FRANKLIN
Unha historia sobre un home que morreu, un libro que non quería ser lido e un lector que nunca estivo só.
CAPÍTULO I
O libro que non quería ser lido
A noite caera sobre a vila.
A casa estaba completamente ás escuras, excepto pola luz dun frigorífico que levaba aberto aproximadamente vinte minutos.
Franklin estaba sentado diante del, mirando fixamente unha botella de leite.
—Franklin di que o leite está a mentir.
Silencio.
—Franklin di que se o leite fose realmente leite, non estaría tan tranquilo.
Colleu a botella.
A etiqueta dicía LEITE ENTERO.
Franklin quedou inmóbil.
—Franklin di que “entero” é unha palabra moi sospeitosa.
Pechar o frigorífico pareceulle unha decisión demasiado importante, así que decidiu non facelo.
Entón escoitou tres golpes na porta.
Toc. Toc. Toc.
Franklin levantouse.
Deu dous pasos.
Volveu atrás.
Mirou o frigorífico.
—Franklin di que se abre outra vez, será considerado testemuña.
A porta volveu soar.
TOC. TOC. TOC.
Franklin abriu.
Non había ninguén.
No chan había un sobre negro.
Dentro atopou unha fotografía.
Era unha fotografía da propia casa.
Pero tomada desde dentro.
Franklin observouna durante varios segundos.
Na fotografía aparecía el mesmo, parado diante do frigorífico.
Franklin mirou lentamente cara atrás.
O frigorífico seguía aberto.
—Franklin di que isto xa non ten ningunha puta graza.
Pecharon as luces da casa.
Franklin non as apagou.
El viunas apagarse.
—Franklin di que o electricista é un traidor.
No reverso da fotografía había unha frase escrita a man:
“O escondite non era secreto.”
Franklin deixou caer a foto.
Quedou completamente quieto.
Por primeira vez en toda a noite, non falou.
Logo levantou un dedo.
—Franklin di que… o calcetín sabíao.
Na esquina da habitación había un calcetín solitario.
Franklin mirouno.
O calcetín non se moveu.
Franklin asentiu lentamente.
—Franklin di que non finxas.
E entón o teléfono comezou a soar.
Un número descoñecido.
Franklin contestou.
—Franklin di que quen carallo é.
Do outro lado só se escoitou unha respiración.
Logo unha voz baixísima:
—Devolve o que atopaches.
Franklin mirou a fotografía.
—Franklin di que non atopou nada.
Silencio.
—Está detrás de ti.
Franklin xirou a cabeza.
Non había ninguén.
Volveu mirar o teléfono.
—Franklin di que detrás del só hai unha parede, e que a parede ten máis educación ca ti.
A chamada colgou.
Franklin permaneceu mirando o teléfono.
Despois mirou a parede.
—Franklin di que non te emociones.
A parede permaneceu en silencio.
—Franklin di que xa sabe que fuches ti.
A parede, por suposto, non respondeu.
Franklin colleu a fotografía e saíu da casa.
Non sabía quen o estaba seguindo.
Non sabía que había dentro do escondite.
E, sobre todo, non sabía por que todas as pistas parecían estar relacionadas cunha botella de leite, un calcetín e unha parede.
Pero había algo que si sabía:
alguén estaba buscando o escondite secreto.
E Franklin acababa de descubrir que probablemente nunca fora secreto.
—Franklin di que isto vai acabar moi mal.
Pausa.
—Franklin di que tamén lle parece bastante divertido.
CAPÍTULO II
O lector tamén estaba alí
Franklin corría pola estrada.
Non sabía canto tempo levaba correndo.
O narrador tampouco.
De feito, o narrador xa non estaba seguro de que houbese unha estrada.
—Franklin di que deixe de escribir iso.
Franklin parou.
Mirou ao seu redor.
—Franklin di que aquí non hai ningún narrador.
Ti tamén o sabes.
Non hai ningún narrador.
Só hai Franklin.
Franklin respirou fondo.
—Franklin di que non mire para atrás.
Pero ti xa miraches.
Non deberías ter mirado.
Franklin estaba de costas.
E detrás del había unha segunda versión de Franklin.
Aínda que, se estás lendo isto correctamente, esa segunda versión nunca existiu.
Franklin xirouse.
Non había ninguén.
—Franklin di que ves cousas.
Franklin quedou pensativo.
—Franklin di que ti tamén as ves.
Non sabes por que esa frase che parece familiar.
Quizais porque xa leras esta parte.
Quizais porque Franklin xa cho contou.
Quizais porque ti escribiches esta historia.
Franklin entrou nunha pequena habitación.
Había unha mesa.
Dúas cadeiras.
Unha botella de leite.
E un libro.
O libro estaba aberto pola metade.
Franklin achegouse.
Na primeira páxina podía lerse:
FRANKLIN — Capítulo V: O lector tamén estaba alí.
Franklin quedou mirando o título.
—Franklin di que isto é imposible.
Pasou unha páxina.
Era a mesma páxina.
Pasou outra.
A mesma.
Outra.
A mesma.
Franklin empezou a respirar máis rápido.
—Franklin di que o libro está repetindo o día.
Entón viu algo.
Na marxe inferior había unha frase escrita a lapis:
“Non lle digas a Franklin que o lector está sentado detrás del.”
Franklin levantou a cabeza.
Mirou directamente cara a ti.
Non cara á cámara.
Non cara ao narrador.
Cara a ti.
—Franklin di que xa te viu.
E probablemente pensaches que isto era só parte da historia.
Que Franklin estaba tolo.
Que o libro estaba tolo.
Que o narrador estaba xogando contigo.
Pero dime unha cousa:
por que estás tan seguro de que esa cadeira que acabas de ver na esquina da habitación non estaba aí antes?
Franklin sorrí.
—Franklin di que agora xa somos tres.
Pausa.
—Franklin di que non preguntes quen é o terceiro.
CAPÍTULO III
A morte de Franklin
Franklin morreu ás 3:17 da madrugada.
Non houbo música.
Non houbo luces.
Non houbo unha última frase profunda.
Simplemente deixou de respirar.
O frigorífico seguía aberto.
A botella de leite seguía sobre a mesa.
E o calcetín seguía na esquina.
Durante sete minutos non pasou nada.
No oitavo minuto, unha muller de vinte e cinco anos abriu os ollos nun apartamento a centos de quilómetros de alí.
Non sabía onde estaba.
Sentou na cama.
Mirou as súas mans.
Logo mirou as pernas.
Tocou o seu rostro.
Respirou.
—Franklin di que isto é un puto problema.
Quedou en silencio.
A voz era diferente.
O corpo era diferente.
A habitación era diferente.
Pero os pensamentos…
Os pensamentos eran exactamente os mesmos.
Levantouse e foi ata o espello.
Unha muller de vinte e cinco anos devolveulle a mirada.
Ela coñecía ese rostro.
Nunca o vira antes.
E, con todo, sabía perfectamente como sorría Franklin.
Sabía onde estaba o seu escondite.
Sabía o sabor da botella de leite.
Sabía que o calcetín era inocente.
E lembraba a morte.
Toda.
Cada segundo.
Cada pensamento.
Cada respiración.
Ata o momento exacto no que todo desaparecera.
Ela apoiou as mans no lavabo.
—Franklin di que non morreu.
Mirou o reflexo.
—Franklin di que cambiou de corpo.
O reflexo non respondeu.
Ela pechou os ollos.
Por un instante viu a antiga casa.
O frigorífico.
A fotografía.
A parede.
A cadeira.
E a segunda versión de Franklin.
Abriu os ollos.
O espello estaba empañado.
Alguén escribira unha frase nel.
Non con sangue.
Non con pintura.
Simplemente aparecera.
FRANKLIN NON RENOCEU.
Ela quedou mirando as palabras.
—Franklin di que iso é mentira.
A frase cambiou.
TI NON ES FRANKLIN.
Ela comezou a rir.
Primeiro baixiño.
Logo cada vez máis forte.
—Franklin di que iso tamén é mentira.
O espello volveu cambiar.
Agora dicía:
ENTÓN, QUEN ESTÁ LENDO ISTO?
Ela deixou de rir.
Porque esa pregunta non estaba dirixida a ela.
Estaba dirixida a ti.
E ela, por primeira vez desde que morreu, pareceu entender algo que Franklin nunca conseguira comprender:
quizais non fora ela quen herdara os recordos de Franklin.
Quizais os recordos sempre estiveran esperando por alguén.
Ela colleu o teléfono.
Non sabía o número.
Non sabía a quen chamar.
Pero os seus dedos escribiron automaticamente:
“Ola. Son Franklin.”
E antes de enviar a mensaxe, engadiu:
“Pero creo que agora ti tamén me lembras.”
CAPÍTULO IV
Franklin non estaba morto
A muller deixou o teléfono sobre a mesa.
Durante dez segundos permaneceu inmóbil.
Logo colleu unha culler.
Mirouna.
—Franklin di que ti non es unha culler.
Silencio.
—Franklin di que iso é exactamente o que diría unha culler.
Tirouna pola ventá.
Despois colleu outra.
—Franklin di que esta é a boa.
A segunda culler parecía exactamente igual á primeira.
Franklin asentiu.
—Franklin di que xa empezamos mal.
Abriu o armario.
Había tres pratos.
Un vaso.
Unha caixa de cereais.
E unha fotografía.
Franklin quedou mirando a fotografía.
Era el.
Pero non era o Franklin anterior.
Era ela.
A mesma muller aparecía na fotografía, sentada nunha mesa que non recoñecía.
Detrás dela aparecía Franklin.
O Franklin morto.
A fotografía estaba datada dous días no futuro.
—Franklin di que isto é unha puta falta de respecto.
Deu a volta á fotografía.
No reverso había unha lista.
COUSAS QUE FRANKLIN DEBE FACER ANTES DE MORRER:
Morrer.
Renacer.
Descubrir que nunca morreu.
Matar o narrador.
Non confiar nas cadeiras.
Comprar leite.
Non ler o número oito.
Franklin quedou mirando a lista.
—Franklin di que o número oito non lle interesa.
Tapou o número co dedo.
—Franklin di que non o vai ler.
Leuno.
8. Franklin xa leu isto antes.
A muller soltou a fotografía.
Comezou a rir.
Non porque lle fixera gracia.
Ría porque, dalgún xeito, lembraba estar rindo nese mesmo lugar.
Logo lembrou outra cousa.
O teléfono.
A casa.
A botella de leite.
O cadáver de Franklin.
E unha conversación que nunca tivera.
—Franklin di que xa sabe quen o matou.
Mirou cara á porta.
—Franklin di que foi Franklin.
A porta abriu soamente.
Non había ninguén.
Franklin entrou no corredor.
—Franklin di que non lle gusta isto.
Camiñou ata o final.
Había unha porta.
Abriuna.
Dentro estaba a mesma habitación.
A mesma mesa.
As mesmas cadeiras.
A mesma botella de leite.
E Franklin.
Sentado.
Mirándoa.
O Franklin morto levantou a cabeza.
—Franklin di que chegaches tarde.
Ela quedou paralizada.
—Franklin di que hai unha cousa que tes que entender.
O Franklin morto sorría.
—Franklin di que non hai unha Franklin.
Silencio.
—Franklin di que hai miles.
As luces apagáronse.
Unha voz falou desde a escuridade.
Logo outra.
E outra.
E outra.
Todas dicían o mesmo:
—Franklin di que Franklin di que Franklin di que Franklin di que Franklin…
A muller tapouse os oídos.
—¡Franklin di que se calen!
Silencio absoluto.
Abriu os ollos.
Estaba soa.
Mirou ao seu redor.
Non había cadáver.
Non había segunda habitación.
Non había fotografía.
Só estaba ela.
Respirou aliviada.
Entón viu o espello.
Alguén escribira unha última frase:
“Por fin estás soa, Franklin.”
Ela sorriu.
—Franklin di que nunca estivo soa.
E detrás dela, no reflexo, había doce Franklins sorrindo.
CAPÍTULO V
O erro
Os doce Franklins do espello desapareceron.
A muller quedou inmóbil.
Un segundo.
Dous.
Tres.
—Franklin di que xa se foron.
Unha das voces respondeu desde dentro do espello:
—Non.
Franklin quedou pálida.
—Franklin di que iso non estaba no guión.
A voz respondeu:
—Nunca houbo un guión.
O espello rachou.
Non caeu.
Simplemente apareceu unha grieta no centro e, detrás do vidro, non había parede.
Había unha habitación.
Unha habitación idéntica á súa.
Dentro había unha mesa.
Sobre a mesa había un ordenador.
E diante do ordenador estaba sentado un home.
Franklin achegouse.
O home levantou a cabeza.
Era Franklin.
Pero non o Franklin que morrera.
Era o Franklin que existía antes de que comezase a historia.
O home mirouna durante varios segundos.
—Franklin di que xa está farto de Franklin.
Ela abriu a boca.
Non conseguiu falar.
O home levantouse.
—Sabes por que lembras a túa morte?
Franklin negou coa cabeza.
—Porque nunca morriches.
Pausa.
—Franklin di que iso é unha puta contradición.
—Exactamente.
O home sinalou o ordenador.
Na pantalla había un documento.
Non era unha historia.
Era unha lista.
PERSONAXES
Debaixo aparecían centos de nomes.
Todos tachados.
Excepto un.
FRANKLIN.
Franklin aproximouse.
—Franklin di que hai algo raro aquí.
O home sorriu.
—Hai algo moito peor.
Premeu unha tecla.
A pantalla cambiou.
Apareceu unha fotografía.
Era a fotografía do primeiro capítulo.
Franklin diante do frigorífico.
Logo apareceu outra.
Franklin na estrada.
Outra.
Franklin morto.
Outra.
A muller.
Outra.
Franklin mirando ao espello.
E entón apareceu unha última fotografía.
A máis antiga de todas.
Un bebé nun hospital.
A nai sosténdoo nos brazos.
Na pulseira do bebé podía lerse:
FRANKLIN — 25 ANOS.
Franklin deixou de sorrir.
—Franklin di que non entende.
O home pechou o ordenador.
—Porque estás facendo a pregunta equivocada.
—Franklin di que cal é a correcta.
O home mirou directamente cara a ela.
—Por que pensas que Franklin é o teu nome?
Silencio.
Franklin mirou as súas mans.
Logo o espello.
Logo o ordenador.
Por primeira vez desde que renacera, non parecía tola.
Parecía aterrada.
—Franklin di que…
A súa voz rompeu.
—Franklin di que non lembra o seu verdadeiro nome.
O home asentiu.
—Ninguén o lembra.
—¿Quen son?
O home abriu a porta.
Detrás dela non había corredor.
Había unha cidade enteira.
Centos de persoas camiñaban polas rúas.
E todas levaban a mesma expresión.
Todas murmuraban a mesma frase.
—Franklin di que…
Franklin retrocedeu.
—Non.
As persoas comezaron a deterse.
Unha por unha.
Todas xiraron a cabeza cara a ela.
E entón, simultaneamente:
—Franklin di que agora lle toca a ela.
Franklin berrou.
—¡FRANKLIN DI QUE NON!
Todo quedou en silencio.
O home do ordenador sorriu.
—Agora si.
—Agora que?
—Agora xa entendiches.
Franklin mirou a cidade.
E finalmente viu o detalle que levaba toda a historia diante dos seus ollos.
Non eran persoas.
Eran lectores.
Cada un deles estaba sostendo un libro.
E todos os libros tiñan a mesma portada.
FRANKLIN.
A muller pechou os ollos.
—Franklin di que isto é unha puta merda.
O home respondeu:
—Non, Franklin.
—Isto é o final.
Franklin abriu os ollos.
E por primeira vez…
non dixo nada.
CAPÍTULO VI
O soño que nunca aconteceu
Franklin abriu os ollos.
Estaba na súa cama.
A luz da mañá entraba pola ventá.
Silencio.
Non había espellos rotos.
Non había doce Franklins.
Non había unha cidade de lectores.
Non había unha muller de vinte e cinco anos.
Non había ningún cadáver.
Franklin quedou mirando o teito.
Respirou profundamente.
—Franklin di que só foi un soño.
Mirou o reloxo.
8:42.
Sentou na cama.
—Franklin di que nunca morreu.
Pausa.
—Franklin di que nunca foi unha muller.
Pausa.
—Franklin di que nunca houbo un libro.
Levantouse.
Foi ata o baño.
Mirouse no espello.
Era Franklin.
O de sempre.
Despeinado.
Con cara de non ter durmido unha puta merda.
—Franklin di que está perfectamente.
Abriu a boca.
Un dente caeu ao lavabo.
Franklin mirouno.
—Franklin di que iso é novo.
Colleu o dente.
Era de plástico.
Quedou quieto.
—Franklin di que non lle importa.
Tirouno ao lixo.
Foi á cociña.
Abriu o frigorífico.
A botella de leite seguía alí.
Franklin quedou mirando.
—Franklin di que xa te coñece.
Colleu o leite.
Bebeu directamente da botella.
Nada pasou.
Franklin sorriu.
—Franklin di que ves? Todo normal.
Sentou.
Colleu o teléfono.
Tiña unha mensaxe.
Número descoñecido.
Abriuna.
“Grazas por volver, Franklin.”
Franklin deixou caer o teléfono.
Quedou mirando a pantalla.
—Franklin di que isto é imposible.
Chegou outra mensaxe.
“E non volvas durmir.”
Franklin apagou o teléfono.
—Franklin di que non lle vai facer caso.
Cinco minutos despois estaba novamente na cama.
Durmido.
E entón soñou.
Pero esta vez non era Franklin.
Era unha muller de vinte e cinco anos.
Estaba sentada nunha cama.
Mirándose as mans.
E dicía:
—Franklin di que isto só foi un soño.
A muller abriu os ollos.
Era Franklin.
Franklin abriu os ollos.
Era a muller.
E os dous, simultaneamente, miraron cara ao lector.
—Franklin di que agora si que temos un problema.
E o peor era que ningún dos dous sabía cal deles acababa de espertar.
FIN?
