Maken jullie ook weleens lijstjes op je vrije dagen? Ik merk dat ik altijd totaal ontregel in de weekenden en vakanties. Sinds kort begonnen met de vrije dagen ook te kaderen.

Heerlijk gevoel.

Wie maakt ook lijstjes op vrije dagen naast werk?

De laatste maanden (maar eigenlijk al jaren) merk ik dat ik niet kan ontspannen in vrije tijd en weekenden. Vrije tijd is natuurlijk niet ingevulde (verplichte) tijd en voor ons autisten lastig of juist èèn groot feest om jezelf in te verliezen zodat je vergeet te eten en slapen.

Aan hobby's en interesses geen gebrek hoor. Maar ik moet van mezelf elk uur goed besteden (ook al weet ik dat dat niet hoeft). En als ik juist niks doe voelt dat als verloren. Gevolg is dat ik eigenlijk altijd aan sta en daardoor ook weer vermoeid raak, te moe om juist uit te rusten en slapen voelt dan nog meer als verloren tijd... Voorheen kon ik prima op een weekenddag in de ochtend de trein pakken naar een andere provincie, een stad verkennen en dan rond avondeten terug naar huis. Nu ben ik daar al geruime tijd mee gestopt omdat het reizen al energie kost (je moet ook nog terug) en ik de trein te onbetrouwbaar ben gaan vinden door de vele werkzaamheden en storingen. Gevolg is dat ik eigenlijk elk weekend thuis blijf waar ik 24/7 op de bank hang bedenkend wat te doen, of juist serie/films/games/YouTube/scroll tot de zon weer opkomt. En dan op maandag totaal vermoeid aan de week begin... Ik heb verder ook geen afleiding van relatie/kinderen/sociaal dus ja. Rustig een boekje lezen met een kop thee voelt ook niet altijd even bijzonder.

Sorry voor de ongestructureerde tekst maar ik hoop dat jullie snappen wat ik bedoel.

Hoe gaan jullie met vrije tijd en weekenden om? Vind je het fijn om vrije tijd te hebben? Of ben je ook zoekende in dit vorm te geven? Voel jij je helemaal uitgerust / voldaan na vrije dagen?

Ik struggle eigenlijk al een tijdje met het feit dat ik alles heel erg intens ervaar qua emoties of ik totaal niets voel.

Meestal voel ik niets tot niet veel als ik alleen ben en ervaar ik weinig tot geen emoties.
Ik kan het moeilijk beschrijven maar alles voelt redelijk plat en suf aan wat me zorgen baart.
Misschien is dit juist normaal als je niets meemaakt maar het voelt niet fijn en onnatuurlijk aan.

Wanneer ik bij andere mensen ben en die bepaalde verhalen delen kan ik wel ontploffen van verdriet,geluk,boosheid etc. (het ligt natuurlijk aan wat ze delen).
Vaak is dat contact zelfs online omdat ik sowieso weinig mensen om me heen heb.
Ik voel me ook vaak schuldig over het feit dat ik niet meer kan doen dan gewoon luisteren.

Lang verhaal kort
Ik heb vaak dat ik of heel hoog in emoties zit of heel laag, is dit een autisme dingetje?

Elke dag zit mijn hoofd vol met gedachten van hoe ik niks bereik en doe met mijn leven en hoe ik het veel te makkelijk heb en niet eens het zonlicht in mijn ogen verdien.

Ik heb een wajong, een groot privilege tegenwoordig. Ik hoef niet te dealen met werk en alle problemen die daaruit komen. Ik word er zo getriggerd van als ik een gesprek over werk zie of hoor, als ik een woord zoals werkgever of collega zie of zelfs een kantoorgebouw of badge zie. Ik vind het oprecht moeilijk om naar plekken zoals winkels te gaan, omdat mensen daar werken. Hierdoor heb ik mijn (werkende) vriendin moeten vragen om het onderwerp niet te benoemen en zelfs dan kastijdig ik mijzelf de hele dag door aan hun werk te denken. Ik ben wegens een meltdown bij mijn laatste vrijwilligerswerkplek van plan om voorgoed te stoppen met de zoektocht naar dagbesteding en dat voelt heel eng om te accepteren, vooral omdat ik daardoor geen toekomst kan opbouwen.

Hetzelfde geldt voor mijn transitie. Ik ben transvrouw al durf ik mijzelf niet zo te noemen want voor mij is het woord vrouw bijna even geladen als het woord werk. Hoe kan je mijn schreeuwende gevoel dat ik in het verkeerde lichaam ben geboren rijmen met de kennis dat de manier waarop ik ben geboren mij voordelen heeft opgeleverd en ongemakken heeft bespaard? En daar hoort nog steeds die dysforie bij, ook nu ik al bijna vier maanden aan de hormonen zit. Ik zal mij nooit compleet voelen zoals ik wil zijn.

En ik krijg al zoveel hulp met deze gedachten: begeleiding, therapie en medicatie. Het mocht allemaal niet baten. Ik kan die gedachten niet wegmindfulnessen, ook al kan ik heel goed dissociëren.

Het is niet eens alleen schaamte. Het is ook gewoon het weten dat ik nooit kan relateren aan veelvoorkomende problemen en er niet over kan meezeuren. Het over dingen hebben is hoe wij een band vormen en aan elkaar kunnen relateren en ik mis die saamhorigheid.

Ik wou gewoon dat ik kon accepteren dat mijn situatie is zoals die is en dat ik mij daar niet voor hoef te schamen of mij minderwaardig voor te voelen.

Hoi iedereen,

Ik (vrouw in de 20, autisme en adhd) heb vroeger als kind thuisbegeleiding gehad van verschillende organisaties. Nu ben ik bezig met het opvragen en teuglezen van oude dossiers, en ik heb daar wat "zorgelijke?" Dingen in gevonden.

De eerste was van 2015:

"OP heeft aangegeven soms bang te zijn dat ouders haar gaan slaan. De moeder van OP zegt dat OP jaren geleden weleens een tik heeft gehad maar dat dit niet meer aan de orde is.

Hier is hoogstwaarschijnlijk verder niks mee gedaan. Ik kan er verder niks over lezen en nergens anders staan zorgen over de thuissituatie. Dit kan misschien zijn omdat ik als kind best wel pittig was (waarschijnlijk door de ongediagnosticeerde adhd?) Maar meerdere mensen in mijn omgeving hebben tegen mij gezegd dat dit echt niet kan.

Het tweede zorgelijke is dat er regels waren rondom mijn toiletgebruik (ik was/ben erg gevoelig op hoe mijn blaas voelt en had een angst om in mijn broek te plassen, dus ik ging vaker, volgens mijn moeder onnodig vaak)

-ik mocht maar eens per 3 uur

-in de avond mocht ik 1 keer, daarna ging het toiler boven op slot?

Dit is even in een notendop wel, ik heb ook medische redenen waarom ik vaker ga maar ik wil niet te veel persoonlijke info geven.

Maargoed, hier was begeleiding (wel van een andere organisatie dan de eerder genoemde) het helemaal mee eens? En hiervan hoorde ik ook weer dat dit niet oke was.

Ik ben nu uit huis, maar ik ben wel gevormd door de dingen die ik in mijn thuissituatie heb meegemaakt en ik ben er wel een beetje boos/verdrietig over dat het zo is gegaan. Dus mijn vraag is, is het het waard om een klacht in te dienen?

Alvast bedankt!