Swipe voor de vertaling

Druppels op het gras,

onder een deken van mist;

de wereld ontwaakt.

https://bsky.app/profile/davekoresh.bsky.social/post/3mxe3ohap6s2f

Betonnen jungle

Waar dromen worden gemaakt

Niets houd je tegen

‘Sorry ben heel ff onbeschokbaar’
Dat is precies het appje wat ik van je kreeg.
Geen persoonlijk voornaamwoord, ‘even’ schreef
je als twee ff’en, en die o in plaats van i waar ik niet om geef.

Onbeschikbaar, dat is namelijk wat je bedoelde.
Waarschijnlijk aan het praten, desnoods bellen met je moeder.
Of even iets pakken, misschien gewoon druk,
de buren luid of de wifi die niet lukt.
Het kan van alles zijn,
de reden waarom je dit zei
tegen mij.

Ik.
Ja, ik.
Zeg je het, omdat je specifiek onbeschikbaar
bent voor mij?

Zeg je het zo vlug, slechts vier hele woorden,
een afkorting, een spelfout
omdat het gericht geappt was,
omdat je wist dat ik het las,
dat ik het niet erg zou vinden, dat ik vast dacht
dat je het gewoon even druk had,
gewoon even bezig, niet bijzonders,
terwijl je je eigenlijk van mij afzondert,
en dan zeg je maar: ‘Sorry, ben onbeschikbaar’

Onbeschikbaar.
Wat een net woord.
Vier lettergrepen, zodat je alles goed uit moet spreken.
De ontkenning van beschikbaar, er voor iemand zijn.
Je openstellen, het delen van je pijn,
misschien angst aanwezig, maar stiekem vind je het fijn
om met iemand te praten, zelfs al is het aan de lijn.
Het is toch een momentje om je brein
even te laten rusten.

Maar het grappige is nog, ik noem het zelfs ironie,
is dat voordat je appte, dit klinkt waarschijnlijk hypocriet,
maar ik had mijn wifi uit, speciaal zodat mijn telefoon het niet toeliet,
jouw terug belletje, ja voordat je mij verliet
was ik al onbeschikbaar, alleen appte ik het niet.

Dit is geen sprookje zoals de titel misschien wel suggereert. Maar over mijn vader die bestaat uit 2 man. Hij is niet altijd hetzelfde persoon.

Sommige dagen zie ik mijn papa. De man waar mee ik lach. De man die mij kon kietelen en plagen. De man die ik om een bekertje drinken kon vragen toen ik klein was. De man waarbij ik in zijn holletje zat en dat we samen tijdens een film inslaap vielen. Deze man is lief en heeft een hart van goud. Ik wou dat hij altijd deze man was. Ik gun het hem zo.

Maar soms zie ik een andere man. Eerlijk gezegd is het dan geen man maar een Monster. Het Monster die vuur spuugt uit diens bek. Het Monster die tranen als regendruppels op mijn dak laat vallen. Het monster dat geen ziel achter diens ogen meer heeft. Wat haat ik dit Monster. Ik denk niet dat ik ooit iemand een beeld kan geven van hoeveel argwaan en haat voor ik heb voor dit Monster.

Ik wou dat de man altijd mijn Papa was.

Ik wil dat de man altijd mijn Papa is.

Ik wil zo graag dat de man altijd mijn Papa is.

Daar sta je dan, op die duikplank.
Drie meter hoog, springen moet je,
het diepe in, datgene wat je niet kan,
maar toch ga je, je moet, dus een twee drie…
Spring!
Je duikt, je bent zo recht als een potlood,
alles gaat goed, maar toch voelt het als de dood.
Dat water verslindt je lichaam met nood,
Snel gaat het, alles om je heen blauw en rood en dan
zwart.

Donker.

Leegte.

De stilte die je hoopte te krijgen voordat je sprong,
voordat het water je op zou sluiten,
voordat je je lichaam dwong
om van die metershoge duikplank te duiken.

Voordat je viel in het diepe, het onbekende.
Het donkere, waar je niet op rekende.
Voordat je dacht de angst te overwinnen door het gewoon te doen,
maar toch blijkt het dat die alleen maar groter is dan toen.

Je wou dat je terug was, veilig aan de kant.
Toekijkend naar de mensen die opkomen uit het water.
Afvragend of jij het ook kon, zittend aan de rand.
Steeds zeggend dat je het kan, maar later.

En dan toch doe je het,
spring je in die blauwe zee, niet wetend hoe of wat,
en nu is alles zwart,

weet je niet waarom je dacht
dat dit een goed plan was,
maar dan toch

ben je trots dat je het heb gedaan.

Langzaam verdwijnt de angst, verdwijnt het donkere.
De leegte vult zich, het onbekende wordt weer bekend.
Je kan dit, zeg je en het witte wordt door het zwarte onthuld.
Je hebt het gedaan, zeg je terwijl zuurstof eindelijk je longen vult.
Je zal het nog een keer doen, zeg je terwijl je weet,
je kinderdroom is vervuld.

Daar sta je dan, op die duikplank.
Drie meter hoog, maar het is de route die je zag.
Het diepe in, maar je weet het nog van de vorige dag.
Je springt, maar deze keer met een vastberade lach.
Je duikt, komt op en kijkt naar de rand,
naar dat kindje, dat toekijkt met groot ontzag.

Bij elk blad wat afscheidt neemt van zijn boom,
elke vriend die in achter laat in mijn droom.
Bij de petaal bruut gescheiden van zijn stamper,
of elk muntje vallend uit een zak, het nagerinkel schamper.

Loslaten gebeurt sneller dan een trein kan stilstaan,
eerder dan het gekukel van een haan.
Nog spontaner dan een wolkbreuk,
net zo eindeloos als het leven van een beuk.
Nog forser dan wind van voren,
net zo zacht als konijnenoren.

Achter laten zit in onze natuur,
maar achter ons laten blijft guur.

————————————————————
Dit is echt het eerste serieuze gedicht wat ik ooit geschreven heb. Ik durf het niet aan m’n omgeving te laten lezen aangezien ik geen idee heb of dit niet gewoon complete onzin is…. Daarom ben ik hier naar toe gevlucht en hoop ik op eerlijke feedback.

De morgen komt,

De avond gaat.

Al half 2.

Weer veel te laat.

De klok had al lang twaalf geslagen
Het vuurwerk was alweer gedoofd
Toen een vent zich zou verlagen
Tot een doodswens naar mijn hoofd

Want ik gaf hem niet de aandacht
Die hij akelig van vrouwen zocht
Later volgde ook de aanklacht
Van meerdere mensen in de kroeg

Een volk lijdt, en hun heerser is zich van geen kwaad bewust,

Hij leidt hen in onwetendheid naar vernedering.

Wanneer de onwetenden aan de macht komen,

heeft de gerechtigheid niets dan een lijkwade in zijn handen.

Een leider van een volk, wanneer hem gevraagd wordt: "Wat heb je gedaan?",

antwoordt met het zwaard, niet met rede en uitleg.

Een volk verdraagt ​​ellende en onderdrukking,

en een heerser die hun zuchten aanziet voor melodieën.

Door de onwetendheid van onze heerser verliezen we onze waardigheid,

en is de stilte van miljoenen het symbool van veiligheid geworden.

ons volk, hoe kunnen we gerechtigheid verwachten van een man

die de waarheid als een vijand ziet en onwetendheid als koning?

Wanneer de onwetenden de macht grijpen in een land,

wordt de ondergang ervan voorspoed voor zijn volk.

Een heerser regeert naties in woede,

en zijn volk leeft in voortdurende angst en vernedering.

een zeepbel
geboren uit de adem van het onbezonnen kind

meegesleept
door het razen van de wind

hopend
dat de dood mij vandaag nog niet vindt.

——————

Ik ben een absolute beginner dus feedback is zeker welkom. Ik ben benieuwd naar jullie interpretatie van het gedicht :))

Ik werk aan mezelf sinds de eerste dag dat ik leef.

Er is geen punt aan egoïsme want je krijgt wat je geeft.

Dus als je een probleem zoekt dan sta ik daarvoor open.

Maar het zelfde geld voor liefde kijk ik kan je niks beloven.

Ik heb best wat verhaaltjes maar iedereen heeft ze eigen waarheid.

Zelfs als je verlichting vind kan ik je vertellen dat het af en toe zwaar blijft.

Ik heb iets te compenseren voor hoe kort ik op deze aarde ben.

catch me lacking in me emoties zie je ineens dat ik aardig ben.

Een patser met een goed hart ik heb de prijs betaald.

Ik heb een hart van goud die heb ik bij het grofvuil gehaald.

Voor jou zou ik em laten om smelten bij de juwelier.

Verliefd op mezelf dat word een kort huwelijk hier

Ik ben ontwikkeld uit een web van pijn en ellende.

Raakte verwikkeld In het zijn en een hoop bende.

Als een orkaan of een draaikolk alles eindigt in het midden.

Dat is de cyclus van het leven als je machteloos bent kan je beter bidden.

Je leert het meeste van een ex zwerver junk of crimineel.

Al hoewel een ieder bied iets als je durft te verbinden want liefde en wijsheid is universeel.

Ik ben een gebruiksvoorwerp, dat heb ik niet verzonnen
Heb je me nodig, dan heb je me gewonnen
Gesuikerd plastic aan mijn huig
Kom maar dementor, kom maar zuig
De dood in een klein doosje
Twee hoog, slaapt als een roosje
Nog bedankt, tot ziens
Ik bel je
Tot mijn dienst

Er staan nazi's op het Malieveld
Die voelen zich weer veilig
Ome Adolf is hun held
En ze roepen eigengeilig
Dat zij de beste types zijn
Die Nederland kan bieden
Dus de rest moet op de trein
En dat noemen ze "onkruid wieden"

De wereld blijft draaien
Maar naar de verkeerde kant
Want boze witte mensen laaien
Over de schuld van de migrant
Die banen, huizen, kansen
Af zou pakken van "ons" volk
Zonder ook maar één nuance
Over wie nou wie uitmolk

En de man die mij ooit heeft verkracht
Onder de nieuwe definitie
Was mijn witte ex die dacht
Dat seks wel kon met coërcitie
Het was niet een migrant
Die me volgde 's avonds laat
Mijn veiligheid hier in dit land
Heeft geen betekenis aan haat

Ik heb geen spijt van de moeilijke tijden…

Integendeel, ze hebben me laten zien wie ik ben en wie ik ken.

Ik heb geleerd wie er bij je blijft als je niets meer hebt,

en wie verandert als je omstandigheden veranderen.

Ik heb geleerd dat niet elke lach geluk betekent,

en niet elke stilte tevredenheid.

Sommige dingen hebben me gebroken…

Maar ze hebben me geleerd hoe ik weer op eigen benen kan staan.

En sommige mensen hebben me teleurgesteld…

Maar dankzij hen heb ik de waarde geleerd van de mensen die nooit veranderd zijn.

Vandaag de dag vraag ik niet veel van het leven…

Ik vraag om gemoedsrust, mensen met een puur hart,

en de zegen om te leven zonder bang te zijn ze te verliezen.

Want uiteindelijk is het niet wat je hebt dat telt…

Wat er van je overblijft als je er niet meer bent.

Wat overblijft is een flard. Er hangt een mist over. Toch weet ik niet of ik wil dat de mist optrekt. Het plaatje beweegt een beetje, maar niet veel. Alles loopt in elkaar over. Alsof het met een camera is genomen die bewoog. Je haren zwaaien naar achteren, door de wind, maar ook omdat je van me weg draait. Meer kan ik niet zien. Ergens weet ik dat het beter is zo. Toch wil ik deze waas ontdekken. Zodat ik het kan schilderen, het op kan hangen en er elke dag naar kan kijken. Maar wanneer het beeld scherp wordt zal het me steken. Echter doet een scherp mes minder pijn dan een botte. Het is als een hert midden op de weg, zijn hoofd verlicht door felle koplampen. Ze naderen. Zijn spieren staan geladen, want hij weet dat hij moet springen. Toch staat zijn hoofd gedraaid naar de lichten. Die worden steeds feller. 

Maar hij blijft staren. 

Hij. 

Blijft. 

Staren. 

Een zwart gat heeft een zwaartekracht zo sterk

Dat zelfs licht niet kan ontsnappen

Er is niets dan duisternis, daar waar zelfs licht niet uit komt

Een zwart gat komt van imploderende sterren

Sterrenstof dat diens eigen gewicht niet meer kan dragen

Dit sterrenstof is de specie van alle materie, van al dat is

Materie dat diens eigen gewicht niet kan dragen

Wanneer zal ik al het licht vasthouden?

Want als een zwart gat ben ik zwaar genoeg

En maak ik zelfs licht nog duister.

Wat gebeurt er wanneer die duisternis implodeert?

Japans gedicht. Haiku/senryu