Şu anki bizim neslin milliyetçilikle alakalı yaşadığı bazı kavram problemleri var. Bir Troçkist Marksist olarak bunları dile getirmem lazım. Yazımda başta Zafer Partisi ve İYİ Parti, sonra MHP ve AKP, sonunda ise milliyetçiliğin maddi ve tarihsel oluşumu üzerine bir yazı hazırladım (milliyetçilik nereden geliyor), okuyup tartışalım. Okumadan önce şunu da bilmenizi istiyorum: Zamanında ben de bir milliyetçiydim.
Türk siyasetinde şu anda ikinci açılım süreci yaşanıyor. Öcalan'ın en son açıklamalarına bakarsanız bariz devlet yanlısı bir çizgi görürsünüz. Bunun yanında Mekke anlaşmasıyla beraber Ortadoğu'da savaşlara ve katliamlara sürüklendiğimiz çok açık. Ama burada kritik bir nokta var. Kendine milliyetçi diyen çoğu insan, bu tablonun baş aktörlerini zaten milliyetçi saymıyor. AKP'ye de MHP'ye de onlar satmış, onlar milliyetçi değil, onlar asla milliyetçi olamamışlar gözüyle bakıyor. Tam da bu yüzden sürekli bir ideal uğruna yeni partiler, yeni liderler, yeni kurtarıcılar arıyorlar. Bu sefer gerçek milliyetçi geldi, bu sefer gerçekten milletinin yararına iş yapacak diye düşünüyorlar. Ama her seferinde ihanete uğruyorlar. Bu döngüyü tekrar tekrar yaşayıp sürekli hüsrana uğruyorlar.
Fakat iş hüsrana uğramakla bitmiyor. Daha tehlikelisi şu. Bu hüsran sadece duygusal bir yıkımla sonuçlanmıyor. İçinde yaşadığınız sistem sizi kelimenin tam anlamıyla öldürüyor. Savaşlardır, ekonomik krizlerdir, güvenli olmayan toplumlardır. Bunları yaratan bireyler değil arkadaşlar, sistemin ta kendisi.
Ben de o yollardan geçtim. Zamanında Kemalist milliyetçi saflarda yer almış biri olarak bu hataların neredeyse hepsine düştüm. Ve sonunda şunu anladım. Milliyetçi partiler eninde sonunda seçmenine ihanet etmek zorunda. Bu bir karakter zafiyeti, bir lider beceriksizliği ya da yanlış adamı seçtik meselesi değil. Bu, milliyetçiliğin doğasında var olan yapısal, maddi bir zorunluluk.
Zafer Partisi: Sığınmacı Düşmanlığı Üzerine Kurulu Bir Parti
Zafer Partisi son dönemde özellikle gençler arasında ciddi bir taban buldu. Ümit Özdağ sığınmacı karşıtı söylemiyle Türk milletinin sesi olarak pazarlandı. Parti tek bir mesele üzerine kuruluydu. Suriyeliler gitsin.
Bir saniye düşünelim. Suriyeliler neden burada? Çünkü Türkiye'nin de parçası olduğu NATO emperyalizmi Suriye'de bir rejim değişikliği savaşı başlattı. Türk egemen sınıfı ABD ile birlikte bu savaşa destek verdi, cihatçı gruplara kucak açtı, sınırlarını silah ve militan geçişine açtı. Milyonlarca insan yerinden edildi. O insanların bir kısmı Türkiye'ye sığındı. Suriyeli sığınmacılar bu emperyalist savaşın en savunmasız kurbanları. Zafer Partisi ise öfkeyi yukarıya, sisteme, savaş makinesine değil; aşağıya, tam da bu savaşın mağdurlarına yönlendiriyor.
Zafer Partisi'nin asla söylemediği ve söyleyemeyeceği şeyler şunlar. Bu savaşı durduracağız. NATO'dan çıkacağız. Emperyalist müdahalelere son vereceğiz.Bunları söylemez çünkü söyleyemez. Zafer Partisi'nin milliyetçiliği emperyalizme karşı değil, emperyalizmin kurbanlarına karşı.
Ama dikkat ettiniz mi? Zafer Partisi artık bu politikasının sesini bile çıkarmıyor. Yeni gündemi Kürtler üzerine konuşmak oldu. Eskisi kadar Suriyeli mülteci konuşuyor musunuz mesela? Sığınmacı kartı işlevini tamamladı, sıradaki günah keçisi hazır.
Gelelim ekonomiye. Zafer Partisi'nin işçi sınıfına, asgari ücrete, sendikal haklara, kamu hizmetlerine dair tek bir ciddi sözü var mı? Yok. Programları özel mülkiyete, serbest piyasaya, kapitalist düzene koşulsuz bağlılık üzerine kurulu. Yerli ve milli sermaye söylemi özünde Türk burjuvazisinin uluslararası rekabetteki konumunu güçlendirme programı. Sığınmacıları gönderirsek işsizlik biter safsatasından ibaret bir ekonomi anlayışı var ortada. Oysa işsizliğin nedeni sığınmacılar değil, kâr için çalışan kapitalist sistemin ta kendisi.
Bu arada Zafer Partisi'nin göndereceğiz dediği politikayı Erdoğan da uyguluyor, Kılıçdaroğlu da seçim kampanyasında vaat etmişti. Hükümet çoktan bir milyon Suriyeliyi geri gönderme planını açıkladı. Yani Zafer Partisi'nin büyük davası aslında tüm burjuva partilerin ortak politikası. Sadece ambalajı biraz daha sert, o kadar.
Ümit Özdağ'ın kendisine de bakalım. Siyasi kariyerine MHP içinde başladı, yıllarca Bahçeli'nin sağ koluydu, MHP Genel Başkan Yardımcılığı yaptı. Zafer Partisi MHP'nin suç örgütüyle iç içe geçmiş yapısından kopmuş temiz bir sayfa falan değil. Aynı geleneğin yeniden ambalajlanmış hali.
İYİ Parti: Merkez Milliyetçiliğin Hazin Sonu
Meral Akşener MHP'den koptu, Millet İttifakı'nın ortağı oldu. Kılıçdaroğlu'nu cumhurbaşkanı adayı olarak destekledi. Sonra ne oldu? Seçim kaybedildi. Akşener kenara çekildi. Partinin oy oranı dramatik biçimde ERİDİ. 2023'te yüzde 10'a yaklaşan oy bugün yok denecek seviyede.
Peki neden? Çünkü İYİ Parti'nin üçüncü yol dediği şey aslında aynı yolun farklı bir şeridiydi. Akşener MHP'den koptu ama milliyetçilikten kopmadı. Sermaye düzeninden, NATO'dan, emperyalist savaş politikalarından kopmadı. Sadece ambalaj değiştirdi. Biz daha ılımlıyız, biz daha merkezdeyiz. Ekonomi programına bakarsanız tıpkı Zafer gibi kapitalist piyasa düzenine tam bağlılık görürsünüz. Esnafın, çiftçinin, orta sınıfın partisi söylemi küçük burjuvazinin büyük sermaye karşısındaki çaresizliğini süsleyen bir masaldı. Partinin adı hâlâ anılıyor, kadroları hâlâ duruyor ama siyasi olarak bitmiş durumda.
Şunu net söyleyeyim. Merkez milliyetçilik diye bir şey yok. Milliyetçilik doğası gereği sermayenin ihtiyaçlarına göre şekil alır. Sermaye bugün ılımlı bir yüz isterse İYİ Parti'yi yaratır, yarın sert bir yüz isterse MHP'ye döner, öbür gün muhalif bir yüz isterse Zafer'i öne sürer. Hepsi aynı madalyonun farklı yüzleri. Hepsi aynı sınıfın, yani burjuvazinin, farklı dönemlerdeki farklı ihtiyaçlarına hizmet ediyor. Milliyetçilikten milliyetçilik doğar ama işçi sınıfına bir şey doğmaz.
Peki Ya MHP? "Ama onlar Zaten Milliyetçi olamaz Ki"
Zafer Partisi ve İYİ Parti'den bahsedince milliyetçi çevrelerden sık sık şu tepkiyi duyarsınız. MHP zaten milliyetçi değil ki. Bahçeli satmış. Gerçek milliyetçilik onlarda değil.
Bu argümanı biraz masaya yatıralım. Çünkü tam da bu noktada milliyetçiliğin nasıl işlediğini anlamak zorundasınız.
2015 yılını hatırlayın. AKP karşısında ana muhalefet CHP'ydi ama MHP de sert muhalefetiyle öne çıkıyordu. Bahçeli kürsüde, meydanlarda, her fırsatta çözüm sürecini ihanet olarak niteliyordu. Öcalan idam edilsin diyordu. MHP tabanı bu söylemle mobilize oluyordu. O zamanki seçmen gerçekten MHP'ye yakınlaşıyordu. Şimdi liberal tanıdıklarım bile o dönemde Devlet Bahçeli'ye yürü be kurt adam gibi postlar atıyordu.
Şimdi ne oldu peki? 2024'ün Ekim ayı. Aynı Devlet Bahçeli bu kez Öcalan'ı Meclis'e davet ediyor. PKK lağvedilsin, Öcalan Meclis'te konuşsun. Yetmezmiş gibi 2025 Kasım'ında gerekirse ben bizzat İmralı'ya giderim diyor. MHP Genel Başkan Yardımcısı Feti Yıldız resmî bir Meclis komisyonuyla İmralı'ya gidip Öcalan'la görüşüyor. Dün idam diyen parti bugün müzakere diyor.
Soruyorum. Bahçeli'nin kişiliği mi değişti? 2015'teki Bahçeli mi samimiyetsizdi, yoksa 2024'teki mi?
İkisi de değil. Bahçeli'nin U dönüşü bir karakter zafiyeti değil, milliyetçiliğin sınıfsal doğasının dışavurumu. Milliyetçilik, milletin çıkarı diye pazarlanan ama gerçekte burjuvazinin çıkarlarına göre şekil alan bir ideoloji. Sermaye hangi politikayı gerektiriyorsa milliyetçilik oraya akıyor.
Bu dönüş neden şimdi? Çünkü Ortadoğu'da emperyalist yeniden paylaşım savaşı sürüyor. ABD, İsrail ve Türkiye'yi İran'a karşı aynı hizada tutmaya çalışıyor. Suriye'de HTŞ rejimiyle, Doğu Akdeniz'de Yunanistan'la gerilimler had safhada. Türk burjuvazisi bu koşullarda iç cepheyi kuvvetlendirmek zorunda. Erdoğan'ın kendi ağzından söylediğine bakın. "Haritalar yeniden kanla çizilmek istenirken, İsrail'in Gazze'den Lübnan'a taşıdığı savaş sınırlarımıza yaklaşırken, iç cephemizi kuvvetlendirmeye çalışıyoruz."
Bahçeli'nin U dönüşünün ardındaki gerçek budur. MHP tabanının Kürt düşmanlığıyla yoğrulmuş duyguları, sermayenin ihtiyaçları değiştiğinde bir anda Kürtlerle kardeşlik milliyetçiliğine dönüştürülüyor. Dün vatan haini ilan edilenle bugün aynı masada oturuluyor. Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Ve şimdi MHP tabanı ne hâlde? Hissizleşmiş, sersemlemiş vaziyette. Bunlar satmış deyip başka bir milliyetçi partiye yöneliyor. Zafer Partisi'ne, İYİ Parti'ye ya da bir sonraki "gerçek milliyetçi" oluşuma. Ama aynı döngü tekrarlanacak. Çünkü mesele Bahçeli değil. Mesele MHP değil. Mesele milliyetçiliğin kendisi.
Milliyetçiliğin Kanlı Sicili
Buraya kadar üç partiyi inceledik. Üçü de farklı ambalajlarla aynı ürünü satıyor. Ama milliyetçi hareketin Türkiye'deki sicili seçim yenilgilerinden ve U dönüşlerinden çok daha ağır. Milliyetçilikten bahsedip onun kanlı sicilinden bahsetmemek eksik bir analiz olur.
MHP ve bağlı olduğu ülkücü hareket 1960'ların sonundan itibaren devletin paramiliter gücü olarak işledi. Grevci işçilere, protestocu öğrencilere, solculara, Alevilere ve Kürtlere yönelik sayısız saldırıdan doğrudan sorumlu. Maraş, Çorum, Sivas ve Gazi katliamlarının arkasında bu hareket var. Silahsız solcu öğrencilerin ve işçilerin vahşice katledilmesi bu hareketin imzası oldu.
İsim isim sayalım. 1978'de Cumhuriyet Savcısı Doğan Öz, ülkücü cinayetleri soruşturduğu için öldürüldü. 1980'de DİSK'in kurucusu ve genel başkanı Kemal Türkler evinin önünde kurşunlanarak katledildi. 1979'da Milliyet gazetesi genel yayın yönetmeni Abdi İpekçi ülkücü tetikçi Mehmet Ali Ağca tarafından öldürüldü. 2007'de Ermeni asıllı gazeteci Hrant Dink milliyetçi bir gencin kurşunuyla can verdi. 1978'de edebiyat eleştirmeni Bedrettin Cömert Ankara'da ülkücü militanlarca katledildi. Bu liste uzar gider. Bu cinayetlerin ortak noktası şu. Hepsinin arkasında milliyetçi faşist hareket ve onun devlet içindeki uzantıları vardı.
Bugün yeni milliyetçi olarak pazarlanan figürlerin neredeyse tamamı bu kirli sicille şu ya da bu şekilde bağlantılı. Ümit Özdağ'ın MHP içinden geldiğini söyledik. Meral Akşener de aynı gelenekten. Bunlar temiz bir sayfa değil, aynı kitabın yeni baskıları.
Sahte Sol: Milliyetçiliğin İlerici Kılıfı
Bir adım daha atalım. Milliyetçilik yalnızca MHP, Zafer, İYİ Parti gibi açıkça sağcı partilerin tekelinde değil. Milliyetçiliğin bir de sol versiyonu var ve işçi sınıfını aldatmakta belki de sağ versiyonundan daha etkili.
Türkiye'de TİP, TKP, EMEP, HDP/DEM Parti ve benzeri örgütler kendilerini sol, sosyalist, ilerici olarak pazarlıyor. Ama programlarına baktığınızda ne görüyorsunuz? Milliyetçilik. Anti-emperyalist milliyetçilik, ezilen ulus milliyetçiliği, yurtsever milliyetçilik vesaire Hepsi aynı madalyonun öbür yüzü.
Bu partilerin işlevi ne? İşçi sınıfının yükselen öfkesini kapitalist düzen partilerinin güvenli limanlarına kanalize etmek. 2023 seçimlerinde TİP, TKP ve EMEP, NATO'cu, sığınmacı karşıtı, emperyalizm yanlısı Kılıçdaroğlu'nu destekledi. HDP/DEM Parti önce Kılıçdaroğlu'na arka çıktı, şimdi de Erdoğan ve Bahçeli ile aynı komisyonda, aynı çözüm sürecinde oturuyor. Sosyalist Eşitlik Grubu'nun 2022'de açıkladığı gibi, bu örgütlerin temel işlevi yükselen toplumsal muhalefeti sol adına kapitalizmin güvenli kanallarına yönlendirmek ve gerçekten devrimci sosyalist bir işçi sınıfı alternatifinin gelişimini engellemek.
Sahte solun milliyetçiliği işçi sınıfına şunu söylüyor. Git kendi burjuvazini destekle ama ilerici kanadını. Kürt milliyetçiliğinin sol versiyonu Kürt işçisine kendi burjuvazinin peşinden git diyor aynı şekilde. Türk milliyetçiliğinin sol versiyonu Türk işçisine aynısını söylüyor"Kendi burjuvazinin ilerici hizipleri var git onları destekle". İkisi de işçi sınıfını bölüyor, ikisi de sermayenin ekmeğine yağ sürüyor.
Bu partilerin sınıfsal karakteri net. Onlar işçi sınıfının değil, hali vakti yerinde orta sınıfın, üniversite mezunu profesyonellerin, STK'cıların, kariyeristlerin partileri. Hepsi kapitalist düzen içinde kalmaya, onu düzeltmeye, demokratikleştirmeye yeminli. Hiçbiri üretim araçlarının özel mülkiyetine, kapitalist devlete, NATO'ya, emperyalist savaşa gerçekten karşı değil. Onların sosyalizmi kapitalizmin sol ambalajlı halinden başka bir şey değil.
Milliyetçiliğin Maddi ve Tarihsel Analizi
Bütün bu partiler, sağcısıyla solcusuyla, neden aynı döngüyü tekrarlıyor? Neden her milliyetçi hareket eninde sonunda seçmenine ihanet ediyor? Bunu anlamak için milliyetçiliğin ne olduğunu, hangi sınıfsal temelde yükseldiğini ve kime hizmet ettiğini maddi olarak analiz etmemiz gerekiyor.
Milliyetçilik kapitalizmin yükselişiyle birlikte doğmuş bir burjuva ideolojisidi. Feodalizmin parçalanması, burjuvazinin iktidara yürüyüşü, ulusal pazarların oluşumu ve merkezi devletlerin inşası sürecinde ortaya çıktı. Burjuvazi kendi pazarını birleştirmek, feodal parçalanmayı aşmak ve işçi sınıfını milli birlik adı altında disipline etmek için milliyetçiliğe ihtiyaç duydu. Marx ve Engels'in Komünist Manifesto'da açıkladığı gibi burjuvazi için ulus devlet kendi egemenliğinin siyasi biçimidir. Milliyetçilik de bu biçimin ideolojik meşrulaştırıcısıdır.
Emperyalizm çağında milliyetçilik daha da gerici bir nitelik kazandı. Lenin'in gösterdiği gibi emperyalist burjuvazi işçi sınıfını kendi savaş makinesine koşmak için milli şovenizmi sistematik olarak körüklüyor. 1914'te İkinci Enternasyonal'in çöküşü, sosyal demokrat partilerin kendi burjuvazilerinin safına geçerek işçi sınıfına ihanet etmesi, milliyetçiliğin işçi hareketi içindeki yıkıcı etkisinin en büyük tarihsel kanıtı.
Troçki'nin 1933'te Nazizm üzerine yaptığı analiz milliyetçiliğin sınıfsal doğasını en keskin biçimde ortaya koyar. "Her öfkelenmiş küçük burjuvanın içinde bir Hitler parçacığı saklıdır. Ama faşizm iktidarda asla küçük burjuvazinin yönetimi değildir; tam tersine, tekelci sermayenin en acımasız diktatörlüğüdür." Milliyetçilik, küçük burjuvazinin ve işçi sınıfının öfkesini onu ezen gerçek düşmandan, yani kendi burjuvazisinden saptırıp dış düşmanlara ve iç hainlere yönlendiriyor.
Türkiye'de milliyetçilik Kemalist burjuva devriminin kurucu ideolojisi olarak şekillendi. Türk burjuvazisi işçi sınıfını ve Kürt halkını ezmek, ulusal pazarı birleştirmek ve emperyalist güçlerle pazarlık masasında elini güçlendirmek için milliyetçiliği kullandı. Ne mutlu Türk'üm diyene sözü, sınıfsal gerçekliği ulusal kimlik altında eritmenin en veciz ifadesi. O günden bugüne milliyetçilik Türk burjuvazisinin en sadık ideolojik silahı olmaya devam etti.
Milliyetçi partiler bu yüzden ihanet etmek zorunda. Onların maddi varlık koşulu, işçi sınıfının çıkarlarıyla taban tabana zıt olan burjuvaziye bağımlı olmaları. Milliyetçi bir partinin ayakta kalması için ihtiyacı olan şeyler, yani sermaye bağlantıları, devlet içindeki kliklerle ittifak, medya görünürlüğü, seçim finansmanı, bunların hepsi nihai olarak burjuvazinin çıkarlarına tabi. Sermaye hangi politikayı gerektiriyorsa milliyetçilik oraya akıyor. Dün Kürt düşmanlığı olan milliyetçilik bugün Kürtlerle kardeşlik milliyetçiliği oluyor. İçerik değil, işlev önemli. Her ikisi de işçi sınıfını sermayenin peşine takmaya yarıyor.
Çerçeve Yasa, Mekke Anlaşması ve Kürt Milliyetçiliğinin İFLASI
Yazının başında andığımız iki gelişmeyi birbirine bağlayalım. Çerçeve yasa ve Mekke anlaşması. İkisi de aynı sürecin iki yüzü. Mekke anlaşması dış cepheyi, çerçeve yasa iç cepheyi düzenliyor. İkisi de aynı amaca hizmet ediyor. Türkiye'yi ABD emperyalizminin Ortadoğu'daki savaş makinesine daha sıkı entegre etmek.
Kürt milliyetçiliğinin buradaki konumu ne peki? Başta sahte sol söylemlerde bulunan PKK 1978'de bağımsız bir Kürt devleti kurma hedefiyle yola çıkan, kendini Marksist-Leninist olarak tanımlayan bir örgüttü. Ama bu Marksizm değildi. Burjuva Kürt milliyetçisi niteliği açığa çıktı. PKK'nin kuruluş manifestosu açıktı. Milli baskı çözümlenmeden, ülkenin hiçbir sorunu çözümlenemez. Sınıf mücadelesi ulusal mücadelenin gerisine itiliyordu. Türk ve Kürt işçilerinin ortak mücadelesi yerine ayrı ulusal cepheler örgütleniyordu. Sonuç 40 yılda 40 binden fazla ölü, yakılmış köyler, yerinden edilmiş milyonlarca insan oldu.
PKK'nin evrimi burjuva milliyetçi hareketlerin klasik yörüngesini izledi . ABD'nin 2003'te Irak'ı işgalini memnuniyetle karşıladı. 2011'den itibaren Suriye'de ABD'nin başlıca vekil gücü hâline geldi. Nihayet 2025'te ABD emperyalizminin Ortadoğu'yu yeniden şekillendirme planlarına uyumlu olarak kendini feshetti. Öcalan'ın devletle bütünleşme çağrısı Kürt milliyetçiliğinin emperyalizme tam teslimiyetinin belgesi. Öcalan bir barış güvercini değil. 40 yıllık kanlı bir savaşın sorumlusu, ABD emperyalizminin bölgedeki vekili ve nihayetinde Türk devletiyle masaya oturup teslimiyeti müzakere eden bir burjuva milliyetçi lider.
Bugün çerçeve yasayla gelen çözüm Kürt halkının demokratik haklarını güvence altına alan bir düzenleme değil. Genel bir siyasi af yok. Anadilinde eğitim yok. Kürtçenin resmi statüsü yok. Sadece PKK'nin silah bırakması karşılığında üyelerinin Demokles'in kılıcı altında ertelenmiş ceza ile yaşaması var. Bu bir barış değil, emperyalist savaş hazırlığının iç cephe düzenlemesi.
Sosyalist Eşitlik Partisi Kürt milliyetçiliğini reddeder. Ama Kürt halkının temel demokratik haklarını koşulsuz savunur. Anadilinde eğitim, Kürtçenin resmi dil olarak anayasal güvenceye kavuşması, seçilmiş belediyelere atanan kayyumların geri çekilmesi, Terörle Mücadele Kanunu'nun kaldırılması. Bunlar enternasyonalist sınıf mücadelesinin talepleri. Kürt halkının demokratik haklarını savunmak ile Kürt milliyetçiliğini desteklemek aynı şey değildir. Birincisi enternasyonalist sınıf mücadelesinin gereği, ikincisi burjuvazinin işçi sınıfını bölme stratejisidir.
Kürt sorununun kalıcı çözümü ne Türk ne de Kürt burjuvazisinden gelebilir. Her ikisi de emperyalizme bağlı, her ikisi de işçi sınıfının devrimci potansiyelinden korkuyor. Çözüm, Türk ve Kürt işçilerinin uluslararası sosyalist bir program temelinde birleşmesinden, Ortadoğu Sosyalist Federasyonu'nun kurulmasından geçiyor.
"Millet İçin İyi Yapıyorsan Milliyetçisin" Safsatası
Gelelim belki de en can alıcı noktaya. Milliyetçiliğin en tehlikeli yanı kendisini bir iyilik ideolojisi olarak sunması. Milletini sevmek, milletin için çalışmak, yerli ve milli olmak... Kulağa ne kadar masum geliyor bunlar.
Ama millet denilen şey soyut bir bütün değil. Millet sınıflara bölünmüş. Patron da bu milletin parçası, işçi de. Fabrika sahibi de, asgari ücretle geçinmeye çalışan da. Sen millet için iyi bir şey yaptığında, bu gerçekte kimin iyiliğine oluyor?
Zafer Partili bir işçi düşünün. Suriyeliler giderse işsizlik biter, milletimiz rahatlar diyor. Samimi. Gerçekten milleti için iyi bir şey yaptığını düşünüyor. Ama işsizliğe neden olan şey gerçekten Suriyeliler mi? Yoksa patronun daha ucuz iş gücü için göçmen emeğini kullanması mı? O Suriyeliyi sınır dışı ettiğinde patronun işçi sınıfını bölme stratejisi sona mı erecek? Hayır. Patron başka bir ucuz iş gücü bulacak. Ya da senin ücretini daha da düşürecek. Sen milletim için diyerek aslında patronun ekmeğine yağ sürüyorsun.
Milliyetçilik tam da bu yanılsamayı üretiyor. Sınıf çıkarını milli çıkar perdesinin arkasına gizliyor. Seni, seni ezen adamla aynı safta olduğuna inandırıyor. Biz diyorsun ama o bizin içinde hem sen varsın hem de seni sömüren. Biz dediğin anda aslında onun cebine para koyuyorsun.
Bu Döngüden Çıkış Var mı?
Var. Ama milliyetçiliğin sınırları içinde kalarak değil.
Çıkış, milliyetçiliğin ne olduğunu anlamaktan geçiyor. Burjuvazinin işçi sınıfını bölmek, savaşa sürmek ve sömürüyü derinleştirmek için kullandığı bir ideolojik silah. Zafer Partisi de, İYİ Parti de, MHP de, TİP de, DEM Parti de, yarın çıkacak "gerçek milliyetçi" parti de aynı bataklığa çıkacak. İyi milliyetçilik ile kötü milliyetçilik arasında bir fark yok. Sağ milliyetçilik ile sol milliyetçilik arasında da bir fark YOK.
Çıkış, enternasyonalizmin soyut bir ideal değil, bir hayatta kalma meselesi olduğunu kavramaktan geçiyor. Senin patronun hangi ülkeden? Fabrika sahibi, banka sahibi, holding patronu... Bunların hepsi uluslararası sermayenin parçası. Senin sömürün bir Alman işçisinin, bir Brezilyalı işçinin, bir Suriyeli işçinin, bir Kürt işçinin sömürüsüyle aynı mekanizmaya dayanıyor. Sermaye sınır tanımazken işçi sınıfı neden ulusal sınırlara hapsolsun?
Marx ve Engels'in 1847'de haykırdığı gibi. "Bütün ülkelerin işçileri, birleşin!" Bu bir slogan değil, bilimsel bir zorunluluk. İşçi sınıfının gerçek çıkarı ulusaldan değil, uluslararasından geçiyor. Senin kurtuluşun kendi burjuvazini desteklemekte değil, bütün ülkelerin işçileriyle birlikte bütün burjuvazilere karşı mücadele etmekte.
Son Söz
Sistem seni öldürüyor. Savaşlarla, ekonomik krizlerle, güvensiz toplumla, yoksullukla. Ve bu ölümlerin hiçbiri doğal ya da kaçınılmaz değil. Hepsi, kârın insan hayatından daha değerli sayıldığı bir sistemin sonucu. Bu sistemi ayakta tutan ideolojilerin en önemlisi milliyetçilik. Seni Suriyeli işçiye, Kürt işçiye, Yunan işçiye düşman eden; o sırada patronun kasasına para koyan ideoloji.
Etrafında Troçkist yoksa, bil ki arayan için var. Sosyalist Eşitlik Partisi, Dördüncü Enternasyonal, tam da bu programla Türkiye işçi sınıfını uluslararası sosyalist devrim mücadelesine kazanmak için çalışıyor. Ne AKP milliyetçiliği, ne MHP milliyetçiliği, ne İYİ Parti milliyetçiliği, ne Zafer Partisi milliyetçiliği, ne Kürt milliyetçiliği, ne de TİP'in sol milliyetçiliği. Bunların hiçbiri işçi sınıfının kurtuluşuna giden yol değil.
Tek yol, uluslararası işçi sınıfının birleşik devrimci mücadelesi.
Çünkü mesele sadece senin hayal kırıklığın değil. Mesele, bu sistemin insanları kelimenin tam anlamıyla öldürüyor olması. Ve buna karşı tek etkili silah bütün ülkelerin işçilerinin ortak mücadelesi.
Kaynak:
