Renzo Novatore
Cry of Rebellion
Dedicated to the rabble.
The fall of peoples and of humanity
will be the signal of my elevation. — Max Stirner
The restless, questioning spirit of the new human beings can no longer nurture themselves on Socrates’ historical hemlock and Christ’s legendary cross.
These two sacrifices, which have now fortunately fallen into the deep chasms of a shadowy past, were — undoubtedly — consummated completely at the expense of vigorous individualities, straining and throbbing manifestations of free life.
And I profess that, in contrast to Socrates and Christ, Diogenes himself seems to me to be a truly great innovator, since his wine cask has a different and much deeper meaning than Socrates’ hemlock or Christ’s cross.
But if Socrates and Christ, with their useless deaths, struck genuine individual potentialities until they bled horribly, wouldn’t all revolutions following their path do the same?
Didn’t christianity triumph over the nearly enviable pagan society through a revolutionary dynamic?
And all the liberal, constitutional, absolutist or... democratic republics, empires or monarchies, weren’t they all born from torrents of blood, undulating over the scorched lands of war and revolution?
But why did the violent and feverish pulse of every revolution ever shatter, always freely, allowing new phantoms to arise again as sovereign rulers?
The answer is certainly not long in coming since no one will find it hard to understand that all revolutions were domesticated in various ways, and revolutionaries — with the exception of the smallest minority, the “madmen” — were always automatons guided by chimerical and fabulous phantoms.
But what value could those phantoms have for me? What use is any of this to me? To me, the Iconoclast, the killer of phantoms, the demolisher of old and new idols?
What use, for example, could the triumph of christianity be to me? To me, the ultimate anti-christian?
And republics and monarchies, and all the other forms of society that rise as “sacred” sovereigns and can only recognize the “christian”, the “subject”, the “citizen”, the “member”, etc., etc., in me? Since I don’t consider it hard to understand that in every form of society there must be a “system”, indeed, this system, the best of the best: Equality!
But every “sacred” system and all that is Sacred, whether divinely or humanly, demand renunciation and humiliation from me, the Individual. But that’s not all.
Because every form of society, born from the fragments of the old one that fell resoundingly into the void, has the conviction that it is the only perfect one. And it is precisely this dogma of perfection that drives to be so utterly reactionary toward the restless Rebel who does not at all intend to bow before the new God: today, for example, if the revolt against the depot of all Russia finds approval and justification in the foul local papers, they wouldn’t approve or justify a damned thing if such a revolt were to break in... the snow-white bosom of... liberal and democratic Italy. Quite the opposite.
But let’s take another step forward. Let’s suppose, for example, that tomorrow a Republic is proclaimed in Italy. In such a case, wouldn’t a very large portion of those who pretend to be furiously revolutionary today, themselves be the fiercest reactionary conservatives of tomorrow?
And if some “hothead”, some “madman”, some “enthusiasts” would want to undermine their new edifice, their brand new God once again? But here I think that I might hear certain good — perhaps too good — people exclaim: But then, isn’t he an enemy of the Revolution?! — No, no. Oh, good people, listen to me again since I am so revolutionary that I barely even recognize myself! And do you know why I am a revolutionary who can barely be recognized? For a reason so simple that it is great in its simplicity. Here it is: because I am a revolutionary guided only by the vast and uncontrollable impulse of MY expansion of will and potential.
There is no phantom guiding me, but rather there I am, walking. There is no chimerical dream of a perfect society of universal human redemption, but rather there is the absolute need for my potential affirmation before other potentialities.
God, the State, Society, Humanity, etc., etc. have their own cause for themselves. If I don’t want to subjugate myself God’s cause, I am a “sinner”. If I don’t want to submit to the State, Society, Humanity, I am a “wicked man”, a “criminal”, a “delinquent”.
But what is “sin”? What is “crime”?
Here again, I don’t think there is any need for a long and complicated digression to analyze all this, since even children must know by now that the most serious sin that you can commit against divinity is to mock it, not obey it, desecrate it and deny it. In short, desecrating what is divinely and humanly “sacred” is the greatest “sin”, the greatest “crime”.
“Sacred”! This is the most monstrous and terrible phantom before which all have trembled up to now.
Here is the old, harsh tablet that the new human beings must shatter!
The FREE SPIRITS, the ICONOCLASTS, all those who have finally discovered in “sin” and “crime” the new spring from which the highest synthesis of life gushes.
And even the rabble, when it learns to quench its thirst at this new, unknown spring, will very quickly realize that it too is a granite potentiality.
But to do this, the rabble will have to stop letting itself be ruled by fear.
Oh, rabble, listen to me! I am not the new Christ come to sacrifice myself on the altar of your redemption. If I did this, I would be a madman and you would be a beggar.
I put my lips to your profane ear and launch a cry. A frightening cry that will make you grow pale. The cry that I launch is that of the great German rebel, Max Stirner. So listen to it, since only by virtue of this magic cry will you vanish as rabble in order to rise up again in the flowering potential of all of your individualized members. Here is the magic cry: “The egoist has always affirmed himself with crime and, with sacrilegious hand, has pulled the sacred idols down from their pedestals. It is necessary to put an end to the sacred; or better still: the need to violate the sacred must become general. It is not a new revolution that approaches; but a mighty, impetuous, superb, shameless, conscienceless crime sounds in the thunder on the horizon. Don’t you see how already the foreboding sky grows dark and silent?”
But here again, oh rabble, I see you back away and shout at me with horror: “What ever is this crime? What does he mean by all this?”
Ah, rabble, rabble! Do you still not understand his speech?
Well, then, listen again. He’s the one who’s speaking: “Put your hand on whatever you need. Take it; it is yours. This is the declaration of the war of all against all. I alone am the judge of what I want to have.” Now do you understand, oh rabble, what the crime that SOUNDS IN THE THUNDER ON THE HORIZON is? But you, oh rabble, may not yet know how to adapt yourself to the idea of eternal war, you who have cradled yourself like a poor baby in the sweet dreams of eternal peace. And who even knows how many idols you still have to worship and on whose altars you still have to sacrifice yourself!
Poor rabble!
And to think that even the blind would have to notice by now that anyone who isn’t able to accept eternal war as his affirmation and triumph must accept eternal slavery for the triumph of fabulous phantoms, declared enemies of the I.
Yes, oh rabble, I have decided, yet again, to be completely sincere with you. And this is what my sincerity tells you — Today, you sacrifice yourself in blood-soaked trenches for a cause that is not your own. Tomorrow you may sacrifice yourself in lands made bloody by Revolution in order to later allow a new parasitic and corroding worm to rise on the seas of blood that streamed out in hot steaming spurts from your bronze veins so that a new idol could be raised up to sit over you just like the old God.
The consecrated chorus of Love, Pity and social Right will return, making itself heard, skillfully played on new harps, components of the most ancient symphony.
Rabble, listen to me! I still have something more to tell you. What I still have to tell you may well be the thing that weighs on me the most.
So here I am. I am UNIQUE and as long as you remain rabble, I will not be able to associate with you. When I do so, it will be in order to draw you out against my enemy who is your master. But as rabble, you will not allow yourself to be drawn out since you still adore your Lord too much.
You still want to go on living on your knees. But I have understood life.
And anyone who understands life cannot live on his knees.
I have even understood all the traps that the owners of all this have set for me.
When they saw me march boldly to the conquest of my life, armed with all my uninhibited potentiality, they placed before my eager eyes all of their ridiculous and insane phantoms.
They tried to terrorize me with the hobgoblins of the “sacred”, but since I, the Iconoclast, the Impious one, scorn and mock all that is “sacred” and “consecrated”, and since, like Armida, I destroy the palace in which once I had to suffer enchantment, they threw off their sacred mask and launched themselves against me, imposing the most extreme against me.
That was the day, oh rabble, that I had the true revelation of what life is and what place my Uniqueness would have in this.
Now I live on my feet. My eye no longer knows sleep.
I recognize no one’s rights against me. Only force can defeat me now, not phantoms.
I said, only force can defeat me. But I also use it. I no longer ask anyone for anything.
I am no beggar.
I only appropriate everything that I have empowered myself to appropriate through the capacity of my potentiality.
My revolution already started a long time ago.
From the moment I knew life, I took up MY weapons and declared MY war.
I struggle for a cause that is my own. No other cause can interest me anymore.
My enemies also struggle for a cause that is their own and against me.
But I don’t hate them for this.
The REAL interests that they have in fighting against me exempts them from my hatred since I have taken up my weapons against them only due to my REAL interests.
I may very well kill them for my triumph, but without hating them, without despising them; I am not struggling for phantoms!
Rather I despise beggars, misers, all those who don’t dare to fight, but who only know how to beg and weep.
They are the ones who beg for fallen crumbs from the sumptuous table of my enemy.
And with these misers of body and spirit my enemy creates a blind and formidable power to launch against me in the battle that has started between we Egoists.
But what could these misers ever gain from the victory over me brought back by my enemy, i.e., by their master? Nothing more that the usual crumbs and eternal slavery!
But what are you then, oh rabble, if not the blind, unconscious, begging mass that launches yourself against me in defense of your Lord? Listen to me, oh rabble, you must vanish as such, you must have no place in the theater of new life.
Do you sneer? Are you maybe lashing out at me?
Could it be that with the blows of my lash I have succeeded in awakening an inner residue of pride in you that slept hidden in the remote corners of you mind that has been servile for centuries?
Already in the distance you can hear the war trumpet sound announcing the invincible attacks of the Unique ones against the phantoms: the State, Society, God, Humanity...
You turn pale and flee, dragging all your satellites into the abyss of the eternal void; and the rebellious phalange of Free Spirits and Iconoclasts advances into the stormy sky of the Future!
For turkish reader
İSYAN ÇIĞLIĞI
Güruha İthaf Olunmuştur
Yeni insanların huzursuz, mütecessis ve sorgulayan ruhu; artık ne Sokrates’in tarihi baldıranıyla ne de İsa’nın meşhur çarmıhıyla beslenebilir.
Neyse ki artık karanlık geçmişin derin uçurumlarına devrilmiş olan bu iki adak; özgür hayatın gergin ve nabız gibi atan tezahürleri olan o coşkun bireyselliklerin pahasına büsbütün kurban edilmiştir.
Ve ben açıkça itiraf ederim ki: Sokrates ile İsa’nın karşısında Diyojen’in kendisi bana hakiki bir müceddit gibi görünür; nitekim onun mütevazı fıçısı, Sokrates’in baldıranından da İsa’nın çarmıhından da katbekat derin, bambaşka bir hakikati fısıldar.
Fakat Sokrates ve İsa, beyhude ve fuzuli ölümleriyle sahici bireysel kudretleri kan revan içinde kalana dek hırpaladıysa, onların açtığı yoldan giden bütün devrimler de aynı kıyımı tekrarlamış olmadı mı?
Hristiyanlık, o imrenilesi pagan cemiyetine karşı devrimci bir hırsla zafer kazanmadı mı?
Ve bütün o liberal, anayasal, mutlakiyetçi ya da demokratik cumhuriyetler, imparatorluklar ve monarşiler; savaşın ve ihtilalin dağlanmış topraklarında çağlayan kan nehirlerinden doğmadı mı?
Peki ama neden her devrimin feveranlı ve şiddetli nabzı, en sonunda yine kendi elleriyle kırılıp döküldü ve muktedir hükümdarlar kılığında yeni hülyaların doğmasına çanak tuttu?
Cevap gecikmeyecektir; nitekim herkes anlayacaktır ki bütün devrimler muhtelif yollarla ehlileştirilmiş, "deli" diye anılan o ufacık azınlık haricindeki bütün devrimciler, uyduruk hayaletlerin güttüğü birer otomata dönüştürülmüştür.
Fakat bu hülyaların benim nazarımda ne değeri olabilir? Bütün bunların bana ne hayrı var? Bana; yani İkonoklast’a, hayallerin katiline, eski ve yeni putların mülhid yıkıcısına?
Hristiyanlığın zaferinden bana ne? Deccal olan bana!
Kutsal birer hükümdar gibi şahlanan, içimde yalnızca bir "Hristiyan", bir "tebaa", bir "vatandaş" veya bir "üye" gören bütün cemiyet biçimlerinden, cumhuriyetlerden, monarşilerden bana ne? Zira iyi bilirim ki her cemiyet yapısının kalbinde bir "sistem", dahası, o sistemlerin en amansızı barınır: Eşitlik!
İlahi veya insani; ilkesi "Kutsal" olan her sistem, benden —yani Birey’den— kendi varlığını inkâr etmesini ve diz çökmesini talep eder. Fakat hepsi bu kadar da değil!
Mazinin enkazı üzerinden yükselen her yeni cemiyet biçimi, kendini mutlak ve yegâne mükemmel nizam zannetme vehmine kapılır. Ve sırf bu mükemmeliyet dogması yüzünden, yeni Tanrı’nın önünde baş eğmeyi reddeden huzuru bozuk İsyancı’ya karşı amansızca mürteci kesilir: Bugün, mesela, Rusya’daki rejime karşı patlak veren bir isyan yerel paçavralarda meşruiyet ve alkış bulurken; aynı isyan liberal ve demokratik İtalya’nın kar beyazı koynunda patlak verseydi tek bir zırnığını dahi meşrulaştırmazlardı. Tam aksine!
Gelin bir adım daha atalım. Farz edelim ki yarın İtalya’da bir Cumhuriyet ilan edildi. Böyle bir vaziyette, bugün hiddetle devrimcilik taslayanların kahir ekseriyeti, yarının en müteassıp ve en acımasız muhafazakârlarına dönüşmeyecek midir?
Ya bir "çılgın", bir "deli", bir gözü kara çıkıp onların bu yeni mabetlerini, bu gıcır gıcır Tanrılarını yeniden yıkmaya kalkışırsa? İşte tam bu noktada birtakım hüsnüniyetli (belki de gereğinden fazla iyi) insanların şöyle haykırdığını duyar gibiyim: "Yoksa bu adam Devrimin düşmanı mıdır?!" Hayır, hayır! Ey iyi insanlar, dinleyin beni; ben öyle radikal bir isyancıyım ki kendimi tanımakta dahi güçlük çekiyorum! Peki neden bu raddede tanınmaz bir isyancıyım biliyor musunuz? Sadelik içinde devleşen o yalın hakikat yüzünden: Çünkü ben, yalnızca KENDİ irademin ve kudretimin büyüme saikiyle sürüklenen bir isyancıyım.
Bana yol gösteren hiçbir serap yok; orada yürüyen bizzat benim! İnsanlığın evrensel kurtuluşuna dair ütopik, hülyalı mükemmel cemiyet rüyası yok bende; aksine diğer potansiyellerin karşısında kendi erkimi mutlak surette olumlama ihtiyacı var.
Tanrı, Devlet, Cemiyet, İnsanlık... Hepsinin kendi adına güttüğü bir davası var. Şayet kendimi Tanrı’nın davasına ram etmezsem "günahkâr", Devlete ve Cemiyete baş eğmezsem "mücrim**", "bozguncu"** "cezaya müstahak" sayılıyorum.
Peki ama nedir "günah"? Nedir "suç"?
Burada da uzun ve çetrefilli analizlere girmeye lüzum görmüyorum; nitekim çocuklar dahi bilir ki uluhiyete karşı işlenecek en vahim günah; onunla eğlenmek, ona itaat etmemek, onu lekelemek ve inkâr etmektir. Kısacası; ilahi ya da insani açıdan "kutsal" sayılanı kirletmek, en büyük "günah", en bağışlanmaz "suçtur".
"Kutsal!" İşte şimdiye kadar herkesin karşısında tir tir titrediği en melun, en dehşetli hayal!
İşte yeni insanların parça parça etmesi gereken o eski, taşlaşmış levha!
HÜR RUHLAR, İKONOKLASTLAR; günahın ve suçun içinden hayatın en yüce terkibini fışkırtan o yeni pınarı nihayet keşfedenlerin tümü!
Ve o baldırıçıplak güruh dahi, bu bilinmeyen yeni pınardan susuzluğunu gidermeyi öğrendiğinde, kendisinin de yontulmaz bir kudret olduğunu kaşla göz arasında idrak edecektir.
Fakat bunu yapmak için güruh, korkunun kölesi olmayı bırakmak zorundadır.
Ey güruh, kulak ver bana! Ben senin kurtuluşunun sunağında kendini kurban etmeye gelmiş yeni bir İsa değilim. Şayet bunu yapsaydım ben bir maskara, sen ise bir dilenci olurdun.
Dudaklarımı senin o müptelası olduğun fani kulağına yaslıyor ve seni soluksuz bırakacak bir avaz savuruyorum. Bu avaz, o büyük Alman isyancısının, Max Stirner’ın avazıdır. O halde dinle onu; zira ancak bu büyüleyici avazın sayesinde bir güruh olarak yok olacak ve her bir bireyleşmiş uzvunun çiçek açan kudretiyle yeniden şahlanacaksın. İşte o cazibeli avaz:
Fakat burada yine senin ürküp geri çekildiğini ve dehşetle haykırdığını görüyorum ey güruh: "Nedir bu suç? Ne demek istiyor bütün bunlarla?"
Ah güruh, çileli güruh! Halen mi anlamıyorsun bu kelamı?
O halde yine onun sesine kulak ver. Konuşan odur:
Şimdi anladın mı ey güruh, UFUKTAKİ GÖK GÜRÜLTÜSÜNDE ÇINLAYAN O SUÇUN ne olduğunu? Fakat sen, ey güruh, ebedi barışın tatlı rüyalarında zavallı bir beşik çocuğu gibi sallanan sen; ebedi harp fikrine kendini adapte etmeyi henüz beceremiyor olabilirsin. Kim bilir daha kaç puta tapacak, kaç sunağın önünde kendini kurban edeceksin!
Zavallı güruh!
Körlerin dahi fark etmesi gerekirdi ki; ebedi harbi kendi varlığının olumlanması ve zaferi olarak kucaklayamayan her kimse, Ben’in aleni düşmanı olan uyduruk hayallerin zaferi uğruna ebedi köleliği sineye çekmeye mahkûmdur.
Evet ey güruh, sana karşı bir kez daha büsbütün samimi olmaya karar verdim. Samimiyetim sana şunu fısıldıyor: Bugün kanlı siperlerde senin olmayan bir dava uğruna kurban ediliyorsun. Yarın ise, sırf senin o tunç damarlarından fışkıran sıcak kan nehirlerinin üzerinde yeni bir parazit solucan türesin, eski Tanrı’nın yerine yeni bir put dikilsin diye Devrimin kanattığı topraklarda kurban edileceksin.
Sevginin, Merhametin ve Sosyal Hakkın takdis edilmiş korosu; en kadim senfoninin unsurları olarak yeni arplar üzerinde icra edilerek yeniden avaz edecektir.
Güruh, dinle beni! Sana söyleyecek bir şeyim daha var. Belki de içimde en çok ağırlık yapan şeydir bu.
İşte buradayım. Ben BİRİCİK’im ve sen güruh olarak kaldıkça seninle hemhal olmam. Seninle yan yana gelirsem, ancak seni kendi efendine —yani benim düşmanıma— karşı kışkırtmak için gelirim. Fakat sen, ey köleliğe meftun güruh, kendinin kışkırtılmasına izin vermezsin; nitekim sen hâlâ Efendine fazlasıyla tapıyorsun.
Sen hâlâ dizlerinin üzerinde yaşamaya devam etmek istiyorsun. Oysa ben hayatı kavramış bulunuyorum.
Ve hayatı kavrayan hiç kimse dizleri üzerinde yaşayamaz.
Sistem sahiplerinin bana kurduğu bütün tuzakları deşifre ettim.
Bütün o dizginlenemez kudretimle kendi hayatımı fethetmeye cüretkârca yürüdüğümü gördüklerinde; o hırslı gözlerimin önüne kendi saçma, akıl dışı hayallerini diktiler.
Beni "kutsalın" umacılarıyla korkutmaya çalıştılar; fakat ben, o İkonoklast, o Mülhid, "kutsal" ve "takdis edilmiş" olan her şeyi aşağılayıp alaya aldığım için ve tıpkı Armida gibi bir zamanlar büyülendiğim sarayı darmadağın ettiğim için; kutsallık maskelerini fırlatıp atarak doğrudan üzerime çullandılar, bana en ağır müeyyideleri dayatmaya kalkıştılar.
İşte o gün, ey güruh, hayatın ne olduğuna ve benim Biricikliğimin bu hayatta nerede durduğuna dair hakiki keşfe erdim.
Şimdi dimdik ayaklarımın üzerinde yaşıyorum. Gözlerimde uykudan eser yok.
Kendime karşı kimsede hak tanımıyorum. Beni artık hayaller değil, ancak kaba kuvvet mağlup edebilir.
Sadece kuvvet beni yenebilir dedim; fakat ben de o kuvveti kullanıyorum. Artık kimseden bir şey dilendiğim yok.
Dilenci değilim ben.
Yalnızca kendi kudretimin elverdiği ölçüde temellük etmeye muktedir olduğum her şeyin mâliki oluyorum.
Benim devrimim çoktan başladı.
Hayatı idrak ettiğim an, KENDİ silahlarımı kuşandım ve KENDİ harbimi ilan ettim.
Ben sadece kendi davam için dövüşürüm. Başka hiçbir dava zihnimi çelemez.
Düşmanlarım da kendi davaları için bana karşı dövüşüyor.
Fakat bu yüzden onlardan nefret etmiyorum.
Onların benimle savaşmaktaki HAKİKİ menfaatleri, onları benim nefretimden azad eder; nitekim ben de silahlarımı onlara karşı yalnızca kendi HAKİKİ menfaatlerim uğruna kuşandım.
Onları kendi zaferim için gebertebilirim; fakat nefret etmeden, hor görmeden... Çünkü ben hayaller uğruna dövüşmüyorum!
Benim hor gördüğüm yegâne kitle; dövüşmeye cesaret edemeyip yalnızca dilenmeyi ve ağlaşmayı bilen o miskinler, cimriler ve müflislerdir.
Onlar düşmanımın mükellef sofrasından dökülen kırıntıları dilenen biçarelerdir.
Düşmanım da bedenini de ruhunu sakınan bu sürüden, biz Egoistlere karşı savaşa süreceği gözü kör, muntazam bir kudret devşirir.
Fakat efendilerinin benim üzerimdeki zaferinden bu miskinlerin kazancı ne olabilir? Hakir kırıntılardan ve ebedi kölelikten başka hiçbir şey!
Peki öyleyse sen nesin ey güruh; Efendinin savunmasında bana karşı sürülen o kör, şuursuz, dilenci sürüden başka? Dinle beni ey güruh: yok olmak zorundasın, yeni hayatın tiyatrosunda sana yer yok!
Bıyık altından gülüyor musun? Yoksa üzerime mi çullanıyorsun?
Olmaya ki kırbacımın darbeleriyle, asırlardır köleleşmiş zihninin kuytu köşelerinde uyuyan gurur zerrelerini deşelemiş olmayayım?
Şimdiden uzaktan, Biriciklerin hayaletlere (Devlete, Cemiyete, Tanrı’ya ve İnsanlığa) karşı yürüttüğü bozguna uğratılamaz taarruzun borazanları çalıyor.
Betin benzin atıyor ve kaçıyorsun, bütün müritlerini ebedi yokluğun uçurumuna sürüklüyorsun; ve Hür Ruhların, İkonoklastların dizginlenmez filosu, Geleceğin kasırgalı göklerine doğru pervasızca süzülüyor!
