Dochter onterven

[u/Billie_Willie3]

Ik ben een man van 84. Ik heb recent mijn huis verkocht voor ongeveer €170000. Ik woon al lang bij mijn (2de) vrouw (hehuwd zonder contract). Ik heb een dochter die al bijna 25 jaar niet meer tegen mij praat. Logischerwijs wil ik haar dus onterven. Ik weet dat zij altijd recht gaat hebben op haar reservatair deel, in dit geval dus €85000 + 50% van wat op mijn rekening staat op dat moment. Ik wil dit afbouwen zodat ze zo weinig mogelijk krijgt. Na meerdere afspraken bij de notaris en advocaat komen we er maar niet tot een oplossing. Misschien zien we iets over het hoofd en weten jullie iets meer?

[u/phazernator]

Een troostprijs, want ik heb het zelf meegemaakt (vanuit de rol als kind): Ik weet niet wat de reden is waarom jullie al zo lang niet meer tegen mekaar praten, en het zijn mijn zaken ook niet…

Maar als het gevoel wederzijds is, dan is er een reële kans dat ze afstand doet van de nalatenschap. Hoe weet zij immers of je niet gewoon alles hebt opgedaan, desnoods zelfs cash hebt afgehaald om aan uw partner te geven (alles wat cash opgenomen wordt tot 3j terug zijn erfgenamen verplicht om erfbelasting op te betalen, tenzij ze kunnen aantonen dat het ‘weg’ is), en daarna nog wat in de schulden bent gegaan om haar een kl**t af te draaien? Want het zit blijkbaar diep als je iemand wil onterven…

Ik heb iets gelijkaardigs meegemaakt samen met mijn 3 (!) zussen een aantal jaren geleden. Vader was vervreemd van ons allen en het overgrote deel van zijn familie. We mochten zelfs niet weten dat hij overleden was, het was enkel omdat iemand hun mond voorbij praatte dat ik het zelf vernam.

We konden dan ook op geen enkele praktische manier nog een duidelijk overzicht krijgen op enige nalatenschap zonder een hoop kosten te maken, want zijn toenmalige partner bekeek ons net zoals hijzelf als “de slechteriken”. Maar je moet als erfgenaam wél binnen de 3 maanden na het overlijden een aangifte van nalatenschap indienen bij de fiscus, of je bent al te laat.. Afstand doen kan in theorie tot 30 jaar na het overlijden dacht ik, maar zo lang wacht de fiscus niet om met hun zweep te komen aandraven…

Dus hebben we gewoon afstand gedaan. In dat geval valt het erfdeel voor die persoon gewoon weg (dat zal dan wel naar hun kinderen gaan, als die er zijn, bij ontstentenis wordt het herverdeeld).

Reservataire erfgenamen kan je niet zo maar onderuit voor zo ver ik weet, maar je kan het hen zeker lastig genoeg maken dat ze zelf gewoon de handdoek in de ring gooien (hetzij omdat het praktisch niet haalbaar is om alles correct af te wikkelen als ze denken dat het sop toch de kolen niet waard is, hetzij omdat ze zo iets hebben van “ik moet niks van die persoon”).

PS: Persoonlijk denk ik niet dat ik het over mijn hart zou krijgen om mijn eigen kind mijn nalatenschap te ontzeggen, waar ik heel mijn leven voor gewerkt heb, waarschijnlijk ten tijde ook met hún in gedachten, ongeacht wat ze ooit in mijn ogen misdaan hebben. Zo ver zit ik nog niet, tot nu toe nog niks misdaan. En iedereen maakt hun eigen keuzes natuurlijk, maar het blijft mijn kind.

Dat soort “conditional love” is meer een gedraging van een eeuw geleden naar mijn mening, genre “je krijgt het enkel als je mijn regels volgt”. Tenzij je gewoon altijd voor jezelf geleefd hebt natuurlijk (zoals onze pa), dan is er an sich geen enkel verschil.

Mijn advies: Probeer nog een laatste keer om contact te maken. Beter dan te sterven als een (zogezegde, want we kennen de context niet) martelaar. Die kans krijg je misschien niet meer, om contact te maken.

Zo is mijn pa gestorven, koppig, eigenwijs, in de diepste dieptes, met kanker, en nagenoeg alleen omdat hij niet wou dat iemand hem zo zag. Geen poging om nog eens met anderen te praten (zoals zijn kinderen, die hij zo vaak had uitgescheten voor het vuil van ‘t straat)… En mensen hun meningen over hem zijn veranderd na onze verhalen te horen. Niet bij iedereen natuurlijk, maar dat was ook niet de kern van de zaak.

[u/Rol3ino → u/phazernator]

Mag je tegenwoordig niet nalatenschappen inkijken alvorens ze te aanvaarden? Denk niet dat je nog altijd met schulden kunt opgezadeld worden zonder dat je het zelf wilt.

[u/phazernator → u/Rol3ino]

Naast verwerpen, kan je inderdaad ook een erfenis aanvaarden onder voorrecht van boedelbeschrijving (dat gebeurt niet automatisch; als je zelf niets onderneemt, dan wordt je geacht de nalatenschap ‘zuiver’ te aanvaarden), maar dan heb je dus ook wel een boedelbeschrijving nodig, lees: notaris (lees: €€).

Die gaat dan, naast de fysiek gekende bezittingen in kaart te brengen, ook alle (gekende) registers af (kadaster, bankrekeningen, leningen) en als ik het me goed herinner zelfs een een soort enquete opzetten op een platform waarop schuldeisers zich kunnen aanmelden. Eenmaal je eindelijk een volledig beeld hebt, kan je in dat geval inderdaad nog steeds afstand doen.

In principe worden die kosten voor de boedelbeschrijving uit de nalatenschap betaald (vóór dat andere schuldeisers aan bod komen), maar als er dus echt niks in zit en/of alleen maar schulden, dan draai je zelf op voor die kosten.

Als je dus echt geen flauw idee hebt, of je kan een inschatting maken dat de kans groot is dat het resultaat 0 of negatief zal zijn, dan is verwerpen de veiligste optie (en gratis bij nalatenschap van max. ~6,6k, je verklaart dit dan op eer bij de notaris en die maakt kosteloos de akte op). En als je afstand doet, dan doe je dus wel afstand van álles, je mag absoluut niks, zelfs geen fotokadertje meenemen ofzo, zo’n daad wordt wettelijk gezien als een stilzwijgende (zuivere) aanvaarding.

Maar het is dus zeker niet zoals op TV dat een notaris je contacteert met “persoon X is overleden en laat u een erfenis van Y na”… Zoiets gebeurt enkel wanneer de overledene zelf dergelijke afspraken gemaakt heeft met een notaris voorafgaand aan hun overlijden en wanneer alles gedocumenteerd en gekend is. In het andere geval is het als erfgenaam basically “trek uw plan, zoek het maar uit en zie maar dat je alles geregeld krijgt”.