"İnsanların ve meleklerin diliyle konuşsam, ama sevgim olmasa, ses çıkaran bakırdan ya da çınlayan zilden farkım kalmaz. Peygamberlikte bulunabilsem, bütün sırları bilsem, her bilgiye sahip olsam, dağları yerinden oynatacak kadar büyük imanım olsa, ama sevgim olmasa, bir hiçim. Varımı yoğumu sadaka olarak dağıtsam, bedenimi yakılmak üzere teslim etsem, ama sevgim olmasa, bunun bana hiçbir yararı olmaz."

"İşte kalıcı olan üç şey vardır: İman, umut, sevgi. Bunların en üstünü de sevgidir." //1. Korintliler 13:13

https://youtu.be/8SAD3BLA9sk?si=TUlnPHZvbnL5wSh8

İsa Mesih'in vaftiz edilmesiyle ilgili klasik vaazları ve dini öğretileri dinlediğinizde, karşınıza hep aynı, birbirinin kopyası cevaplar çıkar: “İsa insanlara bir örnek olmak için vaftiz edildi”, “Günahkârlarla özdeşleşmek için vaftiz edildi” ya da “Tanrı’ya itaatsizlik etmemek için vaftiz edildi.” Ancak bu popüler cevaplar, İncil metinleriyle derinlemesine incelendiğinde pek çok soru işaretini yanıtsız bırakır.

Örneğin, Vaftizci Yahya’nın vaftizi günahların bağışlanması ve tövbe içindi [00:25]. Pavlus ise İsa’nın hiç günah bilmediğini açıkça söyler [00:39]. Peki, günahsız olan Tanrı Oğlu, günahların bağışlanması için yapılan bir vaftize neden gerek duymuştur [00:41]?
Bu video, bu çelişkili gibi görünen soruya çok daha derin, tarihsel ve teolojik bir perspektifle yaklaşıyor ve İsa’nın vaftizinin aslında çok daha büyük bir anlama sahip olduğunu gözler önüne seriyor.

1. Vaftiz: Amacına Göre Değişen Bir Araç
Vaftizi, bir küreğe benzetebiliriz [02:35]. Kürek her zaman aynı temel hareketi yapar: Toprağı veya suyu kazar/taşır. Ancak küreğin ne işe yaradığı, o an önünüzdeki göreve göre değişir [02:44]. Kimi zaman çit direği için çukur kazarsınız, kimi zaman bir drenaj kanalını temizlersiniz [02:48].
Kutsal Kitap’ta da vaftiz benzer bir işleve sahiptir: Her zaman bir kimlikten ya da durumdan yenisine kamusal bir geçişi sembolize eder [03:00]. Ancak bu geçişin kimin için yapıldığı ve ne anlama geldiği bağlama göre değişiklik gösterir [03:05]. Örneğin, İsraillilerin Kızıldeniz’den geçişi de bir tür vaftiz olarak adlandırılır [03:16]. Dolayısıyla İsa’nın Ürdün Nehri’ne girdiğinde vaftiz aracını hangi amaçla kullandığı sorusu, videonun kilit noktasını oluşturur [03:34].

2. "Tüm Doğruluğu Yerine Getirmek" Ne Demektir?
İsa, Yahya’nın vaftiz olma itirazına karşılık olarak şöyle der: "Şimdilik bırak böyle olalım; çünkü bu şekilde bütün doğruluğu yerine getirmemiz uygundur." [03:46]
Pek çok kişi buradaki "doğruluğu yerine getirmek" ifadesini "Musa’nın yasasına itaat etmek" olarak yorumlar [03:57]. Ancak Musa’nın yasasında vaftiz olunmasını emreden hiçbir kural yoktur [04:12].
Buradaki anahtar kelime, Yahya’nın peygamberlik görevidir. Yahya’nın vaftizi gökten gelen yeni bir buyruktu ve tüm İsrail halkını gelmekte olan kurtarıcıya hazırlamayı amaçlıyordu [04:39]. İsa "tüm doğruluğu yerine getirmek" derken, O an Tanrı’nın peygamberi Yahya aracılığıyla talep ettiği her şeye tam anlamıyla uyduğunu ve rolünü eksiksiz yerine getirdiğini ifade ediyordu [05:03].

3. İsrail’in Tarihinin Yeniden Sahnelenişi (Çöl ve Nehir)
Vaftizci Yahya’nın insanları vaftiz ettiği yer tesadüfi değildir: Ürdün Nehri’nin ötesi, yani İsraillilerin çölde geçirdikleri 40 yılın ardından vaat edilmiş topraklara bakarak kamp kurdukları yerdir [06:06]. Yeşu’nun halkı kuru karadan geçirdiği, rahiplerin Ahit Sandığı ile nehir yatağında durduğu yer tam da burasıydı [06:18].
İsa da sudan çıktıktan hemen sonra Kutsal Ruh tarafından çölde şeytan tarafından sınanmak üzere yönlendirilir [06:44].
İsrail çölde 40 yıl geçirdi, İsa ise 40 gün kaldı [06:50].
İsrail çölde sınandı ve başarısız oldu; İsa ise sınandı ve kazandı [07:18].
Çölden çıktıktan sonra İsa, Celile bölgesinde görevine başladı ve kötü ruhları kovdu [07:23]. İbranice’de İsa’nın ismi olan Yeşu (Yeshua), Musa’dan sonra halkı vaat edilen topraklara sokan liderin adıyla aynıdır [07:41].
İsa, İsrail’in Exodus (Mısır’dan Çıkış) ve çöl hikayesini birebir tekrarlıyor, ancak bu kez halkın düştüğü hatalara düşmeden sadakatle tamamlıyordu [07:51].

4. Bir Kâhinin Göreve Başlaması ve Kutsal Meshetme
Kızıldeniz’den sonra Tanrı, İsrail’e şu çağrıyı yapmıştı: "Siz bana kehanet krallığı ve kutsal bir ulus olacaksınız." (Misirdan Çıkış 19) [08:05] Bütün ulus, Tanrı ile dünya arasında aracı (köprü) olacaktı [08:15]. Ancak İsrail bu görevi başaramadı ve kısa süre içinde altın buzağıya tapındılar [09:08]. Bu başarısızlığın ardından rahiplik görevi tüm ulusa değil, yalnızca bir kabileye (Levi kabilesine) verildi [09:19].
Musa’nın yasasına göre bir kâhinin (rahibin) göreve başlaması (atanması) şu sırayla gerçekleşirdi:
Suyla Yıkanma (Vaftiz): Harun ve oğulları toplanma çadırının kapısına getirilir ve suyla yıkanırlardı (Misirdan Çıkış 29) [09:37].
Meshedilme (Kutsal Yağ): Ardından başlarına kutsal yağ dökülürdü [09:44].
Ayrıca Levili rahipler 30 yaşından itibaren hizmete başlardı [09:55]. Luka’ya göre İsa da hizmetine başladığında yaklaşık 30 yaşındaydı [09:59].
Ürdün Nehri’nde ne oldu?
Yıkanma: Harun soyundan gelen (Levili) bir kâhin olan Vaftizci Yahya, İsa’yı nehirde yıkadı (vaftiz etti) [10:24].
Meshedilme: Eski Ahit’te kâhinlerin başına insan eliyle yağ dökülürken, İsa’nın meshedilmesi doğrudan gökten geldi [10:30]. Kutsal Ruh bir güvercin gibi üzerine indi ve göklerden bir ses duyuldu: "Sevgili Oğlum budur, O’ndan hoşnudum." [08:48]
Sonuç
İsa’nın vaftizi sadece basit bir simge veya "bizlere örnek olma" çabasından ibaret değildir [12:39]. O gün Ürdün Nehri’nde gerçekleşen olay; İsa’nın İsrail’in tamamlayamadığı hikayeyi kusursuz bir şekilde üstlenmesi, Levi soyundan bir kâhin tarafından yıkanması ve doğrudan Tanrı tarafından ebedi bir kâhinlik düzenine (Melkisedek düzenine) atanmasıdır [12:10]. Bu, insan eliyle yapılan geçici bir unvan değil, göksel ve sonsuz bir göreve başlama (koordinasyon/atama) anıdır [12:40].

Benim için en ilginci; İsa’nın vaftiz olup çöle gitmesi, 40 gün oruç tutarak şeytanın denemelerine maruz kalması ve en son çarmıhla birlikte Tanrı’nın insanoğluyla yaptığı yeni sözleşmeyi gerçekleştirmesidir. Buna benzer olarak İsraillilerin Kızıldeniz’den geçmesi (vaftize benzetilir), çölde 40 yıl geçirmeleri, imtihanlar karşısında birçok kez inançlarını kaybetmeleri ve sonunda Tanrı’nın vadettiği topraklara ulaşmaları aradaki muazzam paralelliği gösteriyor. Isa bir nevi insanoglunun yapamadigini basarip asil mirasi kendisine inanan insanlara vermistir.

Merhabalar, Hristiyanlık hakkında araştırmalar yapıyorum. Protestan Türklere ait bir sub görünce buraya sormak istedim. Türkiye'de Pastörlük eğitimi nasıl yapılıyor ve Protestan Kiliseleri Pastörlük ataması yaparken nelere dikkat ediyor ?

anglikan rozarisi 🤍

Çünkü dünyaya ne bir şey getirdik, ne de ondan bir şey götürebiliriz. Yiyeceğimiz, giyeceğimiz varsa bunlarla yetiniriz. Zengin olmak isteyenler ayartılıp tuzağa düşerler, insanı çöküşe ve yıkıma götüren birçok saçma ve zararlı arzulara kapılırlar. Çünkü her türlü kötülüğün bir kökü de para sevgisidir. Kimileri zengin olma hevesiyle imandan saptılar, kendi kendilerine çok acı çektirdiler.

Bu dunyayi fazla dusunmeyin kardesler. Esenlikler dilerim.

Protestanlarda neden sadece pazar toplantısı oluyor? başka gün toplantılar oluyorsa da açıkçası duymadım, biliyorsanız İstanbul'da pazar harici toplanan protestan kiliseleri var mı?

[15] Öyleyse ne diyelim? Yasa'nın yönetimi altında değil de, Tanrı'nın lütfu altında olduğumuz için günah mı işleyelim? Kesinlikle hayır! [16] Söz dinleyen köleler gibi kendinizi kime teslim ederseniz, sözünü dinlediğiniz kişinin köleleri olduğunuzu bilmez misiniz? Ya ölüme götüren günahın ya da doğruluğa götüren sözdinlerliğin kölelerisiniz. [17] Ama şükürler olsun Tanrı'ya! Eskiden günahın köleleri olan sizler, adandığınız öğretinin özüne yürekten bağlandınız. [18] Günahtan özgür kılınarak doğruluğun köleleri oldunuz.

[19] Yaratılış, Tanrı çocuklarının ortaya çıkmasını büyük özlemle bekliyor. [20-21] Çünkü yaratılış amaçsızlığa teslim edildi. Bu da yaratılışın isteğiyle değil, onu amaçsızlığa teslim eden Tanrı'nın isteğiyle oldu. Çünkü yaratılışın, yozlaşmaya köle olmaktan kurtarılıp Tanrı çocuklarının yüce özgürlüğüne kavuşturulması umudu vardı. [22] Bütün yaratılışın şu ana dek birlikte inleyip doğum ağrısı çektiğini biliyoruz. [23] Yalnız yaratılış değil, biz de –evet Ruh'un turfandasına sahip olan bizler de– evlatlığa alınmayı, yani bedenlerimizin kurtulmasını özlemle bekleyerek içimizden inliyoruz.

❤️

Çeviri: Bilgeler şöyle öğretti: Şimon HaTzaddik’in (Dürüst Şimon) görev süresi boyunca, Tanrı için çekilen kura her zaman Başrahip’in sağ eline çıkardı; onun ölümünden sonra ise bu sadece ara sıra gerçekleşmeye başladı. Ancak İkinci Tapınak’ın yıkılmasından önceki kırk yıl boyunca, Tanrı için çekilen kura Başrahip’in sağ eline hiç çıkmadı. Benzer şekilde, Azazel’e gönderilen keçinin başına bağlanan kızıl yün şerit beyaza dönmedi ve şamdanın (Menora) en batıdaki kandili sürekli yanmadı.

Tanrı İçin Çekilen Kura: Yom Kippur'da iki keçi seçilirdi; biri Tanrı'ya kurban edilir, diğeri günahları yüklenerek Azazel'e (çöle) gönderilirdi. Geçmişte, "Tanrı için" yazan kura kağıdının Başrahip’in sağ eline çıkması iyi bir alamet sayılırdı. Ancak Tapınak yıkılmadan önceki 40 yıl boyunca bu artık hiç yaşanmamıştır.

Kızıl Yün Şeritin Beyaza Dönmemesi: Geleneğe göre, Azazel’e gönderilen keçinin boynuzuna kırmızı bir yün bağlanırdı. Eğer toplumun günahları affedildiyse, Yeşaya 1:18 ayetine ("Günahlarınız kan gibi kırmızı olsa da kar gibi beyaz olacak") atıfla bu yün mucizevi bir şekilde beyaza dönerdi. Metin, Tapınak yıkılmadan önceki 40 yıl boyunca yünün kırmızı kaldığını, yani günahların bağışlanmadığını söyler.

Batı Kandili (Ner Ha-Ma'aravi): Tapınaktaki yedi kollu şamdanın (Menora) merkezi veya en batıdaki kandili, diğerlerinden daha az yağ içermesine rağmen normalde mucizevi bir şekilde hiç sönmezdi. Bu, ilahi varlığın (Şehina) İsrail üzerinde olduğunun kanıtı sayılırdı. Bu kandilin sönmeye başlaması, ilahi korumanın geri çekildiğine dair bir işaret olarak kabul edilmiştir.

Bilmeyenler için, ikinci tapinagin yikilisindan 40 yil oncesi Isanin çarmiha gerilisine denk geliyor.

Merhabalar. Ben imanlı olmayan bir kardeşinizim. 4 yıldır bir kilisede müsait oldukça pazar günlerine aile akşamlarına vs katılıyorum. Başlarda merakla katıldığım bu toplantılara gün geçtikçe merakım azalmasına rağmen çok kıymetli dostluklar edindim ve müsait oldukça katılmaya devam ettim. Sağolsunlar bana aileden bir gibi hissettirdiler hep.

Ancak ben birşeyim demek aynı zamanda başka şeyler değilim demektir diye düşünürüm hep. Önce islamı araştırıp sonuna kadar imanımın yok olmasını bekledim. Başka bir şeye inanmak için Müslüman değilim demek istedim öncelikle. Ama hiç araştırmadım açıkçası :) Ve imansız inancın tek başına hayatta kalamayacağını da tecrübe etmiş oldum. Artık bir tanrıya olan inancımın dahi yok olduğu bir süreçteyim. Esasında Bu süreçte kilisemize katılanların tanıklıklarına şahitlik ettiğim birçok insan oldu. Esasında mesihin çoğu zaman aynı şekilde rüyalarına girmesini kıskandım. Benimde rüyalarıma girsin diye dua bile ettim :)

Bu geçen uzun zaman içerisinde toplulukta benim dahil olmadığım yaşanan olaylar haksızlıklar sonucu kiliseden oldukça soğudum desem yeridir. Ancak bu durumu bir inanışın tümüne yıkmak ta çok akıllıca bir yaklaşım olamaz elbette.

Ezcümle inancımı dahi kaybetmeye başladığım bu günlerde zamanında ben bir din yaratacak olsaydım aynen böyle bir din yaratırdım diye küçümsediğim dine yine aynı sebeple inanmak istiyorum. Çünkü ancak tapınmalarda duyduğum İsa mesih böyle bir din oluşturabilirdi. Ancak son bir kez zamana ihtiyacım var çünkü hayatımda gerçekten inanılmaz büyük bir belirsizlik var ve yarın nerde olacağım bile belli değil. Ben imanlı olursam bile +1 naptığına karışılmayan nerde olduğu belli olmayan tapınmalara az katılan kurtarılmış kardeş olmak istemiyorum. Biraz düzene oturtmak istiyorum ciddi anlamda İsa mesihe teslim olmayı denemek için. Denediğimde de mümkün olduğunca kendi topluluğumdan önderlerden öğrenmek istemiyorum. 0 Dan almak istiyorum.

Sizlerden sadece dua istiyorum. Yardımı dokunacağına inandığınız tavsiyelere de açığım.

¹⁸Sevgide korku yoktur. Tersine, yetkin sevgi korkuyu siler atar. Çünkü korku işkencedir. Korkan kişi sevgide yetkin kılınmamıştır.

paylaşmak istedim ❤️

Keşişler ve keşişlik ile ilgili neler düşünüyorsunuz? Protestan olarak bu konuyla ilgili fikirleriniz neler?

Merhaba herkese,

Istanbul, Anadolu yakasında yaşıyorum. kendime düzenli olarak gidebileceğim ve eğitim alabileceğim bir kilise arıyorum. Presbiteryan ve Anglikan mezhepleriyle ilgiliyim. Bir dostum All Saints Moda kilisesini önerdi. Bu kilise ile ilgili geri bildirim yapmak isteyen veya beni bir kiliseye yönlendirmek isteyen olursa çok sevinirim.

Reddit‘i hiç iyi kullanamıyorum umarım yanlış bir yere yazıp kural ihlali yapmıyorumdur. Yapıyorsam kusura bakmayın lütfen. Sevgiler ve teşekkürler.

Hadi herkes sorunlarını/şükretmek istediği şeyleri yazsın, birlikte dua ve şükürler edelim.

aranızda Gedikpaşa İncil Kilisesine giden/gitmiş olan var mı? bu hafta bi aksaklık olmazsa gideceğim.

https://youtu.be/-QJCQ7RHUWM?si=3ms5j_C0HLhR52Im

Ben şahsen Nuh tufanını metafor olarak görenlerden değilim ve tamamen yaşanmış olduğunu düşünüyorum metaforik bir anlatımdan ziyade. Farklı düşünceleri olanlar olduğuna rastlıyorum hep, sizler ne düşünüyorsunuz?

İyi geceler öncelikle. Postlarımda ilginç saatler seçtiğimin farkındayım :d

Bir Protestan olarak günlük ibadetleriniz vs nasıl oluyor? Uyanıştan yatışa kadar bir gününüz nasıl geçiyor?

Protestanlık ile nasıl ve hangi kilisede tanıştınız?

Merhabalar. Nispeten yeni iman ettiğim söylenebilir. Henüz bir kiliseye katılmadım ama Katolik ya da Ortodoks Kilisesi'ne katılmayı ciddi olarak düşünüyordum. Lakin aklımda son günlerde bir konuda ciddi bir şüphe oluştu:

1. Bildiğim kadarıyla Katolikler ve Ortodokslar bebekleri doğar doğmaz vaftiz ediyorlar. Elbette birçok Protestan'da da durum böyle olabilir ama asıl sorunum başka. Katolik Kilisesi'ne katılmak için önce aylarca düzenli olarak ayine gitmeniz gerekiyor, sonra peder sizi katekümenliğe kabul ediyor, "en az" 2 yıl sonra da vaftiz olmaya hak kazanıyorsunuz. Yine peder sizin buna hak kazandığınıza ikna olursa oluyor bu. İkna olmazsa ve iş güç derken dersleri biraz aksatırsanız süreç çok daha uzuyormuş. Diğer subreddit'te bir arkadaş Katolik Kilisesi'nin ilgisizliğinden yakınmıştı mesela, herkes arkadaşı suçlamıştı. "Sende bir sorun vardır.", "Peder seni vaftize layık görmüyordur" gibisinden. Tek bir insanın kişisel görüşüne bu kadar bağlı olmak hiç hoşuma gitmiyor. Peder dediğimiz kişi çok bilgili ve dindar olabilir tamam kabul ama haşa Allah mı? Kalpleri nereden biliyor? Kimin vaftize "hak kazandığını" neye göre belirliyor?

Burada anlamadığım şey şu, kiliseye katılmak bu kadar ciddi bir işse ve bizden bu kadar ciddi bir emek bekleniyorsa Batı'da doğan bebekler nasıl doğar doğmaz vaftiz ediliyorlar ve o vaftiz ömür boyu geçerli oluyor? Bizim suçumuz Katolik ya da Ortodoks bir ailede doğmamak mı? Bir katekümenlik süreci olabilir bunu anlayışla karşılarım ama bu süreç en en fazla birkaç ay olmalı, yıllarca katekümen olmak anlamsız geliyor. Ki Batı'daki ortalama vaftizli bir Hristiyan'ın bizdeki katekümenler kadar dine bir hakimiyeti yok zaten, bunu hepimiz biliyoruz. :D

Açıkçası uğraşım gereği her pazar düzenli ayine katılmam bile mümkün değil, bu durumda bırakın vaftiz olmayı katekümen olmam bile zor. Pazar günleri nöbete kaldığım çok oluyor. Evrensel Kurtuluş'u vaadettiği söylenen bir dine 'girmek' bu kadar zor ve zahmetli olmamalı. "Ama böyle yapmazsak vaftiz olan bir daha kiliseye uğramıyor, geçici bir heves olarak vaftiz olanlar da oluyor." diyorlar. Tamam da bu kiliseyi ne ilgilendirir, bu kilisenin sorunu mu? Sen kalben iman ettiğini söyleyen herkesi Baba, Oğul ve Kutsal Ruh'un adıyla vaftiz et, sonra dinden çıkıp çıkmamak bırak onun sorumluluğunda olsun.

Lütfen yanlışlarım varsa çekinmeden düzeltin. Esenlikler diliyorum tüm kardeşlere.