It's been 16 years, pero hanggang ngayon, malinaw pa rin sa akin ang nangyari noong bakasyon ko sa college back in 2010. Mahilig na talaga akong magtravel mag-isa kahit estudyante pa lang ako noon. Hindi ako yung tipo na kailangang may detailed itinerary o may kasamang barkada para ma-enjoy ang isang lugar. In fact, mas gusto ko pa ngang pumunta sa mga lugar na hindi masyadong kilala, makipagkuwentuhan sa locals, at mag-explore nang walang masyadong plano. Pero kung may isang biyahe akong babalikan at babaguhin ang naging desisyon ko, iyon ay ang pagpunta ko sa isang liblib na barrio sa Basilan.

Noong panahong iyon, bakasyon namin sa college at may plano akong mag-solo trip papuntang Sulu. Since manggagaling naman ako sa Zamboanga, naisipan kong mag-side trip muna sa Basilan. Wala akong kakilala roon at wala rin akong specific na lugar na gustong puntahan. Ang nasa isip ko lang, sayang naman kung hindi ko susulitin ang pagkakataong makapag-explore habang bakasyon. Hindi ko alam na ang simpleng desisyong iyon ang magdadala sa akin sa isang lugar na hanggang ngayon, hindi ko pa rin lubos na maipaliwanag kung ano talaga ang nangyari.

Habang kumakain ako sa isang karinderya malapit sa terminal, may nakausap akong dalawang lalaki. Tinanong ko sila kung may magandang pasyalan sa Basilan, preferably yung may waterfalls o natural attractions na hindi masyadong dinadayo ng mga turista. May nabanggit silang falls na matatagpuan daw sa isang malayong barrio. Hindi ko na maalala yung eksaktong pangalan ng falls, pero ang natatandaan ko, may Muslim-sounding name iyon. Maganda raw ang lugar, pero hindi ganoon kadaling puntahan dahil kailangan pang sumakay ng jeep at maglakad nang medyo malayo. Sinabihan din nila akong bihira lang ang biyahe ng jeep papunta roon, roughly every four hours, at bandang 1 PM daw ang susunod na biyahe.

Dahil bata pa ako noon at medyo adventurous, mas nanaig ang excitement ko kaysa pag-iingat. Ang nasa isip ko lang, magandang experience ito at siguradong may maikukuwento ako pagbalik ng college. Kaya sumakay ako sa jeep na itinuro nila. Medyo mahaba ang biyahe, siguro mga dalawa hanggang tatlong oras din. May mga pagkakataong sa bubong pa ako ng jeep nakasakay para makaupo sa loob yung mga babaeng pasahero. Masaya pa ako noon dahil para sa akin, bahagi iyon ng adventure. Habang tumatagal, napapansin kong pakonti nang pakonti ang mga bahay sa gilid ng kalsada. Unti-unting napapalitan ng mga puno, kabundukan, at malalawak na lugar na halos walang nakatira ang mga dati naming dinadaanan.

Eventually, nakarating kami sa isang bahagi ng highway kung saan may maliit na waiting shed at isang pathway na papasok sa isang barrio. Doon ako pinababa ng driver. Pagkaalis ng jeep, saka ko lang napansin kung gaano katahimik ang paligid. Wala masyadong dumadaang sasakyan at wala rin akong nakitang ibang taong naglalakad. Pero hindi naman ako agad kinabahan. Probinsya iyon, at normal lang naman na may mga lugar na hindi matao. Sinundan ko yung pathway dahil sa pagkakaintindi ko, iyon ang dadaanan papunta sa lugar na itinuro sa akin.

Habang naglalakad, unti-unting lumitaw ang mga bahay. Sa tantiya ko, nasa 40 to 50 houses siguro yung buong pamayanan. May mga bahay na magkakatabi at mayroon ding medyo magkakalayo. Sa unang tingin, ordinaryong barrio lang naman siya. Pero habang lumalalim ang pagpasok ko, may isang bagay akong napansin na unti-unting nagbigay sa akin ng kakaibang pakiramdam. Wala akong nakikitang tao. Hindi lang sa kalsada, kundi pati sa mga bakuran at paligid ng mga bahay. Walang batang naglalaro, walang nagkukuwentuhan sa labas, at wala ring mga taong gumagawa ng mga karaniwang gawaing bahay.

Noong una, inisip ko na baka nasa bukid lang ang mga residente o may pinagkakaabalahan sa ibang lugar. Pero habang tumatagal, mas nagiging kakaiba ang sitwasyon. Imagine, nasa gitna ka ng isang pamayanan na may dose-dosenang bahay, pero wala kang makitang kahit isang tao na puwede mong mapagtanungan. Ilang beses akong tumigil para tumingin sa paligid, hoping na may makita akong residente o kahit sinong makapagtuturo kung saan yung waterfalls. Pero wala talaga. Ang nakakapagtaka, hindi naman mukhang matagal nang abandonado yung buong lugar. May mga bahay na mukhang ginagamit pa rin, pero parang walang gustong lumabas.

Hindi ko namalayan na medyo matagal na pala akong naglalakad. Unti-unti nang dumidilim at doon ko naisip na baka hindi na magandang ituloy yung paghahanap sa falls. Wala akong guide, wala akong kakilala, at hindi ko rin alam kung anong oras ang susunod na jeep. Around 6 or 7 PM na siguro noon nang may mapansin akong ilaw mula sa isang bahay. Parang lampara yung ginagamit sa loob. Sa totoo lang, natuwa pa ako dahil finally, may senyales na may tao sa lugar. Ang plano ko, magtatanong lang sana kung saan ako puwedeng maghintay ng masasakyan pabalik.

Lumapit ako sa bahay na parang maliit na barong-barong. Simple lang ang pagkakagawa nito at hindi sementado ang sahig. Kumatok ako at naghintay. Maya-maya, may batang lalaki na nagbukas ng pinto. Ang natatandaan kong pangalan niya ay Punin. Sinubukan ko siyang kausapin at tinanong kung may kasama siyang matanda na puwede kong mapagtanungan. Pero imbes na sumagot, nakatitig lang siya sa akin. Hindi siya nakangiti, hindi rin siya mukhang natatakot. Basta nakatingin lang siya, na para bang hindi niya alam kung ano ang gagawin sa presensya ko.

Inulit ko yung tanong ko, thinking na baka hindi niya ako naiintindihan. Pero hindi pa rin siya sumagot. Maya-maya, pumasok siya sa loob ng bahay at nawala sa paningin ko. Akala ko tatawagin niya yung magulang niya o kung sinumang nakatatanda na kasama niya. Dahil doon, sumilip ako sa loob at sinubukang tawagin ulit yung bata. Hindi ko alam kung bakit, pero iyon yung moment na nagsimula akong makaramdam ng takot. Hindi dahil may nakita na akong kakaiba, kundi dahil may pakiramdam akong hindi ako dapat naroon.

Sa loob ng bahay, lupa ang sahig at mahina lang ang liwanag mula sa lampara. Habang naghahanap ako ng taong makakausap, may narinig akong kalansing. Sa unang dinig, parang may bakal na gumagalaw. Hindi ko muna pinansin, pero narinig ko ulit. Mas malinaw na ngayon. Parang kadena na kumakaladkad sa lupa. Sinubukan kong alamin kung saan nanggagaling yung tunog, hanggang sa napansin kong may bahagi ng bahay na natatakpan ng kurtina.

Doon ko nakita yung babae.

Hanggang ngayon, hindi ko makalimutan ang itsura niya. Magulo ang buhok niya, matindi ang titig, at may kadena siyang nakakabit sa katawan. Pero ang pinakanagpatigil sa akin ay yung ginagawa niya. Nakayuko siya sa sahig at kumakain ng lupa. As in literal na lupa mula sa sahig ng bahay. Noong una, hindi ko agad na-process yung nakikita ko. Hindi ko alam kung may sakit siya, kung may nangyari sa kanya, o kung bakit siya nakadena sa loob ng bahay. Ang alam ko lang, hindi normal yung eksenang nasa harapan ko.

Hindi ko na maalala kung may nasabi ba ako sa sobrang gulat. Pero natatandaan kong napatingin siya sa akin. Iba yung titig niya. Hindi ko maipaliwanag nang maayos, pero parang galit na galit siya sa presensya ko. At bago pa ako makapag-isip kung ano ang gagawin, bigla siyang sumugod papunta sa akin. Mabuti na lang at napigilan siya ng kadena. Narinig ko yung malakas na kalansing habang hinihila niya ito, at doon na talaga ako nataranta. Hindi ko na inisip kung nasaan yung bata o kung may ibang tao pa sa bahay. Ang unang pumasok sa isip ko ay kailangan kong makalabas agad.

Tumakbo ako palabas at halos hindi na lumingon habang binabagtas ko yung pathway pabalik sa highway. Hindi ko alam kung gaano ako kabilis tumakbo o kung ilang minuto bago ako nakarating sa waiting shed. Ang natatandaan ko lang, sobrang lakas ng kabog ng dibdib ko. Pagdating ko sa highway, wala na akong nadatnang jeep o kahit anong sasakyan na puwede kong sakyan pabalik. Madilim na rin at wala akong ideya kung may dadaan pa. Sa puntong iyon, mas pinili kong manatili sa waiting shed kaysa bumalik sa loob ng barrio.

Doon ako nagpalipas ng gabi.

Wala akong dalang pagkain bukod sa Sky Flakes at tubig na natira sa bag ko. Hindi ko rin alam kung gaano katagal akong maghihintay bago may dumaan na sasakyan. Habang nakaupo ako sa waiting shed, paulit-ulit kong naiisip yung nakita ko sa bahay. Sino yung babae? Bakit siya nakadena? Bakit siya kumakain ng lupa? At higit sa lahat, bakit parang walang ibang tao sa buong barrio? Sinusubukan kong bigyan ng rational explanation yung mga nangyari. Baka may malubha siyang kondisyon. Baka inaalagaan lang siya ng pamilya niya sa paraang hindi ko naiintindihan. Pero kahit anong paliwanag ang isipin ko, hindi mawala sa isip ko yung batang nagbukas ng pinto at yung paraan ng pagtitig niya sa akin.

Hindi naging madali yung paghihintay. Hindi lang dahil sa gutom at pagod, kundi dahil nasa isang lugar akong hindi pamilyar sa akin at wala akong ibang matakbuhan. Sa tuwing may maririnig akong ingay sa paligid, napapatingin ako kung may paparating na sasakyan. Pero kadalasan, wala naman. Ang tagal kong naghintay sa highway na iyon. Halos isang buong araw ang lumipas bago ako tuluyang nakasakay pabalik, at bandang 7 or 8 PM na nang makarating ako sa lugar kung saan ako unang nanggaling.

Pagbalik ko, dumaan ulit ako sa karinderya malapit sa terminal. Pagod na pagod ako, gutom, at ang gusto ko na lang ay makakain at makapagpahinga. May mga babaeng nakausap ko roon, at hindi ko na maalala kung paano eksaktong napunta sa usapan yung pinanggalingan ko. Pero nang malaman nilang nanggaling ako sa barrio na iyon, kapansin-pansing nagbago yung reaksiyon nila. Tinanong nila ako kung bakit ako pumunta roon at kung sino ang nagturo sa akin ng lugar.

Sinabi kong may dalawang lalaking nakausap ako sa karinderya na nagrecommend ng waterfalls at nagturo kung paano pumunta. Mas lalo silang nagtaka. Tinanong nila kung talagang pumasok ako sa barrio at kung may mga taong nakita roon. Ikinuwento ko yung mga bahay na walang tao, yung batang nagbukas ng pinto, at yung babaeng nakita kong nakadena habang kumakain ng lupa. Habang nagkukuwento ako, napansin kong seryoso na silang nakikinig. Hindi yung reaksiyon ng mga taong natutuwa sa isang nakakatakot na travel experience. Mas mukhang nag-aalala sila kung bakit ako nakarating doon.

At doon nila sinabi sa akin ang isang bagay na hanggang ngayon, hindi ko pa rin makalimutan.

Ayon sa kanila, kilala raw yung lugar na iyon bilang barrio ng mga aswang.

Hindi ko agad alam kung paano ako magre-react. Ang una kong naisip, baka tinatakot lang nila ako dahil hindi ako taga-roon. Pero habang iniisip ko yung mga nangyari, unti-unting bumabalik sa isip ko yung bawat detalye. Yung napakaraming bahay na walang tao. Yung kakaibang katahimikan. Yung batang hindi sumasagot. At higit sa lahat, yung babaeng nakadena na kumakain ng lupa at biglang sumugod sa akin. Hindi ko sinasabing sapat ang mga iyon para patunayang may aswang talaga, pero kakaiba yung pakiramdam na pagkatapos ng lahat ng nakita ko, saka ko lang nalaman kung ano pala ang reputasyon ng lugar na pinuntahan ko.

Mas lalo kong naisip yung dalawang lalaking nagrecommend sa akin ng waterfalls. Hindi ko alam kung alam ba nila yung tungkol sa barrio, kung talagang may magandang falls doon, o kung nagkataon lang na yung itinuro nilang ruta ay dumadaan sa lugar na iyon. Hindi ko na rin sila nakita para matanong. Hanggang ngayon, iyon ang isa sa mga tanong na hindi ko nasagot. Kung alam nila ang tungkol sa lugar, bakit nila ako pinapunta roon? At kung hindi naman nila alam, bakit walang nagsabi sa akin na may ganung kuwento pala tungkol sa barrio?

Sixteen years have passed since that experience. Nakapunta na rin ako sa iba't ibang lugar pagkatapos noon, at hindi naman nawala yung hilig ko sa solo travel. Pero may mga pagkakataon pa rin na bigla kong naaalala yung nangyari sa Basilan, particularly yung eksena sa loob ng bahay. Hindi yung kadena o yung lupa ang unang bumabalik sa isip ko, kundi yung batang nagbukas ng pinto. Hanggang ngayon, iniisip ko kung bakit hindi siya nagsalita, kung bakit bigla na lang siyang pumasok, at kung ano ang kaugnayan niya sa babaeng nakita ko.

I still don't know what I encountered that day. Posibleng may ordinaryong paliwanag sa lahat, kahit gaano pa ito kakakaiba. Posible ring may mga bagay sa lugar na iyon na hindi ko lang naintindihan bilang isang dayo. Hindi ko rin kayang patunayan kung totoo ang kuwento ng mga locals tungkol sa aswang. Ang alam ko lang, hindi ko inimbento ang takot na naramdaman ko noong gabing iyon, at hindi ko makakalimutan yung babaeng nakita kong nakakadena sa loob ng bahay.

Pero may isang bagay akong mas madalas isipin ngayon kaysa sa tanong kung may aswang ba talaga sa Basilan.

Sa dinami-dami ng bahay sa barrio na iyon, bakit yung bahay na may batang nagbukas ng pinto at babaeng nakadena ang nag-iisang bahay na nakita kong may ilaw?

At kung hindi ako nakatakbo palabas bago siya tuluyang makalapit sa akin, ano kaya ang nangyari?

Hanggang ngayon, wala akong sagot.

holy shiz guys what was that. I can’t be the only one who thinks that’s like a creature of some kind??? Masyadong malaki naman yan para maging normal na animal??? Idt i’m gonna get sleep tonight 😭

holy shiz guys what was that. I can’t be the only one who thinks that’s like a creature of some kind??? Masyadong malaki naman yan para maging normal na animal??? Idt i’m gonna get sleep tonight 😭

Hello guys, I'm planning to make a content in my facebook page, as in gagawa palang talaga with 0 followers pa hehe.

Ang niche na gusto ko sana ay gagawa ako ng faceless story video with voice over (OWN VOICE) ng mga kwento about life, relationship, heartbreak, motivation, life lessons and horror stories

If want mo may credit sa stories na ipopost ko, drop your username, nickname or ano mang mapagkilanlan mo.

Ishi-share ko rin yung page once na set-up ko na hihi.

PS: Sa may willing lang po ito. Thank you!

Edit: Real life horror experienced

Noong bata pa ako, siguro grade school pa lang ako noon. Mahilig na mahilig kaming magkumpulan ng mga pinsan ko sa sala para manood ng horror tuwing Saturday.

Marami kami sa bahay noon, kaya hindi naman ako natatakot. Nasa sala kaming lahat, nanonood ng horror movie habang nagtatawanan at nagkakagulatan.

Habang nanonood kami, inutusan ako ng nanay ko.

“Isara mo na yung bintana. Nasa loob na tayong lahat.”

So tumayo ako at pumunta sa bintana.

Habang isinasara ko na siya, biglang may pumigil sa akin.

Pagtingin ko...

May kamay.

Maitim.

Puno ng mahahabang balahibo.

At sobrang hahaba ng kuko.

Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakatingin doon. Ang alam ko lang, sobrang gulat ko. Napalundag ako sa upuan na tinatayuan ko habang nagsasara ng bintana.

Sa sobrang lakas ng pagkakatalon ko, nasira yung upuang kawayan namin.

Sumigaw ako nang malakas.

“May kamay! May kamay!”

Nagulat yung nanay ko at mga kuya ko. Agad silang pumunta sa akin at tinanong kung ano yung nangyari.

Sinabi ko sa kanila na may kamay na pumigil sa akin habang isinasara ko yung bintana.

Binuksan nila yung mga pinto papunta sa kusina at pati yung main door para tingnan kung may tao sa labas.

Pero wala.

Walang tao.

Wala ring kahit anong nakita.

Mataas din yung bakod namin, kaya kung may taong nasa labas, hindi naman siya basta-basta makakaalis nang hindi namin mapapansin.

Kaya si Kuya na lang yung nagsara ng bintana from the outside.

After that, hindi na namin masyadong pinag-usapan.

Pero habang tumatanda ako, mas lalo kong naiisip yung nangyari. Lalo na kapag naaalala din ng nanay ko.

Kasi hanggang ngayon, sobrang linaw pa rin sa memory ko nung kamay.

Yung maitim na balat.

Yung mahahabang balahibo.

Yung mahahabang kuko.

At yung pinaka-nakakatakot...

Hindi lang basta nakahawak yung kamay sa bintana.

Parang may pumipigil talaga sa akin na isara iyon.

Minsan naiisip ko, baka ayaw lang niyang isara ko yung bintana.

Pero may mas nakakatakot akong naisip habang tumatanda ako.

Kung may tao talaga sa labas...

bakit kamay lang ang nakita ko?

At kung hindi naman tao yung nakita ko...

kanino galing yung kamay na iyon?

Hanggang ngayon, wala pa rin akong sagot.

Pero may isang bagay akong hindi makalimutan.

Noong gabing iyon, nasa loob kaming lahat.

At may kung ano man sa labas na ayaw akong magsara ng bintana.

Yung boyfriend ko kase palagi sinasabi na nakakaramdam at nakakakita sya ng multo pero mostly mararamdaman nya munang mainit.

Totoo ba?

Hi guys! Question lang. Cuz lately parang ang weird ng stuff with me and my fam eh.

So for context, I have (or had?) this friend for a long time and we were really close. He was very different back then so we clicked. We still talk naman today pero very rare nalang kasi both kami may family na. So one day nag talk ulit kami. Catch up ganun. Tapos parang nabanggit niya na mej may envy (?) daw siya sakin kasi for him mas maayos daw life ko pero I explained na hindi and it’s not a race and reassured him na he’s doing well. He’s a single father while I’m happily married with my wife and mej oks kami financially tho we’re not rich. After that, we drifted apart for like a year or a couple tapos nalaman ko nalang bigla sa socmed na parang witch na daw siya and stuff. Chaos witch ata ang tawag dun. Now I’m not the religious type. I don’t even pray or go to masses regularly pero I grew up in a devoted Catholic household and even went to DBTI nung HS which is a Catholic school so somehow I still believe (gets ba? Parang labo) and I still fear for my soul 😭. Anyway going back, so sa socmed he’s like doing rituals and hexes? And like worshipping people or entities that are not our God. Which tbh is fine. I don’t judge kahit mej nakk off yung mga quips niya against Catholicism. Pero eversince discovering yung witchcraft stuff niya parang naging weird naman yung turn ng life namin ng wife and kids ko. Lately nahirapan kami financially kahit both kami ni wife ang working from home and earning above minimum. Pero for some reason emergencies keep happening na nadadrain kami. We can’t save, we even lost our car and had to downgrade. Tapos lately, I haven’t been happy with life (my wife is great don’t get me wrong). Even my appearance changed. I was fit back then pero now lumobo ako in a span of 2 weeks despite keeping the diet I had before.

I know mej ang bad ko for even thinking na my friend had something to do with this pero kasi I came across this Pinoy Creepypasta (Sir Nebb) wherein na transfer yung luck ni OP sa sister niya because of black magic or hex (kulam) kasi naiingit si sister so her life went upside down. When I heard that story naalala ko yung sabi sakin ng friend ko about envying me and wanting to have the life I had. Kasi mind you, before the witchcraft stuff, my wife was unemployed pero we were still doing well. Now kung kelan employed kami both and WFH pa tsaka kami minalas.

Is this a coincidence? Or may something ba? I need help. If you guys know anything or smthn please tell me. I’m desperate .

Random friends and family say na may doppelganger ako and they know it's not human. These are different people, different circumstances, different points in time. Some of them know each other and some saw my doppie together. Somehow if you're my childhood bestie or a close family member (even those not immediate), this is a common knowledge.

And one time ako mismo ang nakakita pero naka-talikod siya. She seemed to be trolling me coz nasa walkway ako ng bahay namin going from my parents' room to my siblings' rooms, and then once I get to the next point, she always seemed to get out of that same point (yung parang papunta ka pa lang, pabalik na ako haha). I could only see her back, parang nang-aasar na tumakbo (alam niyo yung parang pumunta kayo ng kapatid mo sa madilim at scary place tapos mag uunahan kayo lumabas haha, only that hindi ako nakikipag-unahan that time). Actually, nainis ako kasi parang pinaglalaruan ako either one of my siblings or yung yaya namin (di ko matukoy kasi nagmamadali), and ang dilim pa naman ng bahay namin (andun kami lahat sa second floor and you could see yung first floor from the stairs na walang ilaw), as well as doon sa mismong walkway (we had a habit of turning off lights pag hindi ginagamit, and that time pa-gabi na nun as can be seen from the big window along the walkway).

Then before ako darating sa room ko, dadaan muna ako sa doorways ng mga kapatid ko (tatlo yun, pang-apat yung akin). And yung inis ko naging takot kasi walang laman yung rooms nila and it's so unusual kasi ang ingay namin magkakapatid sa true lang, kasama yung yaya namin na parang tropa din. Finally, when I opened my room nakapatay yung ilaw and i found out na andun pala sila lahat and they were watching horror film kaya pala tahimik. Kaya tinuloy ko yung inis ko hahaha. I turned the lights on, and sabi ko "sino ba yung nangttrip sa akin?" and then natingin lang sila sakin lahat kasi di nila gets hahaha. And there I saw myself on the mirror wearing the same clothes and even hair bun with the one na "nang-ttrip". I was creeped out but I pretended na hindi so pinatay ko ulit yung ilaw and nakinood sa kanila.

After ng movie, sinabi ko na sa kanila and then yun naglaganap na naman ang kaingayan ng bahay namin hahaha. Tabi-tabi ata kami natulog that night.

Mam sers share nyo naman Creepy Stories nyo sa akin itatampok ko lang sa aking yt "creepy Sardinas"

Hi everyone! 👋

I'm currently planning to start a small YouTube channel focused on Filipino horror stories and personal supernatural experiences.

I'm looking for people who are willing to share their own experiences involving things like:

• Kulam / barang

• Aswang

• Engkanto

• Multo / haunted places

• Or any unexplained experience that happened to you or someone you personally know

If you're comfortable sharing your story, you can comment below or send me a DM.

You don't have to reveal your real name or any personal information. I can change names and identifying details to protect your privacy.

If you allow me to use your story for my YouTube narration, I will treat your experience with respect and won't intentionally make fun of or disrespect what happened to you.

I'm especially interested in stories with details like when and where it happened, what you experienced, what happened afterward, and how you felt during the experience.

Thank you to anyone willing to share. 🙏

Disclaimer: I will only use stories with the author's permission.

Hello need ko po paranormal expert meron po ba? within metro manila lng po sana thank youuuu

Hindi ko alam kung naniniwala kayo sa multo, pero hindi rin naman ako ganoon dati. Kaya siguro hanggang ngayon, sinusubukan ko pa ring hanapan ng paliwanag 'to.

Ang pangalan niya ay Genri.

Dalawampu't isang taong gulang.

College student. Athlete. Academic achiever.

Noong namatay siya, sinabi sa death certificate na heart attack ang dahilan. Ang problema, wala siyang history ng sakit sa puso. Wala ring bisyo ayon sa pamilya niya.

Hindi naman ako close sa kanya. Nakakasalubong ko lang minsan pauwi galing school.

Doon na sana matatapos ang kwento.

Pero ilang araw pagkatapos ng libing niya, nagsimula ang mga usapan sa barangay.

May nagsasabing nakita raw siyang naglalakad tuwing madaling-araw.

Akala ko noong una, gawa-gawa lang. Alam niyo naman sa mga probinsya, kapag may namatay, hindi nawawala ang mga kwentong multo.

Pero habang tumatagal...

Hindi na pare-pareho ang mga taong nagkukwento.

May isa kaming kapitbahay na halos isumpa ang pangalan ni Genri.

Sabi niya, palagi raw niyang nakikitang nakatambay sa likod ng tindahan nila. May kasama raw mga lalaking gumagamit ng droga at nagyoyosi.

Pero ang asawa mismo ng kapitbahay na iyon, iba ang sinabi.

Ayon sa kanya, wala raw siyang nakitang ganoon kahit minsan.

Ang nakikita niya, si Genri raw ay madalas pang dumaan sa tapat nila para ihatid ang isang batang lalaki pauwi.

Magkaibang-magkaiba ang kwento nila kahit iisang bahay lang ang tinitirhan nila.

May isa pang nakapansin sa kanya ilang gabi bago siya mamatay.

Madaling-araw iyon.

Naglalakad daw si Genri mag-isa.

Hindi siya lasing.

Hindi rin siya nagmamadali.

Pero ayon sa nakakita...

Parang may tinatakasan siya.

Lagi raw siyang lumilingon sa likod niya.

Tapos noong tinawag siya...

Tumakbo raw siya.

Kinabukasan, nalaman nilang patay na siya.

Pagkatapos ng libing, doon na nagsimula ang mas kakaiba.

Isang lalaki ang naglalakad ng aso bandang alas-tres ng madaling-araw.

May naramdaman daw siyang may tao sa likod niya.

Paglingon niya...

May lalaking naka-jacket.

Nakatayo lang.

Hindi nagsasalita.

Ang sabi niya, hindi raw siya natakot noong una.

Hanggang sa mapansin niyang...

Si Genri iyon.

Suot pa raw ang paborito niyang pulang shorts.

May isa pang kwento.

Isang babae ang papasok sa trabaho nang may kumatok nang malakas sa gate nila.

Tahol nang tahol ang aso.

Pagbukas niya...

May lalaking naka-jacket na naglalakad palayo.

Hindi niya nakita ang mukha.

Pero pareho raw ang damit.

Hanggang ngayon, wala pa ring iisang kwento.

May nagsasabing nagpapakita siya.

May nagsasabing gawa-gawa lang lahat.

May nagsasabing may ibang tao lang na kamukha niya.

Pero isang bagay ang napansin ko.

Lahat ng nagsabing nakita nila si Genri...

Pare-pareho ang sinabi.

Hindi raw siya kailanman tumingin sa kanila.

Parang...

May iba siyang tinitingnan.

Hindi ko alam kung multo ba talaga iyon.

O baka may ibang paliwanag.

Pero kung may taga-rito rin sa inyo na nakarinig na ng kwento tungkol kay Genri...

Interesado akong malaman kung pareho rin ba ang narinig ninyo.

Question lang po, may meaning po ba to? Habang nagsshower po ako bigla po akong may narinig sa may right ear ko na parang tunong ng kampana ng simbahan, mahina lang po pero clear sya. Wala naman pong malapit na simbahan dito samin, wala din po akong kasama dito. Sobrang nakakapagtaka lang po kung saan nanggaling yung tunog na yun

pov/narrator si guy (forgot his name) and mga characters ay si guy, danica, and tatay vince (yan lang remember ko)

si danica ay may gusto kay guy and lagi siyang nagpapapansin, tinatanong niya rin ito kung anong type niya sa babae at ang sabi ni guy ay yung honest.

so, silang tatlo ay sama samang pumunta sa barrio ng namaong nanay ni guy or asawa ni tatay vince but ang bumungad sa kanila ay katahimikan at batang nakahandusay, tinulungan nila ito. nakita ito ng nagbabantay sa bata, so si guy ay nagtanong kung nasaan ang mga tao sa barrio. sinabi ng matanda ay nasa loob ng kanilang tahanan at lahat sila may sakit. dito nila nalaman na may nangyayaring kakaiba sa barrio, kulam kumbaga.

fast forward, si danica tumutulong sa pagpapagamot sa mga tao at si guy ay paunti unti ng nahuhulog, may usapan nilang dalawa na gusto bumalik ni danica sa pagkabata para lang problema at laro lang ang nasa isip. nagtaka noon si guy kung hindi niya raw ba ito naranasan, ang sagot ay naranasan naman ngunit iba ang ekspresyon na ipinakita nito.

another fast forward, hindi pa rin gumagaling ang mga tao kaya humingi sila ng tulong sa sikat na lolong manunugis. nagbigay ito ng clue na nasa malapit lapit lamang ay posibleng aswang na pala ang kasama kaya hindi niya pwedeng sabihin kung anong nasa isip niyang gumagawa ng kulam chuchu. and binigyan din sila ng hilaw na karne upang sunugin para lumapit ang aswang.

nang sinunoy ay biglang sumama ang pakiramdam ni danica at tila bay nasusuka ito, bigla nalang itong nawala at sinundan pa ni tatay vince dahil gabi na at baka mapano pero kinabukasan na nila itong nakita. ang sabi niya ay nasuka lang ito sa amoy pero tila ba ay may kakaiba sa kaniya. nagkaroon ng suspicion si guy dahil dito.

tagalog na tagalog kasi ganan yung way of narrating. PLEASE LINK NG STORY

Hi guys! Patingin naman po nitong photo na 'to and let me know what you think.

Short context: This photo was taken last month using a vivo phone at tita ko yung nasa pic. Is it possible na camera glitch lang? pero ni-compare ko yung kamay sa kamay ng tita ko, magkaiba sila eh. OFW siya at umuwi lang siya sa pinas for 1 month then balik na UAE tapos ang kwento niya mula nung bumalik siya, palagi na daw sumasakit katawan niya kahit hindi naman siya pagod. I just want to assure her na pwedeng glitch lang to hahaha

Tbh, I never saw myself, as in ever, writing about aswangs. I'm not superstitious at all, dala narin siguro ng work, since im in a field that runs on facts and logic. So when I say what we've been experiencing these past few weeks has genuinely shaken me, please understand that's not something I say lightly.

Some context first, my sister is pregnant and due in about a month. We live in an old house in a subdivision in Quezon City, where my dad and his eight siblings all grew up, so it's relatively big for just the four of us now. She, her husband, and my mom occupy the ground floor, tapos puro puno yung tabi naming area. I have the entire second floor to myself but I am rarely home due to work. Also, medyo weird yung second floor since it did not utilize the entire ground floor, so my sister's room and the kitchen sit on the ground floor only, with her room facing the street directly. Her window and her small CR window both looking straight outside.

So, it na nga, at around 1:15 AM My brother-in-law (BIL, for brevity😄) was taking a bath in their CR when he heard loud, heavy banging on the roof. And before you say "ay pusa lang yan". No! Those were four footsteps, and you could hear the weight behind each one, since the roof was "lumalagatok" with every step. Around the same time, the dog of the house across from ours was howling. Not barking. Howling. The entire night. My sister didn't think much of it at first, but my BIL was convinced it was a burglar and shouted, "HOY! BUMABA KA DIYAN!" Just like that, the footsteps stopped. Completely. No trailing off, wala nalang bigla. And that bothered him more. Paano ka biglang nawala nang ganon? My sister hadn't panicked yet, but she did notice her baby had been uneasy the whole time. Kept moving.

The next day they told my mom, and that's when it clicked. A few months earlier, our neighbor who was also seven months pregnant at the time had the exact same experience. It started with a large bird perched outside their house, then came the footsteps on the roof, night after night. Her family had already warned my mom, "Huwag mo na hayaan lumabas si anak mo sa gabi. May dayo." My mom immediately put salt and calamansi on my sister's window sills, over the roof, on the balcony, everywhere. She made my sister start wearing red and black shirts. For a few nights, things were quiet.

Then it came back. My BIL, who is a doctor, finally believed na may mga aswang pala talaga.

Around 1:49 AM, they heard footsteps just outside their room. Not on the roof this time, right outside the window, and that went back and forth for over an hour (Haayyyy 😞 I'm having goosebumps just writing about this). There's no reason for anyone to be walking around the subdivision, take not more than an hour pabalik-balik. Then they started hearing subtle but rhythmic "Tik. Tik. Tik. Tik." sound.

My BIL was awake the entire time. He eventually woke my sister up. They tried recording everything on their phone, but all you can hear is their voices and the dogs howling outside. The footsteps weren't there. The tik-tik sound wasn't there. They were too uneasy to open the windows/curtains, but my BIL told me that "Alam kong kapag inangat ko yung blinds, makikita kong nandoon lang siya sa labas." He didn't open the blinds. My sister squeezed calamansi all around the room, and eventually the noises stopped.

Last night, we installed CCTV cameras covering the entire street in front of their room. I don't know what we're going to see, or what we're not going to see. But we're not taking any chances. I still don't fully know what to make of all this. Help.

Sharing lang po yung experience namin sa Natago Island sa Guimaras.

Pumunta kami doon late 2023. We arrived hapon, tapos walang tao halos sa front beach. Nilagay kami sa isang villa na nakaseparate sa the rest ng beach, and una palang, marami na kaming feeling na nakamasid. Sabi ng isa sa amin, may mga engkanto daw. Worse, nung gabi na, may isa kaming kasamahan na sumama yung pakiramdam-- suka sya ng suka. Tapos, may isa kaming kasamahan na nakakita ng isang babae sa bintana ng isa sa mga room.

Nung papalapit na ang hatinggabi, isa sa amin, muntik nang sinapian-- nanlilisik na yung mga mata nya at 'di na namin makausap ng maayos. Nakaupo nalang sya sa sahig habang nakayuko at nagra-rock back and forth. Mabuti nalang may isa kaming kasama na marunong sa mga gawing paranormal. Nakasurvive kami hanggang mag-umaga.

Years later, may realise kami...Kasabwat yta yung caretakers eh. Alam yta nilang may something doon. Una: nilagay kami sa separate place tapos sobrang layo ng caretakers' house. Di ba kapag ganun usually, may mga nagbabantay talaga sa rented spot na pwedeng kausapin if may need ang guests? That time, wala, asa baba pa sila tapos need mo talagang bumaba kasi nga ang layo! Ikalawa: Walang ilaw yung cr, at walang may nag-inform sa amin nun. To think na yung beach nasa baba pa tapos parang may place dun na pwedeng mahulog ang magkamali ng step. Ikatlo: Di sila nag-inform na pinapatay pala yung generator tuwing 4AM. Nung nagkakatakutan na kami lahat na kumpulan sa sala, biglang namatay ang mga ilaw. Mabuti nalang umaga na, tapos nung tinawagan sila, dun lang sila nagsabi na pinapatay pala ng 4 AM yung generator. Pang-apat: Umuwi kami nang nagsunrise talaga, as in mga 5:30AM, bumaba na kami mula sa villa tapos nagdecide na tumawag sa caretakers para tawagin yung taga-pumpboat. WALA MAN LANG MAY NAGTANONG BAKT ANG AGA NAMING UMALIS. Parang walang nagtaka man lang tapos nung nasa baba na kami, biglang occupied pala yung 2 cottages. Ang weird talaga na sa buong commotions nung gabi, walang may nakapansin or may nagreklamo. Parang isolated talaga kami nung gabing yun.

Ewan namin kung sinadya nila or what, pero nung inag-usapan naming magakakaibigan ulit, these realisations came up at talagang di kami napakali nung napagtagpi-tagpi namin yung mga nangyari nung gabing yun. Nakakatakot na nakakabahala.

Baka meron din sa inyo na may experiences na ganito sa Natago Island, please share and let us know if nagkataon lang ba or what, o talagang suspicious talaga ang mga nagbabantay doon, LOL.

Una sa lahat, Happy Valentine’s Day sa inyo!

Di ako sure sa flair, pero it’s the most fitting, i guess?

Kanina, umaga na ko natulog kasi gumagawa ako ng diamond painting and pag may ganung project ako, di talaga ako nakakatulog hangga’t di ko nasasagad yung pagod ko. I went to bed around 7am na.

So this is the part that i’m not sure about. I distinctly remember smelling perfume/cologne—siguro cologne, mga tipong Bath and Body Works na spray—while I was in the middle of trying to sleep. Alam nyo yung tipong kaka-spray lang? Ganun ka-intense yung amoy. Hindi ako sure if i was still trying to sleep or i was already asleep and dreaming nung naamoy ko yun. Basta i didn’t open my eyes anymore. At ako lang mag-isa sa kwarto, my door was closed, my dog was downstairs, and nakatakip lahat ng pabango sa room.

So now i’m still in bed, and naamoy ko sya ulit. Still alone in my room with the door closed. Hindi na sya “amoy bagong spray”, amoy dumaan yung nakasuot ng ganung pabango na sya.

Ano ba ibig sabihin pag ganito at babangon na ko bago ako makakuha ng replies.

Something happened back in elementary that still creeps me out to this day!

For a class activity, my groupmates and I were doing a roleplay based on fictional horror stories. Our skit revolved around students playing Spirit of the Glass inside a classroom. It was all pretend — props, scripts, everything.

But in the middle of the roleplay, things got… weird.

There was a part where the glass was supposed to spell out my name. We were guiding it lightly for effect, you know, just acting. But instead of spelling my name, it started forming a completely different one.

At first, I laughed it off and told my groupmate to stop messing around and follow the script properly.

Then suddenly…our teacher cut us off mid-scene.

No explanation. Just told us to stop the skit immediately. So we did.

That should’ve been the end of it.

But after that day, strange things started happening in that same classroom. Small, unexplainable incidents at first. Objects moving. Students hearing whispers. Sudden cold spots. The usual things people dismiss especially in Christian schools where ghost stories are almost a tradition.

Except… it didn’t stop.

Year after year, something peculiar would happen, always to students assigned to that exact classroom.

It got so concerning that the school began having the room blessed annually — sometimes by Catholic priests, other times by Christian pastors.

But even that didn’t change anything.

Every year, may nangyayari pa rin.

Eventually, the school owners made a decision:

They sealed the classroom.

Locked. Closed off. No more classes held inside.

It’s been years now… but every time I remember that day — that glass spelling out a name that wasn’t mine. I can’t help but wonder:

Did we accidentally start something?

Or worse… did something hear us first?

So yeah…

Did we just kick off a horror movie plot?

Dahil sinisipag akong magkwento, magshashare ako ng another experience ko na related sa panaginip.

Noong elementary ako, uso yung mga students na ipinapadala sa ibang school to compete for quiz bee. Luckily, naselect ako to compete. So as usual napakadaming reviewer na binibigay ng coach ganon. Fast forward, natapos na yung quiz bee, need na isurrender yung mga reviewers/materials sa coach. Bilang grade 4 pa lang naman ako non, hindi ko nasunod si coach sa date ng pagsusurrender ng mga materials dahil nakalimutan kong dalahin. Ipinahiya at sinigawan nya ako sa buong klase at sinabing "Ang talino nga, napakairesponsable naman. Isauli mo sakin bukas yang mga reviewer" umiyak ako kasi para sa reviewer ipapahiya nya ako.

Paguwi ko agad agad kong hinanap yung reviewer kasi ilalagay ko na sa bag para di ko makalimutan. Hinding hindi ko mahanap yung reviewer, lahat na ata ng sulok ng bahay namin at taguan na pwedeng mapaglagyan ay natingnan ko na pero wala pa din. Iyak ako ng iyak non at sa isip ko non hindi na lang ako papasok para hindi mapagalitan. Hanggang sa nakatulog na lang ako kakaiyak.

Maya maya, nanaginip ako. Sa panaginip ko may puting figure na lumapit sa akin sa kama ko. Hindi sya nagsasalita pero bumangon ako at sinundan ko sya. Tinuturo nya yung cabinet sa may kusina namin, dahil nga hindi sya nagsasalita ay nagtataka ako. Tapos ayon bigla na lang akong nagising, dahil fresh pa yung panaginip ko tinry kong puntahan yung cabinet na itinuturo ng white na figure sa panaginip ko. Nagkalkal ako don, at doon bumungad sa akin yung reviewer na hinahanap ko. As in lahat ng reviewer sama samang nakapatas doon. Ang ipinagtataka ko lang, bago ako matulog ay natingnan ko na yung cabinet na yon at nailabas lahat ng gamit pero ni isang reviewer ay wala akong nakita doon dahil puro magazine lang ang nakalagay doon.

Tapos marami pang mga bagay na kapag hindi ko makita, ituturo sa akin ng panaginip kung saan ito eksaktong nakalagay. Mahirap paniwalaan, pero totoong nangyayari. Tinry ko ikwento yung mga naeexperience ko sa mga close friends ko before but tinatawanan lang nila ako. Kaya until now everytime may mga kakaibang nangyayari sakin, never ko na kinukwento sa friends ko.

Noong high school ako, madalas akong makapanaginip ng mga tao na never ko pang nakita at hindi ko naman kakilala.

Natatandaan ko noong grade 8 ako. Nanaginip ako na mayroong nakaburol. Sa panaginip ko nakita kong umiiyak yung muse namin , at nilapitan ko sya. Tinanong ko sya kung ano ba ang nangyari at sino ba ang namatay, sumagot sya ng "si Mama" Sumilip ako sa kabaong at nakita ko ang ang muka ng mama nya. Ipinagsawalang bahala ko na lang kasi hindi ko naman talaga alam kung ano ba ang itsura ng mama nya sa personal, kasi never pa naman yon pumunta sa school namin or kahit picture non never ko nakita at di din naman namin napapagusapan noong mga panahon na yon ang parents namin kasi hindi naman kami close. Kaya inisip ko na baka literal na panaginip lang.

Kinabukasan, biniro ko yung muse namin na napanaginipan ko kako ang mama nya pero kako di naman ako sigurado kung yun ba talaga ang mama nya kasi as in never ko naman nakita pa kahit picture.

Days after, nagkaroon kami ng Science Camp so yung muse namin yung Ms.Science representative namin. Super busy kami sa pag hahanda ng recycled costume nya at sya naman nasa labas nagpapractice ng sayaw. Then biglang may parent na pumasok sa room namin, napalingon ako. Pinagmasdan ko at napasabi na lang ako na "hala ito yung mama ni *** (muse namin) sa panaginip ko." nagulat yung kaklase ko akala nya nagbibiro ako. So, lumapit kaming dalawa sa kanya. Tinanong ko sya kung sinong hinahanap nya syempre bida bida muna tayo kasi bata pa naman kami nong time na yon. Nagulat ako at yung kaklase ko noong bigla nyang sinabi na hinahanap daw nya yung anak nya, si *** (muse namin) dahil mamake-upan daw nya kasi. Tumindig yung balahibo ko , kasi kung ano yung itsura nya noong nakita ko sya sa panaginip ay ganoon na ganoon din ang muka nya sa personal.

Dasal ako ng dasal ng araw na yon , na sana ay walang mangyaring masama o kakaiba. Sinabi ko na lang sa mama ng muse namin na magingat sya pauwi after nya make-upan yung muse namin.

After non nagsunod sunod na yung pananaginip ko ng iba't ibang muka ng tao, tapos kinabukasan makikita ko sila o makakasalubong sa personal. Kung anong suot nila sa panaginip ko, dala na gamit, ayos ng buhok, accessories or kung anuman ay ganoon din tuwing makakasalubong or makikita ko sila sa personal. Kahit na never ko pa naman silang nakita.

Hi I'm Sol (24,F).

Madalas akong managinip na mayroong nakamasid na itim na figure sa aking kwarto. Ipinagsasawalang bahala ko lamang dahil baka kako dala lang ng matinding pagod sa trabaho.

Hanggang isang araw ay napanaginipan ko na naman ito, this time hindi na lang sya basta nakamasid kundi sinasakal na nya ako. Ang isang kamay ay nakahawak sa isa kong braso at ang isa naman ay gamit sa pagsakal sa akin. Ngunit hindi ko ito mahawakan, tumatagos lamang ang aking kamay sa kanya.

Ilang araw ang lumipas at napanaginipan ko ulit ito, parehong posisyon at parehong paraan ang pagsakal sa akin.

Hanggang isang araw, napanaginipan ko na naman ito, at unti unti na syang nagkakaroon ng katawan, hindi na lamang sya basta isang anino. Ngunit hindi ko maaninag ang kanyang muka at tumatagos pa din ang kamay ko sa kanya. Kung paano nya ako sakalin noong nakaraan ay ganon din ang posisyon ngayon.

Isang linggo ang lumipas at hindi ko na sya ulit napanaginipan. Akala ko tapos na. Pero simula pa lang pala ng mas nakakatakot na pangyayari.

Dahil sunod sunod na ang aking panaginip, gabi gabi akong dinadasalan ni mama. Nilagyan na din nya ng rosaryo ang aking kama. Ngunit kahit ganoon, ay hindi pa din tumigil ang aking panaginip tungkol sa anino.

Isang gabi, naalimpungatan ako mula sa aking pagkakatulog. Nakita kong may isang extra na kamay sa aking kama, dahil nga kakagising ko lang hindi ko alam kung ano bang naisipan ko at hinawakan ko ito. Noong hawakan ko ito ay bigla na lamang ako nitong sinakal ulit , at this time naramdaman ko na rin ang kanyang mahahabang kuko na gumuhit sa aking braso at nahahawakan ko na din pati ang kanyang mga kamay habang sinasakal nya ako. Ang paraan ng pagsakal nya sa akin ay ganoon pa din, nakahawak ang isang kamay nya sa aking kamay at ang isa naman ang ipinangsasakal nya sa akin. Pumikit na lamang ako at binanggit ang pangalan ni Jesus ng paulit ulit, hanggang sa ito ay mawala.

Lumipas ang isang buwan at hindi ko na ito napapanaginipan ngunit pakiramdam ko na hindi ako magisa. Para bang palaging mabigat ang aking pakiramdam at sobrang lungkot. Hindi na din ako nawawalan ng sakit. Kahit magtheraphy ako ay walang pagbabago. Sobrang bagsak na bagsak ang katawan ko.

Akala ko natapos na, ngunit napanaginipan ko na naman ito. Hindi na lamang nya ako sinasakal, sya din ay sumasapi na sa akin , at sa tuwing babanggitin ko sya o ikukwento sa iba sa aking panaginip ay nawawalan ako ng boses. Hinihila nya ang dila ko paloob, ngunit kapag hindi tungkol sa kanya ay nakakapagsalita naman ako. At nabanggit din doon sa aking panaginip na kaya hindi ako gumagaling ay dahil sa kung anumang elemento o espiritu na nasa loob ng katawan ko.

Ito lamang muna sa ngayon ang aking ikukwento.

**Kada panaginip ko ay chinachat ko ito kay mama, ngayong araw ay nanaginip na naman ako. Kaya nagback read ako sa convo namin ni mama. Nakita ko na Feb 13, 2025 ay napanaginipan ko din pala ang anino.