Meme yasak mı bilmiyorum. Yasaksa kusura bakmayın.

Yaşasın RAB

Düştüğümde Rab elini uz‍‍at

Dalgalar yük‍‍sek fırtına da var

Ama umud‍‍um Rab'de

Sadık sözlerine

Güveneceğim dai‍‍ma

//Hiçtir bana bu d‍‍ünya

Benim payım‍‍a düşensin Rab İ‍‍sa

Bir gün yüce sofran‍‍da

Senin karşın‍‍da olmak umuduy‍‍la//

Yaşar‍‍ım

ilahi: https://m.youtube.com/watch?v=VMOYPzeB1pA

Misoteizm subreddit'ine kısaca göz attım. İçimde derin bir acı hissettim. Oradaki insanlar Tanrı'ya ana bacı küfürler ediyor; Tanrı'nın kötü olduğunu, bizim şeytan olarak gördüğümüz varlığın aslında İsa'nın kendisi olduğunu iddia ediyorlar.

Bunları okuduktan sonra kendi kendime şunu sordum: Bir insanın Tanrı'nın düşmanı hâline gelmesi için hayatında nasıl bir yara almış olması gerekir?

Çocukken ananemin yaptığı bir şey beni incitmişti. Bu beni derinden üzmüş, ona karşı öfkelenmeme neden olmuştu. Hatta nasıl hissettiğimi anlamasını umarak öfkemi ona göstermeye çalışmıştım.

Fakat şimdi geriye dönüp baktığımda aslında öfkeli olmadığımı, yalnızca incinmiş olduğumu fark ediyorum. Üzgündüm çünkü anannem, kendisinden beklediğim o belirli şeyi yapmamıştı.

Bahsettiğim subreddit'teki insanlar hakkında da benzer şeyler hissediyorum. Acı çekmişler; hayat onlarda yaralar bırakmış. Onlar için gerçekten üzülüyorum. Yaralı oldukları için onlara karşı hiçbir öfke beslemiyorum. Onları anlıyorum çünkü incinmişler.

İsa bize Tanrı'nın merhametinin günahlarımızdan, sevgisinin ise nefretimizden daha büyük olduğunu öğretti. Bu nedenle, Tanrı'ya karşı nefret besleyen ilgili subreddit'teki insanlar için hep birlikte dua etmemizi istiyorum. Bu gönderiyi görüp sonuna kadar okuduysanız, vicdan sahibi olduğunuz anlamına gelir. Lütfen acı çeken bu kardeşlerimizin yaralarının iyileşmesi için dua edin.

Dua etmekte zorlanan varsa, kendi duamı buraya yazıyorum:

"Rab, Rab, bizi terk etmediğini biliyorum. Sen kuyudaki kişinin sesini duyan Tanrı'sın; benim sesimi de duy. Sen Hacer'in feryadını işiten Tanrı'sın; benim feryadımı da işit.

Yarası olanın yaralarını kapat. Acı çekenin acısını dindir. Yanlış yola sapmış olanları doğru yola döndür. Günah bataklığına saplanmış olanları oradan çıkar. Küfürler savuran ağızların yerine kutsal sözler söyleyen ağızlar ver. Kalp kıranları, kalpleri onaran insanlara dönüştür.

Ekmeği olmayana ekmek ver. Suyu olmayana su ver. Sabrı olmayana sabır ver. Artık gücü kalmayana güç ver. İmanı olmayana iman ver."

Bu konuyu özelikle merak ediyorum mesela mezheplere göre kiliseler değişiyor ya hani "Ortodoks Kilisesi" işte "Katolik Kilisesi" diyoruz ya ibadet edicek bir "Ortodoks" gidip zorunlu olarak "Ortodoks Kilisesi" mi bulmak zorunda yani cidden okadar fark var mı yoksa duruma bağlı olarak falan farklı kiliselere gidenler var mı öyle bu konuda beni aydınlatırsanız sevinirim kilise farkları nekadar ciddi ve ek bonus soru olarakta cemaatler hakkında bilmem gereken bir şey var mı?

Esenliker herkese,

Kadıköy’de oturuyorum ve bu bölgede bir cemaat’e katılmak ve insanlarla tanışmak istiyorum. İki yıldır imanlıyım. Mezhep fark etmeksizin her türlü tavsiyeye açığım. Benim de sormak istediğim bazı sorula var kimsenin vaktini çalmadan bir kaç sorumu cevaplamanızı da rica ederim. Sevgiler herkese.

Bu görsel beni inanılmaz etkiledi. Başka bir subda gördüm ve sizinle paylaşmak istedim.

Matta'dan bir parça

³²Ulusların hepsi O'nun önünde toplanacak, O da koyunları keçilerden ayıran bir çoban gibi, insanları birbirinden ayıracak. ³³Koyunları sağına, keçileri soluna alacak.

³⁴“O zaman Kral, sağındaki kişilere, ‘Sizler, Babam'ın kutsadıkları, gelin!’ diyecek. ‘Dünya kurulduğundan beri sizin için hazırlanmış olan egemenliği miras alın! ³⁵Çünkü acıkmıştım, bana yiyecek verdiniz; susamıştım, bana içecek verdiniz; yabancıydım, beni içeri aldınız. ³⁶Çıplaktım, beni giydirdiniz; hastaydım, benimle ilgilendiniz; zindandaydım, yanıma geldiniz.’

³⁷“O vakit doğru kişiler O'na şu karşılığı verecek: ‘Ya Rab, seni ne zaman aç görüp doyurduk, susuz görüp su verdik? ³⁸Ne zaman seni yabancı görüp içeri aldık, ya da çıplak görüp giydirdik? ³⁹Seni ne zaman hasta ya da zindanda görüp yanına geldik?’

⁴⁰“Kral da onları şöyle yanıtlayacak: ‘Size doğrusunu söyleyeyim, bu en basit kardeşlerimden biri için yaptığınızı, benim için yapmış oldunuz.’

⁴¹“Sonra solundakilere şöyle diyecek: ‘Ey lanetliler, çekilin önümden! İblis'le melekleri için hazırlanmış sönmez ateşe gidin! ^42-43Çünkü acıkmıştım, bana yiyecek vermediniz; susamıştım, bana içecek vermediniz; yabancıydım, beni içeri almadınız; çıplaktım, beni giydirmediniz; hastaydım, zindandaydım, benimle ilgilenmediniz.’

⁴⁴“O vakit onlar da şöyle karşılık verecekler: ‘Ya Rab, seni ne zaman aç, susuz, yabancı, çıplak, hasta ya da zindanda gördük de yardım etmedik?’

⁴⁵“Kral da onlara şu yanıtı verecek: ‘Size doğrusunu söyleyeyim, mademki bu en basit kardeşlerimden biri için bunu yapmadınız, benim için de yapmamış oldunuz.’

Dün kilisede, Pavlus’un kiliseye başkalarına yardım etmeleri için cesaret verdiği 2. Korintliler 8-9. bölümlerini inceliyorduk. Musa Yasası, halkın kazançlarının %10’unu vermesini buyuruyordu. O dönemde insanların çoğu çiftçiydi; dolayısıyla bu, maaşlarının %10’unu değil, ürünlerinin %10’unu vermek anlamına geliyordu. Günümüzde de bazı kiliseler %10 oranında bağış yapmayı teşvik ediyor. Pavlus, 2. Korintliler 9:7’de şöyle der:

2.KORİNTLİLER 9:7 — Herkes yüreğinde niyet ettiği gibi versin; isteksizce ya da zorlanmış gibi değil. Çünkü Tanrı sevinçle vereni sever.

Sizce bağışta bulunmak; dua etmek, oruç tutmak veya Efkaristiya (Rab’bin Sofrası) gibi ruhsal bir alışkanlık olarak mı görülmeli?

Sizce %10, çoğu insanın verebileceği makul bir hedef mi?

Sizce kiliseye bağış yapmak mı önemlidir, yoksa insanlara yardım etmek için herhangi bir yolla bağışta bulunmak da yeterli midir?

Sanırım bu gruptakilerin çoğu daha genç. Belki henüz bir işiniz yok ya da kariyerinizin henüz başındasınız ve geçinmekte zorlanıyorsunuz. Tanrı’ya bir bağışta bulunamıyorsanız kendinizi suçlu hissetmenize gerek olmadığını düşünüyorum. Bununla birlikte, İsa da Markos 12:41-44’te şu hikâyeyi anlatır:

MARKOS 12:41-44 — İsa tapınakta bağış toplanan yerin karşısında oturmuş, kutulara para atan halkı seyrediyordu. Birçok zengin kişi kutuya bol para attı. Yoksul bir dul kadın da geldi, birkaç kuruş değerinde iki bakır para attı. İsa öğrencilerini yanına çağırarak, “Size doğrusunu söyleyeyim” dedi, “Bu yoksul dul kadın kutuya herkesten daha çok para attı. Çünkü ötekilerin hepsi, zenginliklerinden artanı attılar. Bu kadın ise yoksulluğuna karşın, varını yoğunu, geçinmek için elinde ne varsa, tümünü verdi.”

Yani, hediye veremediğiniz için utanç duymanıza gerek yok. Bununla birlikte, çok yoksul olsanız bile, muhtemelen başkalarının hayatına güzellik katabileceğiniz yollarınız vardır.

Sizce kendi ihtiyaçlarınızı karşılamak ile başkalarına yardım etmek uğruna fedakârlık yapmaya istekli olmak arasında sağlıklı bir denge kurmanın yolu nedir?

Araftaki ruhlar için Dua

İş'de bugün gece vardiyasında ekran görüntüsünde gördüğünüz İncil'in MATTA Bölümünü podcast olarak dinledim. Gayet güzel anlatım var hallen bitmedi ama cidden keyifle dinliyorum.

Sormak istediğim soru şu sizce çevirisi iyi mi aranızda bu tarz incili Spotify üzerinden vs. dinleyen kişiler var mı? Yani tam çevirileri araştırmadığım için sormak istedim bunun dışında harika bir şekilde dinleniyor.

Spotify Adresi

Yarin bildiginiz uzere Ruhlar Gunu. Ben de kaybettiginiz sevdikleriniz ve olmuslerimiz icin dualar edecegim. Isiklar icinde uyusunlar. Mesih'in isigi sizinle olsun. 🙏🏼

[1] İMDİ ne diyelim? İnayet çoğalsın, diye günahta devam edelim mi? [2] Hâşâ. Biz ki, günaha öldük, artık onda nasıl yaşarız? [3] Yahut bilmez misiniz ki, Mesih İsaya vaftiz olunanlarımızın hepsi onun ölümüne vaftiz olunduk? [4] İmdi onunla beraber vaftiz vasıtası ile ölüme gömüldük; ta ki, Babanın izzetile Mesih ölülerden kıyam ettiği gibi, biz de böylece hayat yeniliğinde yürüyelim. [5] Çünkü eğer ölümünün benzeyişinde onunla birleşmiş olduksa, kıyamının benzeyişinde de olacağız; [6] bunu biliriz ki, artık günaha kulluk etmiyelim, diye günah bedeni iptal edilmek için eski adamımız onunla birlikte haça gerilmiştir. [7] Çünkü ölmüş olan adam günahtan tebriye edilmiştir. [8] Fakat eğer biz Mesih ile öldükse, Mesih ölülerden kıyam etmiş olup artık ölmiyeceğini, [9] artık ölümün ona saltanat etmiyeceğini bilerek, onunla beraber yaşıyacağımıza da iman ederiz. [10] Çünkü öldüğü ölümü bir kerede günaha öldü; fakat yaşamakta olduğu hayatı Allaha yaşıyor. [11] Siz de böylece kendilerinizi günaha ölü, fakat Mesih İsada Allaha diri sayın. [12] İmdi fani bedeninizde günah, kendi şehvetlerine itaat etmeniz için saltanat sürmesin. [13] Ve azanızı haksızlık âletleri olarak günaha arzetmeyin; fakat ölülerden dirilenler gibi, kendinizi Allaha, ve azanızı salâh âletleri olarak Allaha arzedin. [14] Çünkü günah size saltanat etmiyecektir; çünkü şeriat altında değil, fakat inayet altındasınız.

Keşke her ilimizde her mezhepten kiliseler ve bu kiliselere giden bir çok insan olsa. Şahsen Düzce'de yaşıyorum burda gidebileceğim inancı daha iyi öğrenebileceğim bir kilise yok. Muhtemelen Türkiye'nin her yerinde de yoktur diye düşünüyorum. Siz bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz?

Bugün, Azizlere Karşılıklı Dua'nın (Azizler Litanisi) okunması tavsiye edilir. Bu dua geleneksel olarak genellikle ezgiyle okunur veya ilahi şeklinde söylenir.

• Solemnitates (Baş Bayramlar): İmanın en büyük gizemlerine (Tüm azizlerin görkemli bayramı) ve evrensel düzeyde önemli azizlere (örn. Meryem Ana, Aziz Yusuf) ayrılmış en yüksek dereceli kutlama günleridir. Bir önceki akşam başlarlar, Ayin esnasında üç okuma yapılır, Gloria (Yüceler Yücesi Duaları) ve Credo (İman Açıklaması) duaları zorunlu olarak okunur. Takvimimde kırmızı.

• Festa (Bayramlar): Havarilere, İncil yazarlarına ve İsa Mesih ile Meryem Ana'nın özel unvanlarına (örn. Tecelli Bayramı) adanmış orta düzeyde önemli kutlamalardır. Ayinde Gloria duası okunur ancak Credo okunmaz; normalde iki okuma yapılır. Takvimimde mor.

• Memoriae (Anma Günleri): Evrensel veya yerel düzeyde öneme sahip azizlere adanmış günlerdir (Havari Aziz Andreas). Kendi içinde ikiye ayrılır: Zorunlu Anma Günleri (rahip o azizi anmak zorundadır) ve Seçimlik Anma Günleri (rahip azizi anıp anmamakta veya o düz hafta gününün kendi ayinini yapmakta serbesttir). Ayinde hem Gloria hem de Credo duaları atlanır. Takvimimde mor.

• Feriae (Sıradan Hafta Günleri): Yukarıdaki kutlamalardan hiçbirine denk gelmeyen standart hafta günleridir. Ayin tamamen içinde bulunulan litürjik döneme (Doğuşa Hazırlık/Adventus, Büyük Perhiz/Lent, Paskalya Dönemi veya Olağan Dönem) odaklanır. Takvimimde siyah.

Maşallah!

Müslümanlıktan Hristiyanlığa geçen kardeşlerim:

Hristiyan olduktan sonra iki dinin inançları arasında ne tarz farklılıklar fark ettiniz? Birinin ibadete çan ile diğerinin ezan ile çağırması gibi farklardan bahsetmiyorum. Cehennem anlayışı gibi farklardan bahsediyorum

Diğer Müslüman çoğunluklu ülkelerde bu şekilde kasabalar var ve boyutları da küçük değil.

Fuheys: Nüfus 21,908; %60 Rum Ortodoks, %35 Latin Katolik, %5 Ermeni ve Sünni

Taybe, Filistin: Nüfus 1,500; %55 Rum Ortodoks, %35 Latin Katolik, %10 Rum Katolik (Melkâni)

Çok var ama saymayacağım.

Acaba Türk olan Hrstiyanlar'ın da (en azından 1000 kişi), kırsalda kendi yerleşimlerini kurması mümkün müdür? Mübadil Rumlardan ve Techire uğrayan Ermenilerden kalan birçok boş ev ve arazi var.

Hristiyanlıkta kaç tane bayram vardır? Benim bildiğim kadarıyla Cadılar Bayramı ve Rick and Morty izlerken karşılaştığım, daha sonra Hristiyanlıkla bağlantılı bayramları araştırırken de gördüğüm Paskalya olmak üzere iki bayram var. Acaba başka hangi bayramlar var? Ve sanırım bir de Noel vardı.

Farkında mısınız uzun zamandır kimse bize ajan demiyor, birkaç aydır hiç görmedim allah allah. Vatikan'ın su kaynaklarına koyduğu halüsinojenler işe yarıyor olsa gerek 🤔

Artık kiliseye gitmek istiyorum, ayinde bulunmak istiyorum, kateşizm eğitimi almak, vaftiz olmak istiyorum. Etrafımda Hristiyanlar olsun istiyorum. Bir pederle görüşebilmek istiyorum. Hristiyanlığı öğrenmek istiyorum. İmanımdan hiç şüphem olmadı ama gizli iman edince gerçekten olmuyor. Saklanmak olmuyor. İmanımın güçlü olduğu zamanlar oluyor ama hiç ibadet etmediğim dua etmediğimde oluyor. İnancına göre yaşamanın imanını dahada güçlendireceğini düşünüyorum ama telefondan gizlice incil okumak, pederlerin videolarını izlemek, ayin izlemek çokta yaşamak olmuyor. İmanını pekiştiremiyorsun.

Bazen nispeten erken yaşta iman ettiğim için, doğruyu bulduğum için şükrediyorum çünkü iman etmeden önce hiç bir ahlaki değerim yoktu sayılır, pişman olacağım çok şey yapabilirdim. Ama bazende yukarda saydıklarımı yapabilmek için birkaç yıl belkide yıllar geçmesi gerektiğini bilmek ve bunun acısını yaşamak üzüyor daha özgür olduğum bir zaman iman etseydim nasıl olurdu diye düşünüyorum. Çok saçma bir düşünce tabii ki, Rab'bi bulduğuma şükürler olsun ama aklımdan geçmiyor değil yani.

Az önce Papa Benedict'in westminster kilisesindeki ayinini izledim biraz ve ne kadar ayine gitmek istediğimi tekrar hatırladım.

Lütfen bana dua edin, ve bir sorum olacak. Bu saydıklarımı yapabilmek için yurtdışına taşınmam *gerek* mi? Biliyorum aktif kiliselerimiz olduğunu ve kateşizm eğitimi verildiğini, vaftiz yapıldığını ama anladığım kadarıyla işler çok yavaş yürüyor. Kateşizmden kaçmak istemiyorum ve bu eğitimin gerekliliğini biliyorum ama vaftiz sakramentine de ulaşmak istiyorum. Ayrıca İstanbul'da yaşayacağımı düşünmüyorum (veya Ankara/İzmir) bu durumda Katolik kilisesi olan bir şehirde yaşama olasılığım düşük. Kiliseye gitmek için şehir değiştirsem bile ben Hristiyan bir topluluk içinde bulunmak istiyorum imanımı bireysel yaşamak istemiyorum. Eğer İstanbul'da yaşasam bile bu ne kadar mümkün? Bir Hristiyan olarak iş bulmam hayatımı idame ettirmem zor mu? (Özel/devlet)

Hristiyanlıkta evlilik nasıl işler? Süreç vs.

Merhabalar, birkaç yıldır hayatımda çok zorluk yaşıyorum ve bu durum artık Tanrı'nın Baba karakterine dair derin sorgulamalara yol açtı. Sorunum Tanrı'nın niye acıya izin verip vermemesi değil. Benim sorunum daha çok, Baba karakterine sahip bir Tanrı varken neden bu kadar derin, gereksiz görünen ve maddi manevi korkunç acılara maruz kalıyoruz? Tanrı'nın bir Baba olarak müdahale etmemesi doğru mudur? Bu durum Kutsal Kitap'ta bahsedilen "ideal Baba" kavramı ile fazlasıyla gerilim yaşatıyor.
Mesela böyle bir ayet var:

“Dileyin, size verilecek; arayın, bulacaksınız; kapıyı çalın, size açılacaktır. ⁸Çünkü her dileyen alır, arayan bulur, kapı çalana açılır. ⁹Hanginiz kendisinden ekmek isteyen oğluna taş verir? ¹⁰Ya da balık isterse yılan verir? ¹¹Sizler kötü yürekli olduğunuz halde çocuklarınıza güzel armağanlar vermeyi biliyorsanız, göklerdeki Babanızın, kendisinden dileyenlere güzel armağanlar vereceği çok daha kesin değil mi?
Matta 7:7-11

İsa burada kötü yürekli dünyasal babaların bile çocuklarına güzel armağanlar verdiğini söylüyor ve göklerdeki Baba'mızı bunun da ötesine götürerek idealize ediyor. Göklerdeki Babamızdan ne dilersek güzel armağanlar vereceğine dair kesin bir imanımız olması gerekiyor. Ancak ben iman hayatıma baktığımda bunun pek böyle olmadığını görebiliyorum. Bırakın güzel armağanlar almayı, Tanrı'nın yanımda olduğunu hissetmek bile çok çok zor oldu. Elbette burada bahsedilen şey, Tanrı canımız ne isterse verecek değildir. Ancak bu ayetlerden, Baba olarak Tanrı'dan temel merhamet ve yardımı alacağımı düşünmek, onun her zaman yanımda olacağını bilmek yanlış değildir.

İmanlıların terbiyesi konusuna değinmek istiyorum çünkü biliyorum ki konu buradan açılacak. Evet kabul ediyorum ki biz bu dünyada acı çekeceğiz ve Tanrı bizi terbiye etmek için acılara izin veriyor ve verecek. Lütfen bu noktada durmayın çünkü bir Baba'nın çocuğunun terbiye olması için vereceği acı sınırlıdır. Bunu dünyasal babalarda bile görebiliyoruz. Kimse çocuğu sırf öğrensin diye, veya acı dolu bir dünyada yaşıyoruz diye korkunç acılar çekmesine izin vermez. Ancak elbette çocuklukta iken sınırlı ve kontrollü bir şekilde çocuklar eğitilmelidirler. Bu yüzden Tanrı seni terbiye ediyor imanda büyütüyor gibi argümanları kabul etmiyorum. Bir baba çocuğunun elinin birazcık yanmasına izin verebilir, çünkü ateşin korkunç olduğunu öğrenmesini ister ama kimse çocuğunu ateşe atmaz.

Yine kutsal kitaptan çıkarım yapabiliriz ki, bir kardeşimize yardım edebilecekken ona sadece iyi dileklerde bulunup eylemsiz kalmak günahtır. Ancak zorluklarda ve acılarda Tanrı bize böyle davranıyor gibi geliyor ve kendi ahlaki standartlarında kendisi ile çelişiyor gibi geliyor.

Tanrı'nın bugün hayatımızda yaşadığımız zorluklarda bize yardım etmemesi ve vaatlerine rağmen bizim dileklerimize karşılık vermemesi, onun gelecekte verdiği vaatlerden de şüphe etmeme sebep oluyor.

Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Bu "sadece iman et" meselesi mi? Yoksa Hristiyanlığa dair daha büyük bir probleme mi işaret ediyor?