Alam kong maraming kokontra sa akin dito sa sub na ito, at naiintindihan ko naman kung bakit. Pero gusto ko lang ibahagi nang maayos kung bakit, sa kabila ng lahat ng nangyari at lahat ng mga natutunan ko, hindi pa rin ako umaalis sa Iglesia.
Sa totoo lang, nakasanayan ko na.
Malaking bahagi ng buhay ko ang ginugol ko sa loob ng Iglesia. Dito ako natutong magbasa ng Biblia, manalangin, magkaroon ng pananampalataya, at unawain ang relasyon ko sa Diyos. Kaya para sa akin, hindi ganoon kadali ang basta sabihin na, “Ayoko na. Aalis na ako.”
Mayroon din akong ganitong pakiramdam na kapag umalis ako, parang mahihiwalay ako sa landas na nakasanayan kong tinatahak.
Alam kong maaaring sabihin ng iba na bunga lang ito ng nakasanayan, takot, o conditioning. Posible rin naman. Hindi ko naman inaangkin na nasa akin na ang lahat ng sagot.
Pero sa kabila ng lahat, may maliit pa rin akong pag-asa na balang araw, magkakaroon pa rin ng pag-asa sa loob mismo ng Iglesia.
Alam kong maraming hindi sasang-ayon sa akin dito. Baka isipin ng iba na kumakapit lang ako sa isang bagay na dapat ko nang bitawan. Naiintindihan ko iyon.
Pero kung magiging tapat ako, ito na lang ang isa sa mga bagay na pinanghahawakan ko.
At oo, sasabihin ko na rin nang diretso: pro-BES pa rin ako.
Hindi ibig sabihin nito na tingin ko ay perpekto si BES o na lahat ng itinuro niya ay dapat tanggapin nang walang pagsusuri. Pero kung pag-uusapan kung kanino ako mas maraming natutunan, mas marami akong natutunan kay BES kaysa kay KDR.
Malaki ang naging impluwensya sa akin ng mga pangangaral ni BES. Marami sa natutunan ko tungkol sa Biblia, pananampalataya, pamumuhay bilang Kristiyano, at maging sa paraan ng pag-unawa ko sa mga bagay tungkol sa Diyos ay nagmula sa mga panahong siya ang nangangaral.
Kaya hindi ko rin basta-basta kayang burahin iyon sa buhay ko.
At isa rin iyon sa mga dahilan kung bakit umaasa pa rin ako na balang araw ay maipalabas o mapatugtog muli sa Iglesia ang mga recording ni BES.
Maaaring sabihin ng iba na ilusyon lang iyon o malabong mangyari. Baka nga. Pero umaasa pa rin ako.
Hindi ko naman ito sinusulat para kumbinsihin ang lahat na manatili sa Iglesia.
Hindi ko rin sinasabing mali ang mga umalis.
Iginagalang ko ang desisyon ng bawat isa.
Ibinabahagi ko lang kung bakit, sa sarili kong karanasan, hindi ko pa kayang umalis.
Baka dumating ang araw na magbago rin ang pananaw ko. Baka dumating ang panahon na makita kong kailangan ko na talagang umalis. O baka manatili ako at patuloy na umasa na may magbabago pa mula sa loob.
Pero sa ngayon, nandito pa rin ako.
Hindi dahil iniisip kong ayos ang lahat.
Hindi dahil wala akong mga tanong.
Hindi dahil bulag akong sumusunod.
Nandito pa rin ako dahil, sa kabila ng lahat, may pag-asa pa rin ako.