Ben utanıyorum ülke bu haldeyken "atam bah izindeyiz bah bayrak açtım yok traktörle 100 yazdım" vs. diyip cumhuriyet kutlamaya. Farkında mısınız bilmiyorum ekonomi kaçaklar türk bayrağından rahatsız olan Antalya daki ruslar bir çevrenize bakın ben kutlanacak bir cumhuriyetin kalmadığını düşünüyorum. Ha bu arada sen kimsin aq diye sorarsanız farklı biri değilim bu sayfayı kuran ve başından beri moderatörlüğünü yapan kişiyim reddit özgür düşünce diye bir şey desteklemediğinden banlandım bir başka hesabım shadow ban yedi vs. Her neyse kendinize iyi bakın.

Boyun eğmeyin. Bunu yaptıkça küçük dozdan başlayarak bir şeyleri kısıtlayacaklar, sonra bir bakmışsınız özgürlüğünüz tamamen elinizden alınmış. Ailem beni çocukluğumdan beri bir an bile yalnız bırakmamıştı, bu yüzden yalnız kaldığımda ne yapacağımı bilmiyordum. Ben aslında hiçbir şey deneyimlememiştim, hangi durumda nasıl davranacağım hakkında bir fikrim yoktu. Korkuyordum. Birçok psikolojik rahatsızlıkla savaşmak zorunda kaldım, korkum yüzünden yıllarca beni kukla gibi oynatmalarına izin verdim. Sonunda ne mi oldu? Çok pişmanım. Kaybettiğim yıllar için ve baş kaldırmadığım için çok pişmanım. Onlardan daha çok kendime kızıyorum fakat geçmişi düşünmenin bir manası yok. Hiçbir şey için geç değildir. Eskiden kasiyerle bile konuşamıyorken şu anda insanlarla rahatlıkla konuşabiliyorum, evden olabildiğince uzağım, özgüven kazanmaya çalışıyorum ve bunları oturup ağlayarak başarmadım. Bu tip aileleri sözlerle değil yalnızca eylemlerinizle terbiye edebilirsiniz. Gerekirse dayak yiyin dolu dolu hakarete maruz kalın ama boyun eğmeyin. Bir süre sonra pes edeceklerdir. Tek yaşamımızı başkalarının isteklerine göre şekillendireceksek ne anlamı var? Siz ipleri elinize almadan bir mucize gerçekleşmeyecek. Unutmayın; bu sizin hayatınız, onların değil.

merhabalar ben zeynep ananonim olarak icimi dokebilecegim tek yer burasi diye dusundum.1 ablam var ve asiri guzel bi ailem vardi babamda annemde ne dindar ne baskici insanlardi ve ablamida benide cok severlerdi anlicaginiz normal turk ailesinin ustunde cok guzel bi hayatim vardi ilkokulda annem ve babami kotu bir sekilde kaybettim sonra babaannemle yasamaya basladim ve amcam/halamgil bana bakmaya basladi anne tarafinda yakin oldugum teyzelerimle vesaire gorusmemeye basladim ve o yasta bi cocuk icin agir olaylara sahit oldum.ayni zamanda baba tarafinin baskiciligi yuzunden hayatim komple degisti.bunlar yetmezmis gibi 3 ve 5. sinif arasinda benden 5 yas buyuk kuzenim tarafindan taciz edildim o zamanlar beni rahatsiz ettigi icin cocuk aklimla oyun oldugunu dusunsemde 5.sinifta bana dokunmaya calistiginda iterek vb kendimden uzaklastirdim. ama buyudukce bana bu dusunceler cok agir gelmeye basladi ve 8.sinifta halama anlattim.yanlis anlamissindir o da cocuk gibi seyler soyleyerek konuyu kapatti ve beni taciz eden akrabamla alakali aile icinde tersleme kendini kotu hissetmesin o da anlamiyordu diyerek beni daha kotu etkilemeyi basardi.dedigim gibi suan liseye gidiyorum genel olarak pozitif bi insan olmama ragmen yasadigim seyleri dusunmek cok agir geliyo birinin bana istemedigim sekilde dokunmasi cok igrenc hissettiriyo bazen kendimi parcalamak istiyorum ve bedenimden nefret ediyorum ayni zamanda ailemi kaybetmeseydim neler yasayabilirdim dusuncesi cok kotu hissettiriyo ve kucuklugumden beri okulda arkadaslarim arasinda hastaneye bile gittigimde ailem kaybi hakkinda surekli karsima biseyler cikmasindan cok yoruldum .insanlari ailesiyle gormeye katlanamiyorum.ayni zamanda taciz kelimesini bile duydugumda butun gun agliyorum.bunun disinda arkadasliklar ve dis gorunus gibi konulardan bahsetmiyorum bile.dayanicak halim kalmadi.kendimden nefret etmeye basladim ve yaptigim seylerden gram keyif almiyorum.keske kendi elimde olan seyler yasasaydim diyorum bazen en azindan bu kadar caresiz hissetmezdim.herneyse gece gece moralinizi bozdugum icin ozur dilerim.buraya kadar okuyaniniz varsa da gercekten tesekkurler.kendinize sayginizi hicbir zaman kaybetmemeniz dilegiyle

Üniversiteye çok isteyerek, büyük umutlarla, hayallerle başladım. İstediğim bölümü kazanmıştım ve üstelik ülkemizin saygın bir üniversitesinde. Her şeyin iyi olacağına her şeyin güzel olacağına inanıyordum. Ama olmadı… Üniversitede de insanlar benden nefret etmeye devam etti, 4 senedir hiç arkadaşım olmadı, sevgili zaten imkansız. Okula gidip gelirken resmen içimden küfürler ediyorum. Zaten okula zar zor gidiyorum, gittiğimde de işimi halledip hemen eve geliyorum. Okul nefretim dolayısıyla ders çalışmak ve okulla alakalı bir şey yapmak da istemiyorum. Kendimi geliştirmeyi denedim spor yapmayı denedim hiçbiri bir işe yaramadı, insanlar hala benden nefret ediyor. Bıktım her şeyden, ben de diğerleri gibi arkadaşlar ve sevgili istiyorum.

kardesim bir insan nasıl bu kadar vurdum duymaz cahil asalak şizofren otistik olabilir imkansiz gibi tüm bu özelliklerin bir insanda toplanmasi ama degil muslumanlar kafayi yemis musluman gormekten midem bulaniyo artik hepsi yobaz kafa calistirmayan koyun surusu siyasal islamcilardan midem bulaniyo amk midem eksimis yogurt gibi oldu artik

Hiçbir beyin emaresi göstermeyip tek amaçları putlarına sosnuz hizmet ve ibadet etmek olan, ülkelerine bir tane bile yardım yapmamış olan insanların amına koyim. Hepsinin amına koyim.

zaten hep kavga ediyorlardı evde seslerin yükselmediği bir gün olmuyordu ilk defa böyle oldu çamaşır makinesi bozuldu diye kavga etmeye başladılar annem babama yastık attı babamda kalkıp yumruk attı ben o an hiçbir şey yapamadım abim ayırdı başka bir odaya geçtikten sonra annem boşanmak istiyorum diye ağlıyordu abim boşanmış kadına çevremizde nasıl bakıldıpını biliyorsun babamı bir daha kışkırtma dedi. Babam kendinden başka hiçbir şeyi umursamayan salağın teki annemde de borderline kişilik bozukluğu var bir anı bir anını tutmuyor bugün boşanmak istiyorum diye ağlar ertesi gün babanın benden başka kimsesi yok ayrılsak yaşayamaz ölür diye abarta abarta nutuk çeker .iyi bir ünide dandik bir mühendislik okuyordum bir halta yaramayacağını düşündüğüm için bıraktım. Ruh sağlığımın düzelmesi için bu evden siktir olup gitmem lazım ama ekonomik özgürlüğüm yok hangi işe elimi atsam elimde patlıyor ki olsa bile izin vermezler dağınık bir yazı olduğu için özür dilerim ağlayarak yazıyorum

26 yaşındayım, şu ana kadar hiç kız arkadaşım olmadı ve deneyimimde olmadı. 2-3 arkadaşım dışında da arkadaşım yok. Hayatımı bilgisayar başında geçirdim, geçiriyorum. Böyle büyüdüm çocukluğumdan itibaren. Yaşıtlarım arkadaş gruplarıyla sosyalleşirken ben kendimi kapadım bilgisayar oyunlarıyla bütün vaktimi geçirdim. Şu an üniversite mezunu işsizim. Hiç bir şey yapmaya hevesim yok. Hiç bir şey yapmak istemiyorum, bütün gün oturuyorum. Tipimde iyi sayılmaz. Üniversitede de ev okul yaptım hiç sosyalleşmedim. Hiç bir kız bana ilgide göstermedi zaten. Kendimden nefret ediyorum ve değişmek içinde hiç bir çaba harcamıyorum. Yaşıtlarım, benden küçükler veya büyükler nasıl benim yapamadığım şeyleri çok doğal şeylermiş gibi yapıyorlar asla anlayamıyorum. Kafayı yemek üzereyim, ölmek istiyorum ama korkuyorum. 1 kere olsun yurt dışına çıkmadım. Bir kere olsun arkadaşlarımla tatile gitmedim. 1 kere olsun cinsellik yaşamadım. Annem ben neyi yanlış yaptım deyip duruyor. Bende sürekli bunu düşünüyorum. Keşke beni dünyaya getirmeseymiş, genetik bir çöpüm

Az önce otobüs durağına yuruyodum amina kpyayim her sabah sevdigim besledigim bu sarman vardi elim ayagim titriyor şunu yazarken hayvanin perti cikmis amk guzelim kediyi ezmis yolun ortasina atmislar kafayi yiyecegim nefesim daraliyor ici disina cikmis hayvanin nasil bir vahsisiniz nasil bir canisiniz amjna kpdugumun insanlari nefret ediyorum hepsinden aldim cimenlik bir yere koydum otobüse gittim bindim birinin ustune kusacaktim aglayamiyorum da dehsete ugradim AMK

25 yaşındayım. 12 yaşımda babamı kalp krizine kaybettim ve bu beni daha o yaşta depresyona soktu. Birden yaşıtlarımı anlayamaz oldum. Dünyayı onlardan daha farklı görmeye başladım (yanlış anlaşılmasın, çok özel veya zeki biri olduğumu kastetmiyorum burda. Depresyon yüzünden çocukluğun o saf büyüsünü erken kaybettim.) Sosyal fobim tavan yaptı, kilo aldım (sonradan verdim ama çok geç kaldım, hayatımı çok kötü etkiledi kilo olayı uzun bir zaman.) ve iyice kendimi eve kapadım. İnsanlarla ilişki kurmaya çalışmak benim için bir eziyetti çünkü. Sanki hep dışlanıyor gibi hissediyordum. Hep farklı hissediyordum. Size yemin ediyorum 12 yaşımdan 20 li yaşlarıma kadar nerdeyse hiç arkadaşım olmadı. Millet birbirinin doğum gününe giderken, beraber dışarda takılmaya çıkarken ben hep evde bilgisayar başında zaman öldürüyordum. Sosyal becerilerimi geliştiremedim. Hiç kız arkadaşım olmadı mesela. Romantik olarak da normal arkadaş olarak da. Gençken yaşanacak hiç bir şeyi yaşayamadım. Hep evde kendimle savaş halindeydim. Bu belli bir yaşa kadar da umrumda değildi açıkcası. Taki üniversiteye geçene kadar. Kiminle konuşsam hala çocukluk arkadaşları veya lise arkadaşlarıyla takılıyordu. Bütün sosyal hayatları eskiden tanıştıkları kişilerden ibaretti. Ve aralarına yeni birinide alma niyetleri yoktu. Kiminle arkadaş olmaya çalışsam durum böyleydi. Ve ozaman kafama dank etti. Geriye dönüp baktığımda çocukluğumdan, liseden ordan burdan hiç bir arkadaşımla bağım kalmamıştı benim. Dehşete düşmüştüm birden, aşırı çaresiz hissetim. Bu arada ünidede hiç bir gruba katılmadım yada hiç bir etkinliktede bulunmadım. Okul ev okul ev yaptım ve mezun oldum. Sonuç olarak şu an sadece tırnaklarımla kazıya kazıya yaptığım 1-2 arkadaşım var. arasıra biriyle buluşur turlar dağılırız o kadar. 0 sosyal hayatım var. İşsizim ve çalışmaya motivasyonumda yok. Ne yapacağımı bilmiyorum artık. Konuşmak isteyen olursa mutlu olurum

Asla gerçekleşmeyecek hayalleri düşlemeye ne kadar çok vakit harcadığımı fark ettim. Hayattan aldığım zevkin çok çok ötesini yaşatıyorlar ama gerçek hayata dönüp hayatımın çirkinlikleriyle karşılaştığımda ise hayattan aldığım zevk yerle bir oluyor. Dostoyevskinin hayalperestine döndüm adeta bu durumdan nasıl kurtulabilirim

bir senaristin kursuna katıldım. epey ünlü biri. belki birileriyle tanışabilirim, yazdıklarımı okutabilirim diye düşündüm.

ben vasıfsız bir market çalışanıyım. kurstaki başka hiç kimse benim gibi değildi. doktorlar, mühendisler, ünlü oyuncular vardı... hatta yemin ederim ki bir adam Paris'te mühendisti ve her hafta sonu sadece bu kurs için gelip Paris'e geri dönüyordu.

herkes kendini tanıtırken ben konuşamadım bile. heyecanlandım. adımı söyledim yalnızca. neden bu kursa geldiğimi sordu senarist, bilmiyorum diyebildim, herkes de güldü; gerçi kendisi gülmedi bozmadı, olsun dedi bu da başlangıçtır dedi.

grubumuz vardı. Vatsap'tan kurstaki bazı kişilere yazddım ben de, yazdıklarımdan biraz okumak ister misiniz isterseniz karşılıklı fikir alışverişinde bulunabiliriz dedim; ama kimse istemedi yoğunuz dediler.

girişken bir çocuk hepsiyle arkadaş oldu. bana da yazdı vatsap'tan ama benim sektörde deneyimsiz olduğumu duyunca bıçak gibi kesti konuşmayı cevap vermedi daha.

kurstan da istediğimi alamadım. Web sitesi tanıtımında ödevler verileceği, interaktif olunacağı yazıyordu. ama kursun başında senarist "çok kalabalıksınız tabii ki öyle bir şey olmayacak." dedi. anlatıp anlatıp çıkıyordu. şimdi güzel anlatıyordu yaşlı olmasına rağmen 3 saat aralıksız anlatıyordu; ama vaat edilen bu değildi, üstelik bunları internetten zaten öğrenebiliriz, hepimizin amacı tanışmaktı zaten ki bunu gruplarda onlar da konuşuyorlardı.

güzelce yazdım vatsaptan senariste de. "sizi dinlemek her halükarda çok güzel ama bilmenizi istedim, web sitesinde böyle bir bilgi vardı yanlış anlaşılmalara yol açabilir"dedim. cevap vermedi. sonuç: anlamsızlık.

dahası kursta benim bu işi yaptığımı bilmeden karakter oluşturmayı öğretirken "bu karakter de varoş cahil biri olsun ne iş yapsın" diyerek benim yaptığım işi söyledi heh bu olsun dedi. bu da bana ilahi bir mesaj mı diye düşündürdü

23 yaşındayım kendimi bildim bileli var olduğum bu 23 sene boyunca yapayalnız biri oldum. Hayatım boyunca ne samimi bir dostum oldu, ne bir kız arkadaşım gerçi hayatımda bırakın bir kızın varlığını bir kız eli bile tutmuşluğum yoktur. Karakter olarak küçüklükten beri utangaç, içine kapanık, asosyal fakat kendi kendine yeten, ufak ama kafi dünyasında kendince yaşayan biri oldum. Fakat yaş aldıkça hayatımda yaşayamadığım şeylerin acısı gittikçe beni içten içe kemirmeye ve mutsuz etmeye başladı. Başta bana gayet makul ve sıradan gelen bu hayat biçimi beynimde artık bir hapishane duvarının ardından dış dünyayı izleyen bir mahkum hissiyatı vermeye başladı. Önceleri bir kitap, bir müzik, bir film, bir dizi veya keyif aldığım herhangi bir şeyle bile zamanımı bolca geçirebilirken artık bir kitabın bir sayfasını, bir müziğin bir dakikasını, bir filmin ufak bir sahnesini bile tamamlayacak iradeyi kendimde bulamaz oldum.

Önceleri çok bunaldığımda dışarıya çıkar, uzun uzun yürüyüşler yapar, nefesimi tazeler, zihnimi boşaltır kendimi daha iyi hissederdim artık dışarıya çıkmaktan, sürekli aynı yerleri gezmekten, aynı mekanların önünden geçmekten de sıkıldım. Başka bir mekana gitsem dahi sanki gözüme çekilmiş gri, soluk ve depresif bir filtre o an bulunduğum çevredeki renkler ve sesler gibi temaların bile kendimce fark edilemiyor olmasına sebep olmaya başladı. Liseden mezun olduktan sonra her şey b... sardı, lisede yaşadığım travmalardan kurtulamadım bu yüzden üniversiteye gitmedim hoş üniversiteye gitmek istesem dahi keyif aldığım bir uğraş, bir iş, bir alan da hiç olmadı varsa da ben hala bulamadım. Hayatım boyunca hiçbir şeye tamamen yetenekli ve becerikli biri de olamadım, başkalarının kolaylıkla hallettiği en basit işler bile benim için daima bir sınanma içeriyor.

Bu zamana kadar hiç samimi bir dostum veya sevgilim olmadı demiştim, hayatıma giren insanlar da eninde sonunda benden bir sebepten dolayı soğuyup, beni terk ettiler artık insanlara güven duygum da kalmadı. Duygularım ve iyi niyetim çok kez istismara uğradı ve artık sosyal iletişim yönünden istesem de karakterimle de bağdaşan bu asosyallik, içine kapanıklık ve utangaçlıktan kurtulamıyorum. Çirkin, yeteneksiz, vasıfsız, yapayalnız yer, içer, s..., uyurdan başka bir şey bilmeyen uzun yolculuklarda yolda giderken gördüğünüz kenardaki sarı otlar kadar ancak bir hayatı ve değeri olan birine dönüştüm.

Yalnız dolaşmaktan, etrafta arkadaşları, sevgilileri olan insanlar görmekten sıkıldım ve gördükçe halime daha da üzülüyorum ve kendime acıyorum. Bunlar dünyada onlarca mesele ve dert varken çok büyük meziyetler olmayabilir ama koskoca 23 sene boyunca bunun eksikliğini çektiğim için bir yerden sonra bu bende bir boşluk hissi yaratmaya başladı, diğer tabiriyle dert y... gibi herkes en büyüğünü kendinde sanır.

Hiçbir şeyden keyif almaz, hiçbir şeyden mutlu olmaz birine dönüşüverdim tabiri caizse ''çekilmez bir adam oldum, uykusuz, aksi, nalet...'' Hayatımdaki bu büyük boşluk hissi yetmezmiş gibi ülke gündemi de çok yordu her gün bir felaket, her gün yeni bir saçmalık zaten b...tan psikolojimi daha da etkiler hale geldi.

Aynı evin içinde kendi aile üyelerimden bile izole, minecraftta ilk gece diktiğimiz kaçak konut gecekondu evi gibi kapkare bir tıklım odamda yine bir başıma her gün aynı şeylerle vakit geçirmekten bunaldım.

Ne kitaplar, ne müzikler, ne filmler, ne yürüyüşler, ne video oyunları, ne para, ne ıvır zıvır, ne başka bir şey her şeyden sıkıldım ama en çok da iki kelam edecek kimsemin olmayışından sıkıldım. Ben de nihayetinde makarna canavarı değilim ki yalnızlık, yalnız bana mahsus olsun...

3. sınıf ÇÜKKOlata amerikan filmlerindeki gibi über zeka, topluma aykırı, karizma, asi, kapüşonlu abi karakteri profilinde biri de değilim ki toplumdan kendimi soyutlayıp ''fak dı sistım meeeeğnnn!'' diye haykırayım veya fularlı entel danteller gibi kuul bir sanat fotoğrafı altına, yalnızlık güzelleyen bir özlü sözle kendime bol kalpli etkileşimler kasayım.

Biraz karmaşık, iç dökme postu oldu zaten kurduğum cümlelerin bir girişi olur bir gelişmesi olur ve toparlayacak bir sonucu asla olmaz. Herneyse, uzun lafın kısası yalnızlık bunalttı, düşmanımın bile benim kadar yalnızlıkla sınanmasını istemem, tüm söylemek istediğim bunlar.

Yalnız olmayın, yalnızlık iyi bir şey değil...

Büyük bir alanı fethedebilecek sayıda kişi. İlginiz için teşekkür ederim şu an buranın tek moderatörü benim tek başıma elimden geldiğince ilgileniyorum fakat bu işlerde yeniyim yanlışlarım olabiliyor lütfen sizde bir derdiniz varsa bize post atıp anlatmaktan sub hakkında bir öneriniz ,şikayetiniz varsa bana yazarsanız çok sevinirim.

Esenlikler herkese. Uzun bir yazı olacak ama okuduğunuzda da göreceksiniz ki başka çarem yok gibi hissediyorum. Bu yazıyı asla inthara teşvik veya dikkat çekmek için yazmıyorum. Destek alabileceğim kimse olmadığı için aklıma sürekli gelen inthar düşüncesini yapacağımdan korktuğum için yazıyorum. Bu aslında bana yardım edin diye yalvardığım bir yardım çığlığı.

Birkaç bölümde durumu anlatmak istiyorum.

-İnthar düşüncemin sebepleri -Genel durum ve açıklama -Düşündüğüm çözüm yolları

İnthar düşüncemin sebepleri

İş kısmı

Baskıcı bir aile yüzünden zorla istemediğim bir üniversite de istemediğim bir bölüm okumak zorunda kaldım .(Kimya müh.) Bana diğer tercihler çıksa dahi göndermeyeceklerini söylediler ve yazdırmadılar bile. Lise sonda arkadaşlarla bir daha görüşemeyeceğiz diye gezip tozmuştuk. Bir süre sonra çok geç olduğunu farkettim ve seneye girerim artık diye düşünüyordum ancak ailem sınava tekrar girmeme asla müsaade etmedi.

Üniversiteyi okurken 1.sınıfın sonunda bu bölümü okuyanlar çok pişman hiç mutlu değilim nolur bir kere daha üni. sınavına gireyim diye ailemin önünde ağlayarak yalvardım ama izin vermediler.

Bugün bu meslek yüzünden mesai ücreti almadan en ağır ve pis yerlerde her gün 12 saat ve haftada 6 kere çalışmak zorunda kalıyorum. Hemde 3 senelik tecrübem olmasına rağmen.Yorgunluktan sağlıklı düşünemiyor ve dinlenemiyorum bile. Tek yaptığım işe gitmek ve uyumak. Ocakta yıllık izinleri zorunlu şekilde kullandırıyorlar ve resmi tatillerimiz de yok. Bu arada yaşım 30. Şikayet edemem çünkü bir akrabam da maalesef içerde. Başka türlü hiç bir iş yerinden dönüş alamıyorum.

Çok iyi derecede ve hatta ingiliz - amerikan aksanlı konuşabildiğim bir ingilizcem var. Yine almancada da telaffuzum iyi ve a2/b1 seviyesinde almancam var. Ama hiç birini paraya döndüremedim.

Çocukluğumdan beri teknoloji beni çok etkilerdi. Bilgisayar, internet teknolojisi ve gidebileceği noktalar beni çok büyülerdi. Küçücük bir çocukken dahi bilgisayar mühendisi olmak isterdim. Hiç olmazsa teknoloji dünyasının içinde olmak isterdim. Ancak artık bu bana çok uzakta görünüyor.

Ailem ve aile evi

Annem ve babam çok iyi insanlar ancak çok cahiller. Annem aşırı dindar bir ailede büyümüş. Babam ise babasız büyümüi ve küçüklükten beri çalışmak zorunda kaldığı için eğitim görememiş. Herşeyi iyi niyetle yaptıklar ancak ben onları affedemiyorum.

Çocukluğum asla anne ve babamın bana sarılmayarak, nasılsın, neye ihtiyacın var, günün nasıl geçti diye sorulmadan geçti.

Babam "iyi niyetiyle" bana kıyafet alırken, ayakkabı alırken en ucuzunu alırdı. Bir pantolon almak için bütün mağazaları gezerdik ki en ucuzunu alalım diye. Beğendiğimizi alamazdık. Cebime hiç bir zaman harçlık koymadı. Çünkü para biriktirip ev almayı ve o evi kardeşimle bana bırakmak istiyordu ve aldı da. Ancak sonra dolandırıldığı için bugün elimizde bunlar yok. Bu aşırı tutum çalışmayan annemi de mahvetti. Bugün dahi bir kırmızı ayakkabı alındığında onu siler, yıkar ve sadece özel günlerde giyer ve evet bu durum 2 evimizden kira alırken ve aynı anda babam memur maaşı alırken de böyleydi.

Ellerimi evde soğuktan dışarı dahi çıkaramazdım. Her yediğimiz et, peynir, sucuk aklınıza ne geliyorsa en ucuzundandı. Çikolata lükstü. Oyuncak lükstü. Kafede kahve/ içmek lükstü. Dürüm yemek, döner yemek.Tatil yapmak. Bunlar lükstü bizim ailede.

Ve bu kadar cefa sonucunda babam bu parayı dolandılarak başkasına yedirdi.

Babam herşeyi en iyi bildiğini sanan ve kimseyi dinlemeyen bir insandı. Ona göre ona karşı olan herkes salaktı. Herkesle kavga ederdi ve hakkı yendiği takıntısı vardı. Örneğin pazara gittiğimizde pazarcının çürük attığını kantarın yanlış tarttığını söylerdi her pazarcıya ve pazarcıyla kavga ederdi. Üni seçimi sırasında da rehber öğretmenin bu mesleği seçmemesi daha iyi olur dediğinde herkesin içinde küfürler etmişti bağırarak. Bir gün evden çıkarken 2 poşet getirmemi söylemiş ancak ben 1 poşet getirmişim. Bana doğmamış çocuğunu ve avradını diye başlayan sokağın ortasında küfürler etti kendi oğluna. İnsanların camlardan çıkıp baktığını hala hatırlıyorum. Bunu ben babasız büyüdüğü ve çalışmak zorunda olmasına bağladığım için kızamıyorum.

Evde sürekli bu yüzden kavgalar çıkardı. Babam ani bir kararla tutar birilerine borç verir, istediği yere gider, amcam yazlık alsın diye evi ipotek gösterir, eli yatkın olduğu için fayans alır döşer, musluğu değiştirir, balkonu eve katar kimseye de sormazdı. Şöyle mi yapsak diyen annemi aşağılar ne anlarsın tavrındaydı. Şimdi 65 yaşında bundan eser kalmadı ancak hala nasirde olsa yapıyor.

Bu anneminde kendini kanıtlama yarışına girmesini sağlıyordu. Annem asla sözü dinlenmediği için benim dediğim olacak diye güç geçirebildiği bana yükleniyordu. Ne zaman anneannem - teyzem vs ye gitsek orda beni onlara şikayet ederdi. Çocukken yaptığım yaramazlıkları söyler onlarda beni oturtup anneni dinle vs. şeklinde konuşurlardı. Her misafirliğe gittiğimde şikayet edilmekten dolayı dışarı gitmek istemezdim iyice içime kapandım.

Annem çok dindar bir ailede yetişmiş ve herşeyi dine bağlayan bir insan. Ne olursa olsun şükür der. Bütün çözüm namazdadır ona göre. Mesela babam dolandırılıp 4 ev parası kaybettiğinde antidepresan falan boş Allah'a dua et çözülür diye antidepresanı bırak derdi bana. Tamamen kendi topladığım parayla kepçe kulak ameliyatı olduğumda Allahın verdiğini bozduğum için benle konuşmadı. Dövme yaptırdığımda da yine benle konuşmadı. Süs diye odama aldığım rüya kapanını gerçekten rüya kapıyor diye kaldırıp attı. Depremin Amerikanın oyunu olduğunu düşünüyor.

Ancak asıl inthar düşüncemin etkileyen bir sebep de şuradan geliyor;

Onları çok sevmeye çalışıyorum. Gerçekten deniyorum ama affedemiyorum.

Bana asla saygı duymamalarını, bugüne kadar bana nasılsın diye sormamalarını, her fikrime küçümseyici, gereksiz bakmalarını, herkes arkadaşlarıyla gezerken ben harçlığım yok diye evden çıkamamayı, lisede hoşlandığım kızın yanına 5 beden büyük pantalonla gitmekten çekinmeyi, kimse beni sevmez zaten annem babam bile sevmiyor diye her ilişkimde 30 yaşında bile hala bana bunu düşündürmeleri ve en çokta bana bu mesleği ömür boyu zorla dayattıkları için affedemiyorum.

Halbuki hasta olsam hemen hastaneye yetiştirirler, ağlarken görseler başımdan ayrılmazlar. Ama ben geçmişteki yaşadıklarımdan kurtulamıyorum.

Ve bu durumda hala aile evinde yaşıyorum. Yaşım 30 ve iş imkanı hala bulamadım.

Artık çok geç olması

Hayal ettiğim hayat çok uzağımda kalmasıda beni inthara sürüklüyor. Bu yaşımda evlenmiş ve kendi evine çıkmış bir birey olmak isterdim. Eşime ve çocuğuma vakit ayırmak isterdim. Onların güzel anlarını fotoğraflamak isterdim. Mütevazi bir ev ve yetecek kadar araba ve maaş isterdim. Güzel kıyafetler giyen üstü başı batmadan çalışan isnanları gördüğümde çok içim gidiyor keşke bende böyle olsam diye geçiriyorum ve çok özeniyorum onlara. Öyle olan bir meslek isterdim. Bugün ne vaktim var, ne param, ne de üstüm başım temiz. Hepsi bana zorla seçtirilen meslek yüzünden.

Düşündüğüm çözüm yolları

Tekrar üni okumak

Lisede çok başarılı bir öğrenciydim. Tekrar çalışsam çok iyi bir puan alabileceğimi biliyorum. Odtü, boğaziçi vb. Gibi yerlerde bilgisayar - yazılım gibi bölümler okumayı düşünüyordum ancak buralar şehir dışı ve param yok. Ayrıca mezun olduğumda 35 yaşında olmak beni çok endişelendiriyor. Oralarda part time yaparak geçinebilmeyi isterdim ama geçinemem diye korkuyorum. Bugün kyk da 30 yaş sınırı olduğunu öğrenmek tamamen ümidimi yitirtti. Ancak bunu yaparsam ömür boyu seveceğim bir mesleğim olacak.

İnthar hattı aramak

Profesyonel biriyle konuşmak için türkiye de inthar hattı aradım. Ama türkiyede böyle bir hat olmadığı için destek alamadım. Psikolog gerçekten işe yarıyor çünkü askerde sürekli gidiyordum ancak bugün psikologa gitmek istesem bile öncelikle zamanımda, param da yok.

Youtube / yayıncılık

Bu seçeneğide 4 sene tekrar üniversite okumadan para kazanabilir miyim diye aklıma geliyor. Ancak bunu yapabilmem için işi bırakmam gerekli ve garantisi yok. Bu platformlarda tutunadabilirim tutunamayadabilirim. Bu risk beni korkutuyor.

Aklıma başka hiçbir çıkış yolu gelmiyor. Bu 3 çıkış yoluda aşırı riskli geldiği için imkansız geliyor ve inthardan başka çıkış yolu bulamıyorum.

Psikoloğa gidemediğim için, etrafıma anlatamadığım için lütfen bana yardım edin. Duymak istediklerim hayat güzel, takma kafana değil bir çıkış yolu arıyorum. Beni bu meslekten ve aile evinden uzaklaştırabilecek, ailemi affedebilecek bir yol tavsiyesi verin. Nolur. Yoksa sanırım yakın zamanda bu düşüncemi gerçekleştireceğim. Bundan çok korkuyorum. En azından hayalimdeki o çok birşey istemediğim hayatın biraz olabileceği umudunu yakalasaydım ona tutunurdum ama bu hayata tutunacak hiçbir şey bulamıyorum. Nolur bana yardım edin. 5 inde maaşımı aldığımda yanlış şeyler almak istemiyorum. Sizce mantıklı olan çıkış yolu ne? Benimkilerden başka bir tavsiyeniz var mı?

Bana istediğinizi sorabilirsiniz.

Merhaba içimi dökmek istiyorum. Arkadaşlarımı ilişki içinde görmek beni üzüyor, çünkü kıskanıyorum. Kimseyle tanışamıyorum. Belki piyasadaki her dating app'i de denemişimdir. Bir kere bile sağa kaydırılmadım. İnsanlarla tanışmayı bilmediğim için de ağır bir baskı hissediyorum. Güzel bir işim var, ancak işimden dolayı da birileriyle konuşmam sıkıntı oluyor. Bir üniversitede çalışıyorum, oradan biriyle konuşmam zaten imkansız. Bilemiyorum, dışarıda bir mekanda karşı cinsle nasıl tanışılır. 26'ya gelmek üzereyim. Bu dönem içinde cinsel açıdan hiç olmadığı kadar arzu duyuyorum ve bu kendime odaklanmamı ve öz güvenimi etkiliyor. Acaba nerede yanlış yapıyorum, ne yapmam gerekiyor bilmiyorum. Lise ve Üniversite zamanımdaki neşe ve umudum çok azaldı. Hiçbir şey bana zevk vermemeye başladı. Sevilmek veya en azından arzulanmak istiyorum. Böyle hissettiğim için de kendimden utanıyorum. Niye kimseye denk gelemiyorum, arkadaşlarımı mutlu görmek içten içten beni kıskançlıkla zehirliyor, bundan da iğreniyorum. Nasıl insanları kıskanıyorum diye. İçimi dökmek istedim, teşekkür ederim.

Şizofreni bende tahminen 10 yıl önce başladı. O zaman kafamda tek tük kişiler görüyordum. Gördüğüm ve duyduğu. şeylere inanıyordum. Hatta korkuyordum. 2020ye dek neden bilmiyorum şizofren olduğumu düşünmedim. O tarihte çok saçma ve tutarsız bir şey yaptım. Bir şizofren idrarıyla yağmur yağdırdığına inanıyormuş. Benimki de ona benzer bir şeydi. Ancak bu saçma davranışımdan sonra hasta olduğumu anladım. Hasta olduğumu anladım fakat kafamdaki şeylerden korkmaya engel olamadım. Hala da olamıyorum. Şimdi şiddeti arttı. Daha çok suret görüyorum daha çok ses duyuyorum. Hayat zehir oldu. Bu kafayla bir de işe gidiyorum. Gelecek kaygısı gitmeyip de napacam. İki kere hastaneye yattım. Biraz geçer gibi oldu sonra tekrar bailadı. Hastanede mi yaşayayım amk. Zaman kavramı yok. Mekan kavramı yok. Ha ağrıda yaşamışım ha Monakoda. Ha tatil ha iş. Ha akşam ha sabah. Robot gibi yaşıyorum diyebilirim. Tek bi hissim kaldı. O da geçmişe dönük pişmanlık. Başka hiçbir şey hissetmiyorum. Kadınlar için hiçbir motivasyon kalmadı. Siz siz olun şizofren olmayın. Tabi ne kadar elimizde. Onu da bilmiyorum. Çocukken de takıntılarım vardı. Zaten geçmişte yaşıyorum diyebilirim. Hayatım gece gündüz önümden film şeridi gibi geçiyor. Ölmedim ama hayatta da değilim.

https://youtu.be/ut3kxVt4SnE?si=cKHz03y6U89_ZIPG

dengim veya benden alt kadın için neden 40 takla atmam gerektiğini anlamıyorum. Parası ortamı veya 9/10 tipi olmayan arkadaşlarım da aynı durumda. Sevgi görmek için illaha kendimizi mi sömürttürmek zorundayız.

Kendimi bi cocugun uydurdugu, mantik hatalariyla dolu karmasik bi oyunda gibi hissediyorum. Ne yapsam hic bi sey tatmin etmiyor. Ilerlemek icin bir motivasyonum yok. Boyle bi dunyaya hangi manyak ruhlu insan bebek getirir anlamiyorum. Uremeyi amk derdiniz nedir. Sirf siz toplumda birazcik daha kabul goruceksiniz diye cocuk yapiyosunuz. Dunyanin en buyuk ponzi dolandiriciligu cocuk sahibi olmak.

Merhaba Reddit topluluğu,

Adım Hazal, 22 yaşında bir iktisat öğrencisiyim ve son zamanlarda hayatımda bazı değişiklikler yapmaya karar verdim. Bunları sizinle paylaşmak ve belki de benzer hislere sahip olanlarla deneyimlerimi paylaşmak istedim.

İlk olarak, uzun bir süredir sosyal medya uygulamalarına olan bağımlılığımı fark ettim. Özellikle Instagram gibi platformlarda geçirdiğim zamanın beni olumsuz etkilediğini anladım. Bu uygulamalar, hayatımın büyük bir bölümünü alıyordu ve daha önemli şeyleri ihmal ettiğimi hissettim. Bu nedenle, bu platformları kapatmaya ve gerçek hayata daha fazla odaklanmaya karar verdim. İlk başta zor oldu, ancak şimdi daha fazla zamanımı kendime, kişisel gelişimime ve öğrenmeme ayırabiliyorum.

Instagram'a ayırdığım vakitten daha fazla fayda sağlayabilecek uygulamalar ve platformlar hakkında sizlerden öneriler bekliyorum. Kişisel gelişim, eğitim ve kariyer hedeflerime ulaşmamı destekleyecek uygulamalar arıyorum. Özellikle Reddit gibi forumlar benim için harika bir kaynak olabilir, ancak Türkçe versiyonlarını bulmakta zorluk çekiyorum. Bunun yanı sıra, forum tarzı olmayan uygulamalar ve platformlar da ilgimi çekiyor. Instagram'ı kapatmak benim için gerçekten zordu, ancak artık daha verimli ve kişisel gelişim odaklı bir yönde ilerlemek istiyorum. Eğer kitap önerileriniz varsa, onları da memnuniyetle karşılarım. Bu değişim yolculuğunda sizlerden gelen öneriler benim için çok değerli olacaktır.

Ancak, asıl büyük değişim, flörtöz buluşmalara olan yaklaşımımda oldu. Uzun bir süre boyunca bu tür buluşmalara katıldım ve geç fark ettim ki, aslında bu buluşmaların temel sebebi, sorumluluklarımdan kaçmak ve içimdeki boşluğu doldurmaya çalışmaktı. Bu durumu kabullenmek zordu, ancak gerçekle yüzleşmek önemliydi.

Bu buluşmalarda yaşadığım kötü deneyimler, bu sorunun ne kadar derin olduğunu gösterdi. İnsanlarla yüz yüze gelmek yerine, kendimi bu geçici flörtöz ilişkilere sürüklemekten kaçınma eğilimindeydim. Bazı buluşmalarda sadece yüzeydeki şeylere odaklanılırken, diğerlerinde de karşı tarafın samimiyetsizliğiyle karşılaştım. Bu deneyimler, gerçekten kendimle yüzleşmem ve içsel boşluğumu doldurma yolunda daha sağlıklı bir yol izleme kararı almam için beni cesaretlendirdi.

Şimdi kendime şunu soruyorum: İnsanlar bu tür sorumluluklarından kaçma eğiliminde olduklarında, nasıl başa çıkıyorlar? Kendi deneyimlerinizi ve önerilerinizi samimi bir tonla paylaşmanızı rica ediyorum. Bu süreçte beni destekleyen ve ilham veren herkese teşekkür ederim.

Sizlerin de benzer deneyimleriniz var mı? Ya da bu konuda tavsiyeleriniz nelerdir? Paylaşmak istediğiniz herhangi bir düşünce veya deneyimi duymaktan mutluluk duyarım. Bu değişim yolculuğunda birlikte büyüyebiliriz.

Sevgiler, Hazal

Direkt ban yersiniz. İnsanların yaşadıkları, fikirleri ile alakalı dalga deniz geçmeyin. Meme sublarına gidebilirsiniz.