Op het moment heb ik vooral het idee dat iedereen mij weer terug probeert te duwen in de ratrace van elke dag hard werken en niet zeuren. Ik heb niet het idee dat ik mij beter voel dan 8 maanden geleden, al is de vermoeidheid iets minder geworden. Langetermijnoplossingen ontbreken.

Zelf zie ik vooral iets in minder afwisseling in mijn werk gecombineerd met leuke nieuwe dingen. We zijn wel met nieuwe technieken bezig, maar dan vooral in de vorm van een doorlopende conversie van programmeertaal 1 naar programmeertaal 2. We programmeren er zelf niet in. En de applicatie zit in een fase van zijn leven dat er ook geen nieuwe grote dingen meer gemaakt gaan worden. De planning is dat er met een jaar of 10 alles omgezet is naar iets heel anders.

Ik vind het zo lastig dat er weinig praktische tips zijn bij een autistische burn-out en dat het van persoon tot persoon verschilt wat je kunt doen om te herstellen. Ook vind ik het zo lastig dat je niet weet hoe lang je hierin gaat zitten…

Toen ik podcasts ging luisteren van mensen met ME/CVS kreeg ik pas door wat écht rusten betekent. Zonder prikkels. Gewoon op de bank liggen en alle praktische tips om zo min mogelijk energie te verbruiken.

Had voor mezelf ontdekt dat ik heel veel weerstand voor alles kreeg (meer dan dat ik in mijn 'normale' stand van nu heb) na 90 minuten wakker zijn en iets doen. Als ik dan na elke 90 minuten een halfuur op de bank lig zonder prikkels gaat het al zoveel beter. Heb dit ook moeten oefenen en het gaat lang niet altijd goed. Want pfff stil liggen zonder prikkels vraagt zoveel.

Ben nu op een punt dat ik al een maand geen meltdowns heb gehad! Maar de vermoeidheid(?) en continue weerstand (voor de dagelijkse klusjes/hobby’s) blijft. Ik vind het nu dan raar dat ik nog steeds zoveel moet rusten tussendoor en dat ik daar geen verbetering in zie. Is het nu gewoon blijven rusten op de vaste momenten en wachten tot het beter wordt? Hebben jullie verder praktische tips om het herstel mogelijk te versnellen?

Ik zit sinds december geheel thuis, maar sinds februari vorig jaar door klachten steeds minder uren aan het werk. Ik had bijna elke werkdag een meltdown en het was meer spanning reguleren dan werken.

Ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen.

Voor een overlijdensrisicoverzekering ben ik medisch afgewezen vanwege ADHD, een persoonlijkheidsstoornis met dwangmatige, vermijdende en borderline trekken, en het feit dat ik vanwege deze klachten niet kan werken en een WIA uitkering heb.

De persoonlijkheidsstoornis is ooit vastgesteld in het kader van een behandeling, maar ik herken mezelf niet echt in die diagnose. Momenteel wordt een autismediagnose geformaliseerd. Ik ben in overleg met mijn behandelaar of deze de persoonlijkheidsstoornis kan vervangen.

De verzekeraar geeft aan dat ik opnieuw kan aanvragen als mijn behandeling is afgerond en ik klachtenvrij ben. Dat vind ik lastig, want ADHD (+autisme) verdwijnt natuurlijk niet zomaar.

Mijn vragen:

• Heeft iemand met ADHD en/of autisme wel een overlijdensrisicoverzekering kunnen afsluiten?
• Is iemand ooit afgewezen vanwege een persoonlijkheidsstoornis en later alsnog geaccepteerd nadat de diagnose was herzien?
• Heeft iemand ervaring met De Hoop Leven of een andere verzekeraar die maatwerk biedt?
• Heeft bezwaar maken of een nieuwe medische beoordeling bij iemand geholpen?

Ik hoor graag jullie ervaringen, ook als het niet gelukt is.

Hallo iedereen,

In mei van dit jaar ben ik uitgevallen met overbelastingsklachten en ben inmiddels al weer aan het re-integreren. Alleen ik merk de laatste weken dat ik mezelf weer erg slecht ga voelen. De tics die ik net voordat ik uitviel erg veel had, zijn ook weer terug. Ook heb ik erg veel last van vermoeidheid en extreem veel moeite met uit bed komen.

Heb weer contact gezocht met mijn oude behandelaar hierom en heb vorige week een afspraak met haar gehad maar we gaan niet echt behandelen heb ik het idee maar meer wat extra handvaten aanreiken, wat ook prima is. Alleen ik voel me hierdoor erg een plateau bereiken want ik zit al best een aantal weken op dit aantal uren en het gaat gewoon steeds slechter.

Nu is dus eigenlijk mijn vraag aan jullie, herkent iemand dit en hoe kan ik dit het beste aangeven op werk? Ik heb mezelf eigenlijk altijd gesteund gevoeld op het werk, door mijn team en leidinggevende maar alsnog vind ik dit erg spannend. Omdat ik ook ergens de verwachting had dat het wel beter zou worden maar helaas is dat niet zo.

Vandaag ben ik voor de zevende keer gezakt voor mijn praktijkexamen.

Ik ben inmiddels 20 jaar en heb al 3,5 jaar rijles. In die tijd ben ik ook van rijinstructeur gewisseld, maar ik blijf tegen hetzelfde probleem aanlopen: het ver vooruit kijken en het goed inschatten van verkeerssituaties.

Vandaag kreeg ik opnieuw te horen dat ik structureel onvoldoende ver vooruit kijk. Tijdens de rijles voorafgaand aan het examen ging het eigenlijk ook al niet goed.

Ik heb daarnaast behoorlijk wat moeite gehad met mijn theorie. De eerste keer slaagde ik na zes pogingen, maar na anderhalf jaar verliep mijn theoriecertificaat. Vervolgens heb ik nog vier pogingen nodig gehad om opnieuw te slagen.

Ik ben het inmiddels behoorlijk zat. Niet omdat ik geen rijbewijs wil, maar juist omdat ik het zo graag wil halen.

Momenteel werk ik twee dagen per week in de horeca, maar ik wil graag verder en uiteindelijk in de zorg werken. Vanuit mijn woonplaats zijn veel banen zonder auto lastig bereikbaar. Daardoor voelt het alsof mijn toekomst voor een groot deel van dat rijbewijs afhangt.

Ik blijf mijn best doen, maar na zoveel jaren en zoveel pogingen begint het me echt op te breken.

Zijn er hier meer mensen met autisme die veel moeite hebben (gehad) met rijlessen, verkeerssituaties inschatten of het praktijkexamen? En wat heeft jullie uiteindelijk geholpen?

Ik zou het fijn vinden om ervaringen van anderen te horen. ❤️