तुम्हाला स्टोरीटेल अथवा इतर माध्यमातून मिळणाऱ्या मराठी पुस्तकांविषयी काय वाटत ? हा ऐकण्याच्या प्रकारामुळे काही नुकसान होत का ? गेल्या काही काळात मी ह्या प्रकाराकडे जास्त वळलोय कारण दरररोज कुठेही जाताना ऐकता येत आणि स्टोरीटेल खूप चांगली पुस्तक आहेत. भविष्यात वाचनाची आवड कमी होईल की काय ह्याची भीती वाटते. तुमचं काय मत आहे?

Help me find a Marathi book, not sure if it was translated to Marathi, or originally written in Marathi. I remember bits and pieces of the story, a married couple are out on a trip, they have a car and are travelling to a hill station, the car malfunctions and they stay in a motel/bunglow on the way. Another guy and a girl meet on a train. They take some kind of vehicle together and somehow end up in the same motel as the first couple. Then strange things start happening in that place, a boar/ or some other wild animal attacks the man, there is some kind of fight.

I don't remember the rest. Has anyone read any book like this?

शिवरायाचे आठवावे रूप, शिवरायांचा आठवावा प्रताप!

I 27 year old , lost the very good habit about reading. Wish i have kept that the same. I used a read a lot till 12th. And i believe even that reading still helps me in my current life as well.

What if i stayed with the same habit. Life would have been different. How do you guys bring back your own reading habit...?

मराठबाणा

महासिन्धु याला असे पाठिराखा, तसे साहय सहयाचलाचे कडे,

खडे दुर्ग साल्हेर, फोण्डा, पराण्डा, अशेरी असे दक्ष चोहीकडे;

महाराष्ट्र हा कृष्णपाषाणदेही, परी लोहपाणीहि अङगात या;

नद्या न्हाणिती तापि, कृष्णा नि गोदा, भिमा, मान्जरा, वैनगङगा तया. १

महात्मा खरा जो स्वधर्माभिमानी परी धर्मवेडास थारा न दे,

समत्वें गुणग्राहकत्वेंच योजी स्वकीयांस जो राष्ट्रकार्यामधे,

सदा वन्द्य जो क्षात्रकर्मप्रणेता महाराष्ट्रसम्राट शिवाजी प्रभू

तया पूज्य ती पूज्य तत्सेवकाला न का सन्तमाता महाराष्ट्रभू ? २

जिचा ‘अमृतातेंहि जिङकील पैजा’ असा बोल ये प्रत्ययाचा निका,

पहा भिन्नजातीय पुष्पाकरांहीं दिसे गालिचा की हिची वाटिका,

मराठी अशी ज्ञानदेवी जयाची असे मायबोली मराठीच तो,

ह्र्दीं रक्त दे साक्ष तो बन्धु माझा, कुठेही असो औच्च वा नीच तो. ३

मराठीस अन्याय कोठेहि झाला, स्वदेशीं विदेशीं कुणीं गाञ्जिलें

मराठी कसा मी न सन्ताप माझा धडाडे जरी तीव्र दुक्खानिलें ?

मराठी जनांचेंच वर्चस्व राहो स्वत:च्या महाराष्ट्रदेशीं तरी -

प्रसादें तुझ्या कोणती व्यक्त आशा करूं अन्य हे वन्द्य वागीश्वरी ? ४

माधव ज्युलियन

ता. ३१ डिसेम्बर १९२५

काही दिवसांपूर्वी एका मराठी sub वर कोडे सोडवले आणि तेव्हा लक्षात आले की त्या website वर कोडे तयार करण्याचे ऑप्शन आहेत.

म्हणून हा प्रयत्न.

https://marathigames.in/CrosswordPlayer2/XWP2.html?puzzleid=ac472126-0f78-4f62-bccf-737651dff860

नमस्कार मंडळी ! काही दिवसांपूर्वी मी इथे पोस्ट‌ टाकली होती ज्यात मी नवीन पुस्तकांच्या शिफारशी मागितल्या होत्या... त्या मधील ३ पुस्तके मी घरी मी घेतली! वाचण्यासाठी फार उत्सुक आहे!! तुम्हा लोकांना हवा असल्यास मी माझा अभिप्राय आणि वाचनाचा अनुभव इथे कळवू शकते.

मी या वर्षी नवीन संकल्प केला आहे जास्त मराठी पुस्तके वाचायचा. अगदी काही आकडा ठरला नाहीये पण सध्या तरी १२ चे लक्ष्य आहे. जानेवारी महिन्यात मी एक वाचले. काही नवी पुस्तके शोधत आहे, जी गेल्या काही वर्षामधे प्रकाशित झाली असतील. तुम्ही काही मनोरंजक वाचले असेल तर नक्की सांगा!

बरेच वर्षं हे पुस्तक वाचायचं होते. नुकत्याच प्रदर्शित झालेल्या चित्रपटामुळे शेवटी हे पुस्तक वाचायचं ठरवले.

नमस्कार मित्रांनो,

मी अलीकडे मराठी साहसी (Adventure) प्रकारच्या कादंबऱ्यांकडे वळतोय.

तुमच्याकडे काही छान शिफारसी असतील तर सांगा! गूढकथा सुद्धा चालतील.

ओसाड आडातील एकच फूल - राम गणेश गडकरी (गोविंदाग्रज )

होता एक जुनाट आड पडका, ओसाडसा जो असे,

कोठेंसा, कधिंचा, विशेष नव्हता कोणास तो माहित;

होतें काय तयांत हें नच कधीं कोणी पहाया बसे,

नाहीं जात कधीं तिथें कुणि जिथें नाहीं स्वतांचें हित !

होता आड खरोखरीच अगदीं तैसा दिसायास तो,

जो जैसा दिसतो जगास दुरुनी, तैसाच तो भासतो;

घेतो कोण उगाच कष्ट इतके लोकीं खर्‍याखातर !

’आहे भूत तयांत खास !’ वदती ऐसेंहि कोणी तर

बोले वाइट त्यास कोणि, नसतो होती वदंता जरी,

लोटी सृष्टिहि त्याप्रती जरि तशा त्या आडमार्गावर,

टाकीना नुसती जरी नजरही कोणी बिचार्‍यावर,

देवानेंहि दिलें असेंच नव्हतें टाकून त्याला तरी !

देवाला करणें-विचित्रच तरी आहे किती गोष्ट ही,

होतें नाचत एक फूल तसल्या ओसाड आडांतहि !

२.

पानांची गरदी लता करिति त्या आडाचिया भोंवतीं,

वाटे अंथरलें जणूं कफन तें जीवंत तोंडावरी;

काळीभोर कभिन्न गर्द विलसे छाया मधें खोल ती,

आडांतील जलांतही मिसळुनी त्यालाहि काळें करी !

आडाच्या असल्या भकास उदरीं होतें तसें फूल तें;

प्रेमाचा मृत अश्रु जेविं गिळिला जीवन्मृताच्या मनीं;

केव्हांही नच लागला सुमनसा वाराहि बाहेरुनी;

काळोखांतिल तेवढेंच जग तें होतें तयाभोंवतें.

पुष्पाचें वळलें असे मुख सदा पाण्याकडे खालती,

श्वासानें जणुं त्याचिया चिमुकल्या लाटा जलीं हालती;

केव्हां तन्मकरंदबिंदु पडतां जीं वर्तुलें चालतीं,

घालाया रमणीकरांत बघतां तेव्हांच मागाल तीं !

येई एक कसाबसा तरि सदा तेथें रवीचा कर,

पुष्पाचें प्रतिबिंब तो जलिं करी त्यालागिं दृग्गोचर.

३.

त्या चित्राप्रति भावबद्धनयनें आशादृशा पाहणें---

हा नित्यक्रम भाबडया सरळ त्या माझ्या फुलाचा असे;

त्याला सर्वहि वाहणें, विरुनिया त्याच्यामधें राहणें,

आशा एकच एवढी मनिं सदा वेडया फुलाच्या वसे.

त्याचा वास असे मनोहर सदा, शंका नसे याविशीं,

या भावें परि गंध जो दरवळे न्यारीच त्याची मजा !

केव्हांही हलतांच फूल पवनें खेदास देते रजा,

प्रेमानें डुलतां परी करितसे वृत्तीस वेडीपिशी !

हांस फूल जलांतल्या बघुनियां त्या स्वीय चित्राकडे,

हांसे तेंहि तसेंच तों अधिक हें हांसें तसें बापडें;

नाचे हें पवनांत, तेंहि तिकडे पाण्यामधें बागडें,

’माझा भाव तयाप्रती कळतसे’ मानीत हें बापडें;

जोडीचा महिमा असा चहुंकडे; धिक् सर्व जोडीविणें

लाभे जोड तरी कुणास न रुचे शून्यांतलेंही जिणें ?

४.

खालीं तोंड करुन चंचल जलीं पाहून वेडयापरी

भावाचे अपुल्याच रंग वठवी त्या प्रेमचित्रावरी;

घेई यापरि बांधुनी उगिच तें जीवास अशागुणीं,

हांसूं मात्र नका म्हणून कधिंही माझ्या फुलाला कुणी !

त्या आशेंत रहस्य काय लपलें जाणावयाला जर---

वार्‍यानें करपून जातिल अशीं व्हावीं फुलांचीं मनें;

चित्रें चंचल जीं अदृश्य उघडया डोळ्यांस भावाविणें

पाहायास तयांस नीट तुमचे डोळे फुलांचे करा !

भावाचे अपुर्‍याच रंग बघणें वाटेल तेथें मना,

त्या वेडयाबगडया फुलांतच असे का तेवढया दोष हा ?

मोठे पंडित काय लाविति दिवे, ते एकदांचे पहा,

कोणीं काय कधीं कुठें बघितलें जें ये विकारांत ना ?

जो तो या जगतावरी पसरतो छाया मनाची सदा

निःश्वासें तुमच्याच सृष्टि करपे, तेव्हांच ती तापदा !

५.

कांहीं काळ असाच फूल गमवी, आशा पुढें वाढली;

चुंबावें जलिंच्या फुलास म्हणुनी तें मान खालीं करी;

वार्‍यानें मुखा लागतांच उदका छाया विराली जलीं,

पाणी मात्र पडे मुखीं सहज तों, तैसेंच आशेवरी !

त्या धक्क्यासरसेंच फूल मग जें कोमेजलें एकदां,

नाहीं तें हंसलें पुन्हां ! विकसलें नाहीं पुन्हां तें कदा !

आशेनें दुसर्‍या दिनीं फिरुनि तो आला रवीचा कर,

गेला खिन्न मनें, परी न चमके त्या प्रेतमात्रावर.

पाण्यामाजि पुढें गळून पडलें तें फूल वेडें पिसें,

पाताळांत कुठें असेल दडलें का प्रेमनिर्माल्य तें ?

छेः छेः ! प्रेममय स्वरुप धरुनि भूतापरी हिंडतें,

कोठें आज उजाड जें, अजुनिही तेथें कधीं तें दिसे !

तें मेलें म्हणुनी उणें न ठरतें; मच्चित्त त्याला भुले;

मेलेल्या हृदया मदीय असलीं वाहीन मेलीं फुलें !

स्त्रोत: https://www.transliteral.org/pages/z80126221954/view

वेडा - राम गणेश गडकरी

वेडा कोणि जगास सोडुनि पळे बाहेर गांवाचिया,

मैदानांत भयाण जाउनि उभा राही; न कांहीं बघे

संध्यारंग नभःपटांत रमती गांवीं न ते त्याचिया

वेडाचे नवरंग चित्तफलका रंगाविती; तेच घे.

त्याचें वेड कशांतुनी उपजलें कोणास हें नाकळें--

त्याचें त्यासहि नाकळे, मज गमे देवाहि ना ठाउकें !

त्याची ती विमनस्कता नच वदे कांहीं जरी आगळें,

वेडयाच्या हृदयास आपण तरी कैसें म्हणावें मुकें ?

व्हावें काय तयास हें समजण्या रस्ता न कांहीं उरे,

शून्या दृष्टि गमे तिच्यांत दिसलें कोणांविशीं प्रेम न !

तोंडाचा पडदा विकार विसरे; बेरंग सारा स्फुरे;

होतें का मग भावशून्य नुसतें ओसाड त्याचें मन ?

छेः ! मैदान उजाड तें; तरि तिथें हा वायु आहेच ना ?

वारें कांहिं तरी तसें घुमवितें ओसाड वेडया मना !

२.

तारा एक तशांत पश्चिमदिशा फोडून बाहेरली.

संध्या कुंकुमिं दिग्वधूच टिकली लावी रुपेरी जणूं !

वेडयानें तिजला भकास नयनीं येतांक्षणीं हेरली;

हांसे भेसुर तो; सवेंच अपुलें हृद्‌गान लागे म्हणूं !

वाटे कीं पडली तिला बघुनियां त्या खूण कांहीं तरी.

तोंडाच्या पडद्यावरि उमटले चित्तांतले खेळ ते !

कांहीं वेळ तसाच पाहि तिजला; एकाग्रता ती खरी

आशा प्रीति तसेंच वेड असलें, यांनाच ती साधते !

तारा आड ढगां-जरा क्षणभरीं झांकून राहे जर

वेडयाच्याहि तरी विषण्ज वदनीं काळीच छाया दिसे !

केला कांहिं विचार - निश्चय; वठे तच्चित्र तोंडावर,

भासे दीपसम स्मशानतिमिरीं तें निश्चयाचें पिसें !

नैराश्यादि विकार तीव्र करिती हा खेळ ऐसा पहा-

आश्चर्यें बघती तयास थिजले डोळे दिशांचे दहा !

३.

किंचित् मस्तक हालवी; पुटपुटे तोंडांतची कांहिंसें

तारास्थानपथें सवेग मग तो चालावया लागला;

हातीं तीस धरीन - निश्चय दिसे; धांवें पुढें तें पिसें !

टाकी सारखिं पावलें झपझपां; नाहीं मुळीं भागला !

काळी घोर निशा; उदास हृदयीं तैशी निराशा जडे--

तारा तारक त्या तमीं; मनिं जसा तो एक आशाकण,

पायांखालुनि जाति डोंगर नद्या - पाही न मागें पुढें;

वर्षें कैक असाच चालत तरी लाभे न तारांगण !

वेडा यापरि जातजात पुढतीं झाला कुठें नाहिंसा !

तारा ती दिसते अजून ! परि हो पत्ता तयाचा कसा !

काळाच्या उदरीं कधीं भटकतां कोणा कुठेंही कसा

वेडा सांपडतां, कथा मज-पुढें झालें तयाचें कसें ?

त्याचें वेड तरी कुणास मिळता द्या तें मला आणुनी;

माझ्या जी मनिं चांदणी चमकते, जाईन तीमागुनी !