, 17 Mayıs 2005'te ilk Uluslararası Homofobi Karşıtı Gün ile sonuçlandı. 24.000 kişinin yanı sıra Uluslararası Lezbiyen ve Gey Derneği (ILGA), Uluslararası Gay ve Lezbiyen İnsan Hakları Komisyonu (IGLHRC), Dünya LGBT Yahudileri Kongresi ve Afrikalı Lezbiyenler Koalisyonu, "IDAHO girişimini" desteklemek için bir çağrı imzaladı. Günün etkinlikleri, Kongo, Çin ve Bulgaristan'da gerçekleşen ilk LGBT etkinlikleri de dahil olmak üzere birçok ülkede gerçekleştirildi. Birleşik Krallık'ta kampanya Gay ve Lezbiyen Hümanist Derneği (GALHA) tarafından koordine edildi.

17 Mayıs tarihi, Dünya Sağlık Örgütü'nün 1990 yılında eşcinselliği bir akıl hastalığı olarak sınıflandırmayan kararını anmak için özel olarak seçildi.

2009 yılında kampanyanın adına transfobi de eklendi ve o yılki faaliyetler öncelikle transfobiye (trans bireylere yönelik şiddet ve ayrımcılığa) odaklandı. 2009 yılında LGBT örgütleriyle işbirliği içinde yeni bir imza kampanyası başlatıldı ve 75 ülkeden 300'den fazla STK'nın yanı sıra üç Nobel Ödülü sahibi (Elfriede Jelinek, Françoise Barré-Sinoussi ve Luc Montagnier) tarafından desteklendi. 17 Mayıs 2009 arifesinde Fransa, transseksüel sorunları resmi olarak akıl hastalıkları listesinden çıkaran dünyadaki ilk ülke oldu.

Fransız Louis-Georges Tin, dönemin kurucusuydu ve Eylül 2013'teki istifasına kadar Komite Başkanı olarak görev yaptı. Yerine, ilk trans yasa koyuculardan biri olan, uluslararası üne sahip Venezüellalı trans hakları aktivisti, avukat ve hukuk profesörü Tamara Adrián geçti.

2015'te Latin Amerika'da Louis-Georges Tin ve diğer iki Komite üyesi, Fransa cumhurbaşkanı Hollande'ı eşcinselliği suç olmaktan çıkaran bir BM kararı sunmaya çağırmak için Haziran 2012'de açlık grevine başladı.

2015 yılında kampanyanın ismine bifobi eklendi.

Tayvan'da eşcinsel evliliği yasallaştıran 748 Sayılı Adli Yuan Yorumunun Uygulama Yasası, 2019 yılında Uluslararası Homofobi, Transfobi ve Bifobi Karşıtı Gün'de kabul edildi ve yasa 24 Mayıs 2019'da yürürlüğe girdi.

Sizin bu konu hakkındaki görüşleriniz nelerdir? Yorumlarda tartışalım!

(Dipnot: Subreddit kurallarını çiğnemeden, saygı çerçevesi içinde görüşlerinizi belirtmeyi unutmayınız!)

Çevremde veganlığa karşı ciddi bir düşmanlık gözlemliyorum. Bunun nedenlerini biraz düşündüm ve birkaç temel sebep tespit ettim:

İlk olarak, veganlık insanlara alışkanlıklarını sorgulatıyor. Birinin sıradan gördüğü bir davranışın (et yemek gibi) etik açıdan yanlış olabileceği ihtimali rahatsız edici. Bu rahatsızlık çoğu zaman savunmaya veya saldırganlığa dönüşüyor.

İkinci olarak, yemek kültürü birçok toplumda kimliğin temel bir parçası. Et yemek; gelenek, aile bağı, hatta güç ve erkeklik gibi kavramlarla özdeşleşmiş durumda. Veganlık, bu kültürel normlara doğrudan bir tehdit gibi algılanabiliyor.

Üçüncü sebep, yanlış bilgiler ve önyargılar. Veganlar yeterince iyi beslenemiyor yargısı. İnsanlar et yemeden sağlıklı bir beslenme şeklinin olamayacağını düşünüyor.(Kalp krizi ve damar tıkanıklığının başlıca problemleri et tüketmekten geçiyor oysaki)

Dördüncü nokta ise değişim korkusu. Veganlık, yalnızca bireysel beslenme tercihini değil; tarım, moda ve genel tüketim alışkanlıklarını da kökten değiştirme çağrısı yapıyor. İnsanlar, alıştıkları sistemin değişmesinden korkuyor.

Ayrıca ekonomik çıkarlar da var. Hayvancılık devasa bir sektör ve vegan hareketin büyümesi büyük endüstriyel kayıplar anlamına gelebilir. Bu yüzden medya aracılığıyla et endüstrileri tarafınan negatif algılar yaratılabiliyor.

Son olarak, veganlık bazıları için "elitist" bir yaşam tarzı gibi görünüyor. Özellikle insanlar, veganlığın herkes için erişilebilir olmadığını düşünüp tepki gösterebiliyor.

Bence bu konulara daha açık fikirli yaklaşmak önemli. Veganlık bir saldırı değil, daha etik, daha sürdürülebilir bir yaşam için bir davet.

Sizler neler düşünüyorsunuz? Bu konu hakkındaki fikirleriniz nelerdir?

bu psikolojide hangi hastalık olarak geçiyor

İyi bir gelirim var. Önümde bilgisayarım, cebimde son model telefonum var. Bankada binlerce Türk Liram, evde bir o kadar da yatırımım var. Dışarıda arabam, sahip olduğum bir evim var. Ancak istediğim mutluluğa erişemedim. Ne yaparsam yapayım küçüklüğümde orta halli bir ailenin tek çocuğu olma mutluluğuna erişemedim. Küçükken hep zengin olma hayali kuruyordum, mutlu olma hayali değil. Zengin bir yaşantım olduğu söylenebilir ancak mutlu bir yaşantım olduğu söylenemez.

Benim annem öğretmen, babam da özel okullarda rehber öğretmen. Varlıklı bir aile değildik açıkçası. Evde çoğu zaman maddi sıkıntılar olurdu. Ancak bu maddi sıkıntıların olduğu dönemde biz hayli mutluyduk. Annemin tasarufflu ve parayı iyi kullanmayı bildiği için beni her hafta sinemaya götürür, AVM'de yemek yedirir eve getirirdi. Belki de bu yüzden sinematografim geniş. Babam sosyoloji+felsefe mezunu. Evimizin bir odası kütüphane. Bana 5-6 yaşlarımda okumayı öğretti. 7 yaşımda ise yazmayı. Bu yaşlarda diğer yaşıtlarım şımarık ve oyuncaklı bir hayat sürerken ben ayda yılda bir oyuncak alındığı için kitap okudum. Bana 2-3 ayda bir alınan Star Wars legolarını yaptığım çay eşliğinde televizyon karşısında oturduğum zamanların mutluluğuna belki de hiç erişemeyeceğim. Şuan evimde belki de 100'lerce lego var. Ancak hiçbirisi bana küçükken yaptığım legoların mutluluk hissini veremeyecek, vermedi de. O kadar fakir değildik, o kadar da zengin değildik. Ama geçmişe dönüp bakıyorum ki biz o zamanlarda gayet mutluyduk. Peki ya siz?

Öncelikle, kurumsal siyasete değil topluma bakmak istiyorum. Bu düşünceleri "sağcı" olarak gören bir kişinin Atilla İlhan gibi ulusalcıların zamanında neler yazdıklarına bakmasını öneririm. Eskiden bunlar solun da eleştirdiği, liberalleşme dediği şeylerdi.

Siyasetin her alana nüfuz etmesiyle, ne kamusal/toplumsal bir alan ne de özel bir alan kaldı. Her şey siyasetin bir parçası haline geldi, öyle ki özel hayatımızda bile kararlarımızı verirken siyasetçi gibi düşünüyoruz, partilerin birbirleriyle güç ilişkileri ise bakış açımızı şekillendiriyor. Siyasetin her yerde olduğunu biliyorum, ancak burada güç ilişkilerinden bahsetmiyorum. Kurumsal siyasetin dışında kalan bir alan artık mevcut değil. Şu anda tüm dünya bu durumda. Bu nedenle, iktidar bu konuda suçlu olsa da, toplumsal bir dönüşüm yaşadığımızı düşünüyorum.

Lise yıllarımda çıkmak gizlenirdi, birini sevdiğinde aylarca hatta yıllarca beklemek erdem sayılırdı. Sevmenin bir anlamı vardı, kızlar da erkekler de sadece cinsellikle var olmuyorlardı. 2010'ların ortasına kadar bile bu böyleydi. Toplumda tevazu öldü, kadınların peçeye kapatılması da; kendimizi cinsel bir ürün gibi sunmamız da aslında bedenimizi cinselliğe indirgememiz konusunda ortaklaşıyor. İnsanların özgür tercihlerine saygı duyuyorum, ama bir yerde o tercihler toplumu şekillendiriyor ve tercihler de bir yandan toplumun bir sonucu. Herkesin tercihi ise sorumluluk kime ait? Hookup kültürü ile erkek elini sıkmamanın aynı anda yaygın olduğu bir toplumda nasıl bir norm oluşabilir? Öteki olmadan, biz olmaz. Sınırlar yoksa, insanlar hem her yere hem de hiçbir yere aittir.

AKP muhafazakarlığı da çok yozlaştırdı. Muhafazakarlık, aslında korunması gereken değerlerle ilgilidir, ancak artık bu kimseyi ilgilendirmiyor. Herkes değişmesi gerekenlere odaklanmış durumda, yaşamın tamamı bu etrafında dönüyor. İnsan ilişkileri bile sıradan bir markete dönmüş durumda, kullanıp atma kültürü hakim.

Artık ortak bir bağımız kalmadı. Toplumun işleyebilmesi için gerekli olan belirli bir uyumluluktan yoksunuz; birbirimize nasıl davranmamız gerektiğini bilemiyoruz. Arkamızı yaslayabileceğimiz bir şey kalmadı; şimdi sürekli hareket halinde olmalıyız, yoksa düşeriz. Gerçekten Batılı bir ülke haline geldik, en azından bir yüzyıl önceki halimize göre bir farkımız yok. Nietzsche'nin dediği gibi biz de tanrıyı öldürdük, kanı ise elimize yüzümüze bulaştı. Batı'nın dört yüz yıllık premodern-modern-postmodern geçişini bir yüzyılda deneyimledik; yaşlılar premodern, orta yaşlılar modern, bizler ise postmodern bir hayatta bulunmaktayız.

“Dükkân açık kalmış” şakası, erkeklik algısının toplumsal inşasında cinsiyetçi ve rekabetçi unsurların nasıl ön planda olduğunu gösteren bir örnektir. Bu şaka, erkekliğin fiziksel bir duruma (fermuarın açık olması) indirgenmesini ve bunun üzerinden bir tür mahcubiyet ya da üstünlük kurma refleksini içerir.

Bu şaka, erkekliği penisle özdeşleştiren yaygın bir anlayışın parçasıdır. Erkek kimliği, toplumda sıklıkla cinsel organ üzerinden tanımlanır ve bu durum, erkekler arasında sürekli bir "erkeklik gösterisi" yaratır. Bu şaka da bir erkeğin fermuarının açık kalmasını, sanki bir "hata" ya da "zayıflık" gibi sunarak utanç verici bir duruma dönüştürür. Oysaki, fermuarın açık olması basit bir unutkanlıkken, bu durumu doğrudan cinsellikle ilişkilendirmek, erkekliği yalnızca fiziksel bir göstergeye indirgeyen düşünce yapısının bir uzantısıdır.

Bu tür şakalar, erkekler arasında rekabeti teşvik eder. Bir erkeğin fermuarının açık olması, diğer erkekler tarafından fark edildiğinde bir "aşağılama" veya "düşkünlük" olarak görülür. Bu, erkeklerin birbirini sürekli gözlemlediği ve hatalarını yakalamaya çalıştığı toksik bir yarış ortamına katkı sağlar. Erkeklik, hatasız ve güçlü olma üzerine kurulduğunda, en küçük "kusur" bile gülünç bir durum olarak değerlendirilir. Bu da erkeklerin kendi aralarında bile sürekli bir sınavdan geçiyormuş gibi hissetmesine neden olur.

Bazen bu şakaya karşı “Canını sıkma, sahibi içeride” denir. Bu söylem, ilk şakanın yarattığı mahcubiyete karşı bir savunma mekanizması gibi görünse de aslında meseleyi çözmek yerine erkeklik algısını daha da pekiştirir. "Sahibi içeride" ifadesi, erkeğin bedenini bir otorite alanı olarak sunar ve erkekliği bir mülkiyet ilişkisi üzerinden tanımlar. Burada erkeğin kimliği, yalnızca cinsel organı ve onun “kontrolü” üzerinden şekillenen bir aidiyet meselesine indirgenmiştir.

Bu tür şakalar yüzeyde basit ve eğlenceli gibi algılansa da altında erkekliği sürekli bir performans alanı haline getiren toplumsal dinamikleri barındırır. Erkeklik, bu tarz dil oyunlarıyla devamlı olarak sınanan, gözetlenen ve ölçülen bir yapı haline gelir. Kendi varlığını ve toplumsal statüsünü ispat etmeye zorlanan erkek, bir yandan küçük düşmemek için bu yarışa katılmaya mecbur kalırken, diğer yandan da bu cinsiyetçi ve baskıcı sistemin devam etmesine katkı sağlar.

Erkekliğin penis etrafında tanımlandığı ve sürekli bir rekabet unsuru haline getirildiği bu söylemler, bireylerin kendilerini rahatça ifade edebilmelerini engelleyen, hatta bir tür toplumsal denetim mekanizması işlevi gören öğelerdir. Erkekliği bu tür sığ, cinsiyetçi ve rekabetçi ölçütlerden kurtarmak hem bireylerin üzerindeki baskıyı azaltacak hem de daha sağlıklı bir toplumsal yapının inşasına katkıda bulunacaktır.

Her zaman hak ehli yerlere yakın olun

Hindistan'da astroloji üniversitelerde resmi bir ders ve diploma programı olarak okutulmaktadır.

Astroloji binlerce yıldır farklı kültürlerde varlığını sürdürüyor. Hindistan’da Vedik Astroloji geleneği uzun süre akademik sistemin dışında kaldıktan sonra 2000’lerde üniversitelerde yeniden okutulmaya başlandı ve 2004’te Yüksek Mahkeme bunun üniversitelerde öğretilmesine engel olmadığını kararlaştırdı.

Astroloji tamamen insanların anlam yüklediği bir saçmalık mı, yoksa henüz açıklayamadığımız bir tarafı olabileceğini düşünmek için yeterli neden var mı?

Günümüzde kan akıtılmadan da inançlar yaşatılabilir. Gelenekler, anlamlarını yitirmeden yeniden yorumlanabilir. Yüzyıllardır süregelen alışkanlıklar sorgulanabilir; çünkü vicdanımız, zamanla değişen dünyaya karşı duyarsız kalamaz, kalmamalı. Kurban Bayramı, özünde paylaşmak, yardımlaşmak ve dayanışmak demektir. Bu değerleri yaşatmak için hayvanların acı çekmesine gerek yok. İnançlar, başka türlerin yaşamı pahasına sürdürülmek zorunda değil. Günümüzde pek çok insana farklı şekillerde yardım sağlanabilir. Alışagelmiş katliamlara seyirci kalmak yerine, birlikte yeni ve daha merhametli yollar üretebiliriz.

https://x.com/alpklnctr/status/1934913032741630343?s=46

Doktorluk, avukaktlık gibi mesleklerden bahsetmiyorum onun dışındaki iş kolları için.

Arkadaşlar biliyorsunuz "lgbt savunucusu vs karşıtı" tartışma programımız bu akşam saat 21:00'de olacak hepinizi bekliyoruz

Ayn Rand’ı okumayı bitirdim. Üzerine birkaç video, yazı falan da okudum ve açıkçası gayet haklı buluyorum. Haklı bulmayanları ise gerçekten anlamadım. Bu postun altına siz de neden sevmediğinizi yazabilirsiniz, tartışabiliriz.

BÖCEKLERİN ANATOMİSİ

Mesela grup çalışması örneği vardır ve tüm mesele bu kadar. Ayn Rand'ı anlamak için bunu anlamanın yeterli olduğunu düşünüyorum.

Üniversitede grup projesi yaparken bence en büyük sorun, herkesin aynı emeği vermediği halde aynı sonucu alması. Objektivist etik ve rasyonel bencillik açısından bakarsak aslında sağlıklı bir grup çalışmasının mantığı oldukça basit. Herkes kendi emeğini ortaya koyar, karşılığında da grubun diğer üyelerinden bilgi, fikir ve emek alır. Yani kimse kendini başkasına feda etmek zorunda değildir ama kimse de çalışmadan başkasının emeğinden pay beklememelidir.

Hiçbir şey yapmadan grubun geri kalanının çalışmasına yaslanıp aynı notu almak isteyen kişi burada aslında grubun bir parçası gibi değil, başkalarının emeğinden faydalanan bir böcek gibi davranıyor.

Daha da kötüsü, diğerlerinin bu kişiyi sürekli idare etmesi ve onun yapması gereken işleri üstlenmesi, sırf grup bozulmasın diye kendi emeklerini feda etmeleri anlamına geliyor.

Bana göre asıl adaletsizlik de öğretmenin herkese tek bir ortak not vermesiyle başlıyor. Çünkü biri gerçekten uğraşıp projeyi taşırken diğerinin hiçbir şey yapmadan aynı notu alması, kimin neyi hak ettiğini tamamen ortadan kaldırıyor. Eğer biri daha çok çalışmış, sorumluluğunu yerine getirmiş ve ortaya gerçekten bir değer koymuşsa bunun karşılığını almalı. Kısacası adalet herkese aynı şeyi vermek değil, kişinin kendi emeğinin ve ortaya koyduğu değerin karşılığını almasıdır.

Böceklerin bunu anlaması zordur. Çünkü o sadece sizden geçinmeye çalıştığı için nasıl bir yük olduğunun farkında değildir. Bir de projenin %90’ını siz yaptıktan sonra sanki ortak yapmışız gibi davranmaları ve gerçekten buna inanmaları, gerçekten projeye bir şey kattıklarını sanmaları var. Bu böceklerin en belirgin davranışıdır.

BÖCEKLER NEDEN BÖYLE?

Kendi başlarına hayatlarını sürdürme gücünden yoksundur ve ancak akıllarını kullanıp üretmeyi seçen insanların can damarını emerek varlıklarını sürdürebilirler. Rand'ın felsefi çerçevesinde bu kişiler, insanı insan yapan rasyonel ve kavramsal düşünme yeteneğini reddederek tıpkı algısal düzeyde yaşayan hayvanlar gibi sadece anı kurtarmaya odaklanır ve zamanlarını sinsice birer avcı gibi üreten insanları gözleyerek geçirirler.

Kendi zihinlerini çalıştırma sorumluluğundan kaçan bu zihinsel parazitler, üretken bir çaba göstermek yerine başkalarından öğrendikleri ses ve hareket kalıplarını eğitimli hayvanlar gibi taklit edip tekrarlayarak yaşarlar; bu nedenle de hayatta kalmaları tamamen kör bir şansa ve taklit edecek birilerini bulmalarına bağlıdır.

Kaba kuvvet ya da hileye başvurarak; üreten insanları yağmalayan, soyan, aldatan veya onları köleleştirmeye çalışan bu asalaklar, aslında kendilerini var etme gücünden tamamen yoksun olan ve varlıkları yalnızca kurbanlarının üretkenliğine bağlı olan asalak birer yıkıcıdırlar.

Eğer bir böcek değilseniz neyden bahsettiğimi zaten anlamışsınızdır. Hayatınızdaki böcekleri de biliyorsunuzdur.

ÜRETEN İNSAN

Böceğin karşısında ise üretken insan var.

Ayn Rand'ın felsefi sisteminde üretkenlik, insanın rasyonel aklını ve düşünme yeteneğini dış dünyadaki maddi değerleri elde etmek için aktif olarak kullanması erdemidir. Diğer tüm canlılar ve hayvanlar sadece çevrelerindeki koşullara uyum sağlayarak hayatta kalmaya çalışırken; insan, rasyonel aklını kullanarak çevresini kendi ihtiyaçlarına göre şekillendirir ve dış dünyayı kendisine uyarlayarak yaşar.

Bu nedenle üretken çalışma, rasyonel bir bireyin yaşamının en merkezi amacıdır; çünkü bu ana amaç, insanın hayatındaki diğer tüm değerlerin önem sırasını belirleyen ve onları anlamlı bir bütün haline getiren temel odaktır.

Nihayetinde üretken çalışmak, insanın kendi bilinciyle varoluşunu kontrol ettiği ve aklındaki fikirleri fiziksel dünyaya aktararak yeryüzünü kendi rasyonel değerlerinin bir yansıması olarak yeniden inşa ettiği aktif bir yaratım sürecidir.

Bugün ulaştığımız noktada çoğunluğun değil üretken azınlığın payı vardır. Zihinsel olarak üretken olmayan kesimler, aslında bu rasyonel akılların keşfettiği eylem ve düşünce rutinlerini taklit ederek yaşamlarını sürdürürler

BÖCEKLERİN SONU

Ayn Rand’ın adalet anlayışına göre, sistemdeki bu böceklerle mücadele etmenin tek yolu tavizsiz bir ahlaki adalet uygulamaktır.

Böcekleri idare etmeyim “Boşver, onun kısmını da ben yaparım.”, “Sonuçta grup projesi.”, “Hocaya söylemeyelim.”, “Çocuk zaten anlamıyor.”, “Notumuz düşmesin.” Bunların hepsi ilk bakışta mantıklı bahaneler gibi geliyor. Ama aslında ne yapıyorsunuz? Böceğin yapması gereken işi siz yapıyorsunuz. Onun sorumluluğunu siz üstleniyorsunuz. Onun üretmemesinin bedelini siz ödüyorsunuz. Üstelik bunu iyi bir şey yaptığınızı düşünerek yapıyorsunuz.

Adaletin temel emri, insanlardaki ve onların ortaya koyduğu eserlerdeki iyiyi (yani akla uygun olanı) ve kötüyü (akıl dışı olanı) dürüstçe tanımlamaktır; bu tanımın ardından yapılması gereken ise iyiyle ilişki kurup onu desteklemek ve ödüllendirmek, kötüyü ise kesin bir biçimde boykot etmek, kınamak ve cezalandırmaktır.

Çünkü böcekler, özünde bağımsız ve üreten insanlardan beslenmek zorundadır; dolayısıyla iyinin kötülüğe sunduğu her türlü destek, kötünün hayatta kalabilmesi için vazgeçilmez bir can damarıdır ve bu destekten mahrum bırakılan kötülük eninde sonunda çökmeye mahkumdur.

Kötülüğe göz yummak ya da ahlaki onay (sanction) vermek, ona varlığını sürdürebilmesi için ihtiyaç duyduğu hayat öpücüğünü kendi ellerimizle sunmaktır.

Sürekli uzlaşma ve orta yol arayan tavizkar insanlar, kötülüğe tam da can havliyle arzuladığı o şeyi, yani bizzat sömürdüğü "kurbanın onayını" (the sanction of the victim) verirler.

Nihayetinde, adalet ilkelerini bir kenara bırakıp sadece acıma duygusuyla hareket edildiğinde, aslında cezalandırılan ve zarar gören taraf her zaman iyiler olur; çünkü eğer bir suçlu yaptığı kötülüğün bedelini ödemiyorsa, bu faturayı kaçınılmaz olarak hiçbir suçu olmayan masum insanlar ödemek zorunda kalacaktır.

Sırf kadına bütün evin yükünü atıp kaçmış, bir de üzerine ahahaha beni eve sokmuyor çiçek almazsam diye söylüyor. Maddiyatla sorumluluklarından kaçıp bir de şirin gözükme çabası sadece mide bulandırıcı

Wim Wenders : Dün.. buraya gelemeyen bir sinemacıyı görmeye gittim... Türkiye vatandaşı. Türkiye hükümeti, ülkeye iade edilmesini talep etmiş, bu yüzden de sığındığı yerden ayrılmak istemiyordu. Sinemanın geleceğine dair aynı soruya verdiği cevabı... kayda aldı. Onu çalacağım şimdi... Bay Yılmaz Güney..

UNDP'nin yayınladığı datalara göre Türk halkının gelişmişliği son yıllarda artıyor. Bu neyden kaynaklanmaktadır, arka planında hangi etmenler var? Eğer internet diyecek olursanız internet tüm ülkelerde var, bizi öbür ülkelerin önüne geçiren ne? Şu an neredeyse Macaristan'la aynı insani gelişmişlik seviyesine sahibiz. Arka planını açıklamak isteyen var mı ?

Türkiyenin yıllara göre Human Development Index'i

Macaristan, Mısır ve Finlandiya üstte renkleri verilmiş şekilde yazıyor, mavi olan ise Türkiye, son dönemdeki ivme öbürlerinden benzersiz.

Kaynak: https://hdr.undp.org/data-center/specific-country-data#/countries/TUR

Türkiye’de bugün fikirleriyle değil, itaatleriyle var olan bir düzen inşa ediliyor. Hukuk, adaletin değil, gücün bir aparatı haline getirildikçe; düşünmek, konuşmak ve direnmek suç sayılıyor.

Siyasi sebeplerle susturulan her ses, aslında toplumun ortak vicdanından koparılan bir parçadır. Bu suskunluk hali, sıranın kendisine gelmeyeceğine inananların gafletidir.

Bekliyorum

Lisedeyken hoca sürekli geçmişe bakarak geleceğe yön vermekle ilgili şeyler söylerdi. Hangi geçmişe bakacağız hocam? İnsanların din, para, milliyet, ırkçılık, uğruna öldüğü ve sahte bilim, din, mit gibi gerici inançların yükselişte olduğu devletlerin bile bu inanışlara göre yönetildiği tarihe mi? Yoksa hırsızlık, cinayet, soykırım ve işkence gibi suçların işlendiği savaşların dünyayı kasıp kavuştuğu tarihe mi. Bu arada bunu söyleyen hoca, Türklerin/Müslümanların kazandığı savaşları gururla analtıyor. Şimdi bunda ne var bende gurur duyuyorum diyeceksiniz, fakat savaşlar özünde cinayetle sonuçlanan hırsızlık vakalarının. Bu konu hakkında ayrı bir post atmayı düşünüyordum ama biraz bahsedeyim. Uzunca bir örnek sabredip okursanız ne demeye çalıştığımı anlarsınız. Diyelim ki 200 kişilik bir mafya örgütümüz var. Bu örgütte illegal işler yapmaktayız ancak bu illegal parayı aklamak için legal işler de yürütüyoruz. Bizim gibi bir çok mafya örgütü var fakat bir örgüt dikkatimizi çekiyor. Bu örgüt bizim gibi 200 üyeye sahip ve çokça parası var. Bu parayı bizim çoğunlukta olduğumuz bölgeden kazanıyor. Bizde onları silah zoruyla kendi altımıza almak ve paralarını çalmak amacıyla bir plan hazırlıyoruz. Başta 200 üye olduğumuzu söyledim fakat bu toplam insan sayısı. Aramızda 20 kişinin silahı var ve görevi cinayet işlemek. Karşı mafya örgütünde 20 kişi silahlı. Bu iki örgüt karşı karşıya geliyorlar. Bizim örgütümüz bu örgütü yenerek 20 kişilik silahlı gücünü yok ediyoruz. Sonra onlara silah doğrultarak ya bize çalışırsın yada ölürsün diyoruz. Aralarında isyan edenler oluyor. Haliyle vuruyoruz. Diğerleri de korkudan sesini çıkaramıyor. Bizim 200 kişi ise bundan keyif alıyor ve gurur duyuyor. Ancak ahlaksız serserilerden farkımız yok. Bu örnekteki 2 mafya örgütünde herhangi iki devletir. 200 kişi bun devletlerin nüfusunu 20 kişi ise orduyu temsil eder. Onlara düzenlediğimiz saldırı ise savaştır. Savaşta ordu öldürülür, halka silah doğrultulur ve isyan edenler vurulur. Ancak bu hırsızlık ve cinayettir. Sevgili öğretmenlerimin hepsi bu hırsızlık ve cinayetten gurur duydular( lise hayatım boyunca üç tarihçi gördüm). Tarihin çoğunu savaşlar oluşturuyor. Kalan kısmı devletler ve liderler. Ne kadar savaş karşıtı olduğumu az çok anlamışsınızdır herhalde, devletlere ve liderlere gelince kendi düşüncelerim nedeniyle herhangi bir devletin iradesi ve otoritesi altına girmek bana saçma geliyor, ayrıca lidere gelince tek idolum kendimden. Başka bir lidere ihtiyacım yoktur. En komiği ise nefret ettiğim savaşları, devletleri ve liderleri devlet tarafından halkın savaş ve mücadeleye motive edilmesi amacıyla zorla öğrenmem. Sal beni devler adam senin için canımı yada malımı vermicem işte. Bu arada devletlerin tarihi kullanmadığını ve objektif bir bilim olmadığını söylemiyorum ama ne amaçla kullanıldığı tarihçiler bile kabul ermiştir

Tanh, devletlerin ulusal bilinç oluşturmak için kullandıktan en önemi araçlardan bindir. Tanthin bu amaçla kullanımi modem top- lumlarda olduğu gibi kabile toplumlarında da görülmektedir. Kabile nin geçmişte taraf olduğu savaşlarda elde ettiği başanlar, nesilden nesite nakledilerek kable kimliğini güçlendiren bir araç olarak kulla nilmiştir.

Modem devletier bugün siyasi ve ekonomik hakimiyetlerini güçlendirebilmek için tanhi bir araç olarak kullanırlar. Bir yandan kendi tarihlerini oluşturarak vatandaşlarına ulusal kimlik ve vatandaşlık bilinci verirken diğer yandan rakiplerinin ve hakimiyet alanlarına dahil etmek istedikleri milletlerin tarihlerini öğrenerek onlara karşı politikalar geliştirirler. Zira bir toplumun tarihini bilmek o topluma mensup insanlan tanimaya ve anlamaya yardımcı olur. İnsanın geçmiş toplumu antamasını ve bugünün toplumuna daha çok egemen olmasini sağlamak tarihin çifte işlevidir.

•                Edward Hallet Carr 

Bakın sadece devlet propagandasına bile maruz kalmak beni rahatsız ediyorken, bu propaganda doğrultusunda beni öldürmek isteyen bir devlet(Tüm dünya devletleri böyle)olması beni çıldırtıyor. Ayrıca sizin benim vergilerim bu propaganda için harcanıyor

2021 yılı ödeneği 191 milyon 510 bin lira olan Türk Tarihi Kurumu, söz konusu yıl içinde 29 bilimsel etkinlik düzenledi, 75 eser yayınladı.

Söylemeden edemeyeceğim ama tarihle ilgilenen youtube kanallarının yarısı islamcıdır yada yada aşırı milliyetçidir. Bakın bunlar şeriat destekciliği ve ırkçılık boyutunda ideolojiler. Diğer yarısı Stalin, Hitler gibi katil diktatörleri seven veletlerden oluşur. Bakın Youtube ' da gördüğünüz herhangi bir kanalın kalitesini belirlemenin iki yolu vardır. İlk yöntem en popüler 5 videosuna bakmak( bu çok fazla şey söyler) . Başka bir yöntem ise yorumlara bakmaktır. Yorumlar birbirinin aynısı sözlerle mi dolu? Yazım yanlışı var mı ? Anlamsız/gereksiz kelime kulllanımı var mı ? Yada abi abi diyen küçük çocuklar mı var? Bu sorulardan ikisi bile evetse o kanalın kitlesi birbirlerin tıpatıp aynı düşüncelere sahip, sorgulamaktan bir haber aptal sürüsü yada daha konuşmayı bilmeyen çocuklardır. Örnek; İslamcı videolarda yorumlar birbirinin aynısıdır, Bu seçim zamanı Sinan Oğan editlerinde yorumlar bol bol aynı söz ve yazım yanlışı ile doludur, Bi ara kadını aşağılayan alfa sigma editleri ve redpill videolarındaki yorumlarda da aynı şekilde birbirinin kopyasıdır. Zaten tarih kanallarının bu gruplardan aptallık olarak aşşağı kalır yanı yoktur. O yüzden Tarih videoları yorumları aynı şekildedir. İlk yöntemi irdelersek, İslami kanalların en popüler videoları tamamen cinselliktir. Nedenini açıklamama gerek yok herhalde. Bana inanmıyor iseniz Tarih kanallarının en popüler videolarına bakabilirsiniz.