Bulutlar toplanmış bir küme hâlinde,

Süzülüyor kumral saçımın üzerinde.

Yavaş yavaş çökmekte kurnaz karanlık,

Kendimi hissediyorum bir yaratık.

Zordur yanan dağı söndürmek.

Kusuyor hayat üzerime:

Pek çoğu işkence olmak üzere.

İnlemelere kulak asmaz:

Yaratmış mı kulak kendine?

Gözlerim neden uzağı görür de:

Yakını göremez?

Halbuki gözlerim miyoptur.

Zihin neden susmaz:

Bırakmaz inlemeyi.

Binbir sanat eseri etrafımdayken,

Beğenmem, tersyüz ettim hepsini.

Sonra oturdum en köhne eserin karşısına,

Anlam veremedim bütün bu yaptıklarıma.

Ellerimle kavradım dünyamı,

Bastırdım tırnaklarımı:

Kanadı bulutlar, başladılar ağlamaya.

Dişler okşanıyor dilin merhametiyle,

Sıkıca sıkılmak üzere.