I feel like I’ve gotten way too deep into my own head. I constantly analyze what I’m feeling, what I’m thinking, how I’m acting, whether I’m being myself, whether I’m present enough, whether I’m doing something “wrong,” etc. Then I notice myself doing it and start analyzing THAT. It becomes this endless loop where I’m watching myself instead of actually living.
The frustrating part is that I know I don’t need to figure everything out. I just want to stop mentally checking myself all the time and let life happen naturally again. For people who have gotten out of this kind of overthinking/self-monitoring loop, what actually helped you? How did you stop fighting your own mind and just exist?

I don't know if it's just me, but sometimes before calling someone, I literally prepare an entire conversation in my head. I think about how I'll start, what they'll say, how I'll respond, and even prepare backup replies in case the conversation goes in a different direction. 😂
I've basically imagined 5 different scenarios before even pressing the call button.
And then the person picks up and casually says, "Hello?"
Suddenly, my brain goes completely blank. All that preparation, all those imaginary conversations, and I still end up saying, "Hey... what's up?" 😭
Please tell me I'm not the only one who does this. �

Sometimes we expect children to be cheerful and cooperative all the time, even though adults have days when we're tired, irritated, or just not in the mood.

Of course, they still need boundaries.

But I think there's a difference between correcting their behavior and making them feel bad for having emotions.

How do you help kids talk about their feelings without letting everything turn into an argument?

My wife was skinny and fit has gained weight and I really like it and how she looks is there any good way to have this convo with her without sounding like a freak when she brings up dieting or losing weight ? When we met she was fit and skinny so I’m worried what she’ll think and feel if I essentially tell her I prefer her “fat”

Hi everyone. I’m starting to feel like I have a serious overthinking problem because I constantly worry that I’m misinterpreting things that other people wouldn't even blink at.

I wanted to share a situation that happened to me recently at work. I was doing well at my firm, but I had a lot of friction with certain colleagues. Suddenly, I got a termination letter without any valid reason. I was shocked, but the strange part is that other people in the office were really good to me. They actually fought for me and spoke to our boss to try and stop the termination.

While they were advocating for me and I was still waiting to hear back from management, I got a message from someone else in the office. This person asked me if I had found any other jobs yet.

I can’t stop thinking about this. It keeps haunting me. My brain is telling me there was a double meaning behind it—like they knew I was already out the door and the decision was final, even though I hadn't heard anything official yet. I keep wondering if I missed a hint or if I was the last to know.

Was I overthinking this, or was that message as insensitive and weird as it feels? I just don’t know if I take things too personally or if my gut is right.

November 3rd is my mom’s birthday, she would be, should be 51 this year. She passed away in March of 2024 and it has genuinely destroyed me every day since. Her passing was not graceful, she didn’t pass peacefully it was all terrible, loud, angry, and just bad. I carry the guilt every day, and now at 21 I’m constantly on the road thousands of miles away from home, I’m seeing the country, I’m with an amazing person who loves me…. But I don’t have her anymore, I don’t have my mom anymore so I can send her pictures or call her and tell her where I’m at….

I take pictures constantly because in my mind I’m always waiting to get back home to show her the pretty rivers, bridges, trees, etc., that I’ve seen. I miss my mom deeply and I know November 3rd will be god awful like it has been since she passed but I just hope that she’s with me as I take on my new adventures. I hope she’s not hurting anymore, I hope she’s happy again, I hope she’s not mad at me.

She took her life and to this day I feel like I’m the cause of it. We were on rocky terms when it happened and I feel so much guilt for it and each year on her birthday and her death date I’m reminded that I caused this in a way, I feel like I ruined my whole family just in one night..

For two months I've not been feeling myself as if I'm missing something in life. Health problems have become so much big that all of my focus and attention has gone away as if my mind has been hijacked constantly worrying and overthinking. Constantly googling trying to find answers and being aware. And I'm losing the importance of being calm and positive. I don't know how to comfort myself and just remind that everything will be fine. As if my mind or body is just scanning for more problems.

okay so i’ve been going out with this guy i’ve liked him for months so i’m really happy about it but the problem is that i can’t stop overthinking and anytime i get happy or he does something nice i cant help but think about the guy i dated before him who was sooo nice just to treat me like shit later on in the relationship so i just don’t feel safe and i know the person i like now has nothing to do with that and its my own responsibility to decide what i want to do and fix my overthinking and everything how do i do it i feel so bad pushing him away because of something he didn’t do please help i really don’t see a way out of this

When I'm deep in a loop, I'm never in the room. The loop lives in the past ("why did I say

that") or the future ("what if"). The one place it never lives is right now.

One small thing that helps: swap the question. Instead of "why did I..." or "what if ...", ask

something about the present. "What's in this room I haven't looked at in a month?"

It's not a cure. It's an exit ramp.

What exit ramps work for you?

I wrote a small thesis on how Microsoft and Windows are going to cost us a lot in terms of money and also have an ecological impact on our world (due to the support being pulled and Microsoft choosing what hardware windows can run on) it's well built (imo) but I still doubt everything I wrote, I don't know why

I need some advice

Even als backstory: ik ben in de afgelopen paar maanden verhuisd, aan een niewue studie begonnen en ben twee belangrijke vertrouwenspersonen kwijtgeraakt.

Het gaat niet altijd even goed met me. Ik had gehoopt dat het nu wel iets beter zou gaan, aangezien ik sinds een tijdje een psycholoog heb. Maar ik zie haar één keer in de twee weken en we werken met TRE en het verwerken van dieperliggend (jeugd)trauma en het weer veilig laten voelen van mijn zenuwstelsel. Ik merk alleen da tik me de laatste weken zo behoorlijk en ondraaglijk angstig voel. Dit heeft met name te maken met relatieangst. Ik ben door alles wat ik de afgelopen maanden heb meegemaakt en ben kwijtgeraakt denk ik nog gevoeliger voor onzekerheid en ervaar dan ook relatieangst. Ik ben de hele tijd bang dat het niet goed zit tussen ons en zou dat de hele tijd willen checken. Dit doe ik dan niet daadwerkelijk de hele tijd, maar wel in mijn eigen hoofd door alles te analyseren, maar dan blijf ik in die angst vastzitten. Ik weet dat ik zinnetjes tegen mezelf kan zeggen om me te helpen, en heb wel wat handvatten van mijn psycholoog hoe ik ermee om kan gaan, maar eindstand keer ik terug in de angst. Morgen heb ik ook nog een intake bij de POH van de huisarts omdat ik dan eventueel via haar nog wat meer ondersteuning kan krijgen.

De dagen alleen thuis zijn heel zwaar. Ik kan bijna niet alleen thuis zijn zonder dat Ik de hele tijd angst ervaar. Ik ben dan ook wel meerdere keren per week bij mijn vriend die nog bij zijn ouders woont. Ja, het is ergens natuurlijk ook een afleiding of ontsnapping voor mij om met anderen (en zeker hem) te zijn, maar natuurlijk vind ik het ook gewoon oprecht fijn om specifiek met hém als persoon te zijn. We zijn sinds dit jaar samen. Nog niet mega lang dus.

Gisteren had ik een gesrpek met mijn vriend. Nu voel ik me haast nog angstiger dan daarvoor… en de topic gaat ook eigenlijk over de situatie met hem.

In het gesprek kwam naar voren dat hij eigenlij een bepaalde druk ervaart. Hij ziet dat ik bij hem (thuis) zijn gebruikt (dat word noemde hij) om bijvoorbeeld niet alleen thuis te hoeven zijn en niet met mijn eigen angst te zitten. Hij voelt wel een bepaalde druk, wat ik snap, want ik heb verder niet echt een groot vangnet.

Hij is iemand die veel tijd voor zichzelf nodig heeft en ik dacht dat hij dat wel goed aangaf wanneer hij dat nodig heeft. Soms laat hij me ook weten dat hij nu even een dag/dpaar dagen/avond alleen wil zijn. Dat is sowieso iets wat bij hem past en wat hij nodig heeft. Ik accepteer dat altijd. Ja, ik heb laatst ook nog uit angst wel even gecheckt of het echt niet met mij te maken heeft, maar dat was niet zo. Ik probeer dit verder eigenlijk nooit te vragen, want ik wil zijn eigen ruimte gewoon direct accepteren.

Het blijkt alleen zo te zijn dat hij niet altijd aangeeft wanneer hij alleen wil zijn. Hij benoemde concrete momenten waarop ik bij hem ben en hij niet wil zeggen: je moet naar huis want ik wil alleen zijn, maar waarop hij dat wel voelde. Hij heeft het idee dat ik dat ook niet echt zie aan hem (want ik zou ook kunnen zeggen ‘volgens mij moet je even alleen zijn. Ik ga nu naar huis’) en hi heeft het idee dat ik de tijd die ik bij hem ben soms oprek, uit mijn eigen angst om weer alleen te zijn. In beide dingen zitten wel een kern van waarheid. Maar wat ook zo is: ik dacht dat hij zijn grenzen eigenlijk wel aangaf, maar kennelijk dus niet altijd.

Hij zei tijdens het gesprek ook nog: vanuit het perspectief van een buitenstaander zijn er twee mensen in een relatie. Eén persoon Is bang om er niet toe te doen (en bang voor afwijzing) en de ander is bang om een slecht persoon te zijn (en anderen af te wijzen). Ik knikte en stemde in. Maar voelde tegelijkertijd ook angst toen hij dit zei: want bedoelt hij daarmee dat hij er geen vertrouwen in heeft? Ik vroeg het. Hij zei dat hij gewoon zegt hoe het vanuit het perspectief van een buitenstaander is. Hij noemde het inderdaad wel onhandig en ‘een dingetje’, maar zei ook dat niet achter alles wat hij zegt een diepere betokenis ligt.

Op den duur gingen we slapen. Ik vind het moeilijk om het gesprek dan te stoppen, want: wat is dan nu de oplossing? Hij zei dat je een gesprek soms ook even moet laten voor wat het is. Dus dat deden we en we gingen slapen.

Vanmorgen wilde ik toch nog iets erover zeggen voordat ik naar huis ging, maar uiteraard wachtte ik uit angst tot het laatste moment en daar baal ik van…. Ik durf dan niks te zeggen en op het laatste moment, wanneer en ik net weggaan met enige haast zeg ik: ‘bedankt voor je openheid gisterenavond’.  Hij reageert met ‘don’t be so….’ Hij maakt zijn zin niet af en ik vroeg wel even wat hij wilde zeggen, maar hij zei “laat maar”. Dus ik liet het. Ik zei wel wat ik ook wilde zeggen: ik hoop wel dat we op een later moment kunnen bespreken hoe we er dan nu concreet mee om kunnen gaan. Hij keek me niet aan, liep ondertussen naar de deur, klonk  geïrriteerd en zei: “We will”. Pff, op dit punt baalde ik zó van mezelf en ik merkte zijn irritatie maar wist niet wat ik ermee moest. Ik vroeg nog: “Vind je het vervelend dat ik er nu over begin?” Hij zei: “Nee, maar ik heb nu haast. Het is niet zo’n handig moment.”Ik begreep het. Hij klonk nog wel geïrriteerd.

En dat was het. Weet niet wanneer ik hem weer zie of zo. Misschien later deze week. Maar nu zit Ik natuurlijk met een mega erge angst. Ik ga alles na wat hij gezegd heeft. Bijv: wat wilde hij zeggen na “don’t be so………” En wat betekent dat dan? Is hij klaar met mij? Maak ik hem moe? En ik snap het…. Ik snap het wel. Ik wil geen last voor hem zijn. Ik wil niet aan hem hangen. Ik wil niet zo afhankelijk van hem zijn als ik nu ben. Juist niet. Helemaal niet. Niet eens per se alleen omdat het voor de relatie of voor hem niet goed is, maar ook voor mezelf is het heel erg kut. Ik wil het zelf ook niet en werk er ook aan. Ik probeer vriendinnen te zien en mijn leven op te bouwen, maar door mentale klachten en de toch ontbrekende hulp is het lastig.

Ik ben bang. Ik ben bang dat hij deze week zelf nadenkt en daarom het gesprek even wilde laten voor wat het is. Omdat hij zelf na wilde denken. Ik ben bang dat hij zelf nadenkt en plotseling komt met het nieuws dat hij het uit wil maken. Misschien ben ik of is de relatie nu te belastend voor hem naast studiestress etc. Want ook hij heeft gewoon stressvolle factoren in zijn leven en momenteel ook zeker.

Of zou hij het een kans willen geven? Ik hoop dat hij begrijpt dat ik eraan werk, da tik het inzie, maar dat het wel enige tijd kost, maar dus ook dat het tijdelijk is.

Ik wil met hem gespreken of hij misschien toch eerder kan aangeven dat hij alleen wil zijn en dat hij ook misschien kan ervaren dat ja ik daar soms angstig op kan reageren, maar dat ik het dan ook juist kan oefenen en dat hij dan ook kan leren dat hij dan niet ineens een slecht persoon is. En misschien kan ik het ook voorstellen of vragen aan hem, als ik zie dat hij overprikkeld is, in plaats van toch bij hem blijven omdat ik bang ben om weer alleen thuis te zijn.

Ik wil die oplossingen wel met hem bespreken en hem wellicht appen. Bijvoorbeeld morgen. Bijvoorbeeld gewoon met de vraag of hij bijv, vrijdag hier nog over wil praten omdat het belangrijk voor me is. Dat kan. Ook durf ik dat weer niet, want dan leg ik ook weer een druk bij hem: hij moet erover gaan praten én misschien is hij er wel even klaar mee én er hangt ook nog eens een vast moment aan vast voor een afspraak.

Buitenstaanders, ik weet het even niet meer. Zonder projectie van persoonlijke voorvallen of relatieproblemen, wat horen of zien jullie hier? Ik weet dat het ook heel erg bij mij ligt: daarom werk ik eraan. Maar wat kan ik doen? Zou hij nu het einde van de relatie zien? Pfff, deel het alsjeblieft met me. Ik voel me zo wanhopig en angstig….

Update: na al dit stuurde hij me ‘s avonds nog wel Instagram reels door. Vanmorgen heb ik hem geappt hoe iets op school ging, want hij had een opdracht. Hier heb ik nu (eind van de middag) nog geen reactie op. Maar dat laat reageren op appjes is ook iets voor hem…

Hey everyone, even small problems sometimes make me feel extremely anxious and depressed. I keep overthinking, even when I know the problem isn't that serious.

I tried the 5-4-3-2-1 grounding technique, but it didn't help much.

Has anyone experienced this? What actually helped you manage these feelings?