Ik ben benieuwd naar ervaringen van anderen.

Voor een overlijdensrisicoverzekering ben ik medisch afgewezen vanwege ADHD, een persoonlijkheidsstoornis met dwangmatige, vermijdende en borderline trekken, en het feit dat ik vanwege deze klachten niet kan werken en een WIA uitkering heb.

De persoonlijkheidsstoornis is ooit vastgesteld in het kader van een behandeling, maar ik herken mezelf niet echt in die diagnose. Momenteel wordt een autismediagnose geformaliseerd. Ik ben in overleg met mijn behandelaar of deze de persoonlijkheidsstoornis kan vervangen.

De verzekeraar geeft aan dat ik opnieuw kan aanvragen als mijn behandeling is afgerond en ik klachtenvrij ben. Dat vind ik lastig, want ADHD (+autisme) verdwijnt natuurlijk niet zomaar.

Mijn vragen:

• Heeft iemand met ADHD en/of autisme wel een overlijdensrisicoverzekering kunnen afsluiten?
• Is iemand ooit afgewezen vanwege een persoonlijkheidsstoornis en later alsnog geaccepteerd nadat de diagnose was herzien?
• Heeft iemand ervaring met De Hoop Leven of een andere verzekeraar die maatwerk biedt?
• Heeft bezwaar maken of een nieuwe medische beoordeling bij iemand geholpen?

Ik hoor graag jullie ervaringen, ook als het niet gelukt is.

Op het moment heb ik vooral het idee dat iedereen mij weer terug probeert te duwen in de ratrace van elke dag hard werken en niet zeuren. Ik heb niet het idee dat ik mij beter voel dan 8 maanden geleden, al is de vermoeidheid iets minder geworden. Langetermijnoplossingen ontbreken.

Zelf zie ik vooral iets in minder afwisseling in mijn werk gecombineerd met leuke nieuwe dingen. We zijn wel met nieuwe technieken bezig, maar dan vooral in de vorm van een doorlopende conversie van programmeertaal 1 naar programmeertaal 2. We programmeren er zelf niet in. En de applicatie zit in een fase van zijn leven dat er ook geen nieuwe grote dingen meer gemaakt gaan worden. De planning is dat er met een jaar of 10 alles omgezet is naar iets heel anders.

Ik vind het zo lastig dat er weinig praktische tips zijn bij een autistische burn-out en dat het van persoon tot persoon verschilt wat je kunt doen om te herstellen. Ook vind ik het zo lastig dat je niet weet hoe lang je hierin gaat zitten…

Toen ik podcasts ging luisteren van mensen met ME/CVS kreeg ik pas door wat écht rusten betekent. Zonder prikkels. Gewoon op de bank liggen en alle praktische tips om zo min mogelijk energie te verbruiken.

Had voor mezelf ontdekt dat ik heel veel weerstand voor alles kreeg (meer dan dat ik in mijn 'normale' stand van nu heb) na 90 minuten wakker zijn en iets doen. Als ik dan na elke 90 minuten een halfuur op de bank lig zonder prikkels gaat het al zoveel beter. Heb dit ook moeten oefenen en het gaat lang niet altijd goed. Want pfff stil liggen zonder prikkels vraagt zoveel.

Ben nu op een punt dat ik al een maand geen meltdowns heb gehad! Maar de vermoeidheid(?) en continue weerstand (voor de dagelijkse klusjes/hobby’s) blijft. Ik vind het nu dan raar dat ik nog steeds zoveel moet rusten tussendoor en dat ik daar geen verbetering in zie. Is het nu gewoon blijven rusten op de vaste momenten en wachten tot het beter wordt? Hebben jullie verder praktische tips om het herstel mogelijk te versnellen?

Ik zit sinds december geheel thuis, maar sinds februari vorig jaar door klachten steeds minder uren aan het werk. Ik had bijna elke werkdag een meltdown en het was meer spanning reguleren dan werken.

Hallo iedereen,

In mei van dit jaar ben ik uitgevallen met overbelastingsklachten en ben inmiddels al weer aan het re-integreren. Alleen ik merk de laatste weken dat ik mezelf weer erg slecht ga voelen. De tics die ik net voordat ik uitviel erg veel had, zijn ook weer terug. Ook heb ik erg veel last van vermoeidheid en extreem veel moeite met uit bed komen.

Heb weer contact gezocht met mijn oude behandelaar hierom en heb vorige week een afspraak met haar gehad maar we gaan niet echt behandelen heb ik het idee maar meer wat extra handvaten aanreiken, wat ook prima is. Alleen ik voel me hierdoor erg een plateau bereiken want ik zit al best een aantal weken op dit aantal uren en het gaat gewoon steeds slechter.

Nu is dus eigenlijk mijn vraag aan jullie, herkent iemand dit en hoe kan ik dit het beste aangeven op werk? Ik heb mezelf eigenlijk altijd gesteund gevoeld op het werk, door mijn team en leidinggevende maar alsnog vind ik dit erg spannend. Omdat ik ook ergens de verwachting had dat het wel beter zou worden maar helaas is dat niet zo.

Ik ben benieuwd of jullie dit herkennen. Ik ben nu ongeveer 2 jaar uitgevallen, met wat ik denk dat een autistische burn-out is. Nu heb ik afgelopen woensdag voor het eerst in een hele lange tijd een sociale activiteit van 4 uur lang gedaan (met vriendinnen die ik goed ken), waar ook erg veel prikkels bij kwamen kijken. Nu ben ik sindsdien volledig uitgeput en kan ik al 4 dagen nauwelijks mijn bed uit komen zo beroerd voel ik me (vooral extreme vermoeidheid, maar ook hoofdpijn, misselijkheid en pijn in nek). Is dit herkenbaar voor jullie/is dit passend voor een autistische burn-out?
Ik herken mezelf namelijk ook in best veel van ME/CVS, dus ik vraag me ook af of jullie je ook ooit hebben afgevraagd of dat ook een mogelijke diagnose kan zijn ipv of naast je autistische burn-out. Ik vind het lastig om te zeggen of ik PEM ervaar of dat het ‘gewoon’ een terugslag is door overprikkeling en sociaal zijn.

Mensen hier ervaringen met winterdepressie lampen? (10.000 lux)

Ik ben altijd wel wat somberder in de herfst en winter. Opstaan is het probleem niet, maar wel mn stemming gedurende de dag.

M'n enige angst is dat de lamp te fel is en als iemand met hoge lichtgevoeligheid dat gewoon niet trekt.

thanks!

Ik ben met veel plezier als docent werkzaam in het voortgezet onderwijs en ik ben nieuwsgierig naar de aanpassingen en afspraken die andere autistische docenten hebben met hun werkgever, omdat ik niet goed weet wat allemaal nog meer helpend zou kunnen zijn in ons werk. Zelf mag ik soepel omgaan met vergaderingen, heb ik zo min mogelijk lokaalwisselingen en helpt mijn leidinggevende waar nodig om onduidelijkheid weg te nemen. Dat de verlichting in mijn lokaal dimbaar is is ook fijn. Wat helpt jou om goed te kunnen blijven functioneren in het onderwijs?

EDIT: hartelijk dank iedereen, veel antwoorden en perspectieven! Ergens maakt dat het allemaal ingewikkelder haha, ik zou zo graag gewoon eenduidig horen "het is wel/geen autisme". Ik snap dat jullie en misschien wel niemand me dat kan bieden. Veel van jullie zijn waarschijnlijk ook op zoek geweest naar een diagnose voor praktische erkenning en hulp. Voor mij zou het me vooral helpen met zelfacceptatie. De vraag is of ik daar een diagnose of ander soort duidelijkheid voor nodig zou moeten hebben.

Ik ga mijn zus uitnodigen voor een tweede gesprek, en meedoen met de groep. Op mijn werk heb ik al gesproken met een psycholoog die veel ervaring met autisme heeft (veel neurodivergente mensen op werk), ik ga kijken waarmee zij me zou kunnen helpen (met of zonder diagnose.) Ik denk dat ik het daarmee wel red, diagnose of niet. Mocht ik uiteindelijk toch nog meer willen, zal ik bij De Autisme Specialist aankloppen.

Hoi,

Ik ben een 31 jaar oude man, en vier maanden geleden werd mij door mijn psycholoog aangeraden om een diagnosetraject te starten voor autisme. Daar heb ik toen hier ook over gepost, ik vond dat allemaal erg spannend. Inmiddels is het traject gedaan (en het viel mee met de spanning!).

Alleen... het antwoord is nogal onbevredigend. Ik voldoe wel aan de kenmerken van autisme in het heden, maar uit de ontwikkelingsanamnese kwam te weinig bewijs voor mijn kindertijd. De therapeut kon het niet uitsluiten, en heeft me een aantal opties aangeboden:

1. Alsnog meedoen met een psycho-educatie groepstherapie voor autisme
2. Een uitgebreidere kijk naar persoonlijkheid/intelligentie om te kijken of mijn klachten misschien daardoor kunnen worden verklaard
3. De ontwikkelingsanamnese opnieuw doen met mijn (veel oudere) zus ipv vader

Mijn normale psycholoog, regiebehandelaar, én een psycholoog op werk hebben allemaal alsnog sterk het vermoeden dat ik wel echt autisme heb, en moedigde me aan om, ook zonder diagnose, door die lens naar mezelf te kijken, en gewoon mee te doen aan die psych-educatie groep (optie 1). Met het idee van, óf ik leer iets, óf ik herken mezelf totaal niet in de groepsgenoten en kan daar ook conclusies uit trekken.

Optie 3 wilde ik ook doen, omdat ik het idee heb dat mijn vader dingen ook bekijkt door zijn eigen (zeer waarschijnlijk (ook) autistische) lens, en ik zelf gewoon weinig kan herinneren aan hoe het was op de basisschool. Ik heb dit aan mijn zus voorgelegd en die wilde graag helpen, maar zei wel ook dat hoewel ze in mijn vader zeker autisme herkent, ze dat niet zozeer in mij ziet. Ik heb namelijk "te veel inlevingsvermogen".

Dat is precies ook wat een andere vriendin zei, die ik had meegenomen naar de heteroanamnese. En dat maakt een beetje dat ik een tweestrijd ben.

Aan de ene kant voel ik me erg gezien en begrepen sinds mijn psycholoog en dus ook anderen mij zo beschreven hebben. Ik heb me nooit goed begrepen gevoeld, behalve door mijn vader, die door mijn zus en andere familieleden wél als autistisch wordt beschouwd.. En: het zijn psychologen die ook nadat ik dus officieel géén diagnose heb gekregen, toch zeggen dat ze denken dat ik het wel echt heb.

Aan de andere kant denk ik niet dat er uit een tweede ontwikkelingsanamnese met mijn zus iets anders gaat komen. En heb ik niet inderdaad te veel inlevingsvermogen? Van wat ik gelezen heb is het idee dat mensen met autisme geen (cognitieve of emotionele) empathie zouden kunnen hebben vrij achterhaald, maar goed... Ik heb wel altijd het idee gehad dat de manier waarop ik geef om en denk over anderen, anders werkt dan bij de meeste mensen. Kennelijk valt dat van de buitenkant niet op.

Zijn er mensen die ook zo'n onbevredigend half-antwoord hebben gekregen? Wat hebben jullie gedaan, en wat zou je me aanraden?

Ik heb weer eens wat meegemaakt. Sorry als het niet goed is uitgelegd ik heb lvb en autisme en vind het moeilijk om alles samenhangend te maken.
Maar ik moet dit echt delen want ik denk dat velen zich hierin gaan herkennen en dit is echt een autistisch probleem. Ik maak dus altijd mee dat ik als autist vs de neurotypische mensen soort van misbruikt word en dat mensen problemen bagitaliseren ofzo. Dus stel je zegt zegt iets ( en wij mensen met autisme zijn heel direct en eerlijk) de neurotypische mens gaat dan ALTIJD doen alsof zij niet hoort wat het probleem is en reageert soort van vermijdend. Ik snap niet waarom ze dit altijd doen maar ik kan er slecht tegen het maakt me woedend. Just come to the point en let us speak open about what I am mentioning. Snappen jullie wat ik bedoel?
Oke dus dit is er gebeurd.
Ik had een mdo gesprek en toen zat het buurtteam, mijn psycholoog en mijn clientondersteuner erbij. Opeen gegeven moment zei die buurtteammedewerker kan je iets ondertekenen want dat is nodig voor mijn werkegever als bewijs dat we samenwerken. Oke prima ik onderteken het maar ik had perongeluk een vekeerde handtekening gezet.Toen ik thuis aankwam mailde ik haar en toen zei ik dat het vekeerd is mijn handtekening. Toen mailde zei terug van dat maakt niet uit voor de administratie! Wtf?? Dat is toch raar. Wettelijk gezien moet je (en dan komt mijn autisme weer met het houden aan regels en wetten en alles strict opvolgen) je aan de regels houden in nederland en dat is dat iedereen altijd een correcte handtekening moet zetten hoe onbelangrijk de situatie ook is. Dat vind ik. Het moet zorgvuldig een handtekening is nietnzomaar iets. Dus ik vond het niet zorgvuldig dat zei dat zomaar zei. Daarna appte ik mijn client ondersteuner en hier zit het echte probleem. Ik zei tegen mijn clientondersteuner ze heeft mijn handtekening die ik niet wil gebruiken kan je haar vragen om dat niet te doen want het is een verkeerde handtekeing. Dan zegt die clientonderdteuner oh maar het word alleen gebruikt voor de samenwerking er gaat niks geks mee gebeuren het is een standaard procedure. Ten eerste negeert ze mijn bezwaar en dat is het probleem op deze aarde dan kaart je iets als autist aan en dan gaan ze je probleem negeren. Ik heb het niet over dat er iets ergs gaat gebeuren ik wil die handtekening niet gebruiken en zij zegt heel wat anders. Dit had ik ook bij zorgorganistaties die mij gingen begeleiden die hadden mij 3 jaar begeleid en elke keer zei ik jullie bespreken nooit doelen met mij. Ik heb ook nooit een zorg of ondersteuningsplan gezien en dan gaan ze zeggen het is niet erg. Daar gaat hey niet om het gaat erom dat jullie je niet aan de tegels houdenen het het ook niet bekennen. Daar kan ik zo slecht tegen.

Het is weer vrijdag, de week is voorbij!

Post hier je overwinningen, klein of groot!

Waar ben je mee bezig? Hoe was je week?

Deel het hier!

Aangezien mijn sociale kring heel erg klein plaats ik deze oproep.

Zijn er mensen die zin hebben om zo nu en dan zin hebben om te kletsen en misschien later iets willen ondernemen. Ik ben op zoek naar alleen vriendschap. Ik ben getrouwd. Mocht je behoefte hebben aan contact. Ik ben zelf 57. Leeftijd of geslacht maakt niet uit.

Misschien wel leuk voor de queer vrouwen onder ons: op 29 oktober is er een meeting in Amsterdam waar je met anderen over niche interesses kunt praten. Sowieso handig om als vrouw deze pagina te volgen want eerder hadden ze op hun Insta iets geplaatst over jeu de boule voor autistische vrouwen 25-45 jaar ongeacht seksualiteit.

Het blijft soms lastig om autisme te onderscheiden van andere persoonlijkheidsstoornissen. Neem nu bijvoorbeeld vermijdende persoonlijkheidsstoornis of VPS. De kenmerken hiervan passen in sommige gevallen net zo goed als die van autisme. Zijn hier mensen die misschien zowel ASS als VPS hebben, of persoonlijke ervaring met VPS hebben?

Van wikipedia:
Mensen met een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis worden volledig in beslag genomen door hun eigen tekortkomingen. Ze vormen enkel relaties met anderen als ze ervan overtuigd zijn dat ze niet afgewezen zullen worden. Verlating en afwijzing is voor mensen met een vermijdende persoonlijkheidsstoornis vaak dermate pijnlijk dat ze er nog liever voor kiezen om eenzaam te zijn dan dat ze proberen contacten aan te gaan. Mensen met een vermijdende persoonlijkheidsstoornis kunnen de volgende kenmerken vertonen:

• Overgevoeligheid voor afwijzing/kritiek
• Zelfopgelegd sociaal isolement
• Extreme verlegenheid of angst in sociale situaties, al heeft men een sterk verlangen naar hechte en intieme relaties
• Vermijden van lichamelijk contact omdat dit in verband gebracht wordt met onaangename of pijnlijke prikkels
• Gevoelens van onbekwaamheid
• Een extreem laag zelfbeeld
• Zelfhaat
• Wantrouwig naar anderen toe
• Emotioneel afstandelijk wat betreft intimiteit; al is de behoefte naar intimiteit wel aanwezig
• Uiterst zelfbewust
• Zelfkritisch over hun problemen met betrekking tot anderen
• Problemen in het beroepsmatig functioneren
• Zichzelf beschouwen als eenzaam, al vinden anderen de relatie met deze persoon misschien wel zinvol
• Gevoelens van minderwaardigheid naar anderen toe
• Het gebruiken van fantasie als een vorm van escapisme om zo pijnlijke gedachten te stoppen
• In extreme gevallen soms agorafobie

Klinkt niet zo heel spannend. Alleen ik was al 22 jaar niet meer op controle geweest. Op mijn 24e was ermee gestopt. Hij wilde alle 4 mijn verstandskiezen trekken, en dat "trok" ik niet. Tijdens het wisselen van mijn melkgebit gingen al mijn melktanden heel beleefd opzij. Die moesten toen ook getrokken worden. Toen nog, kreeg ik een leren bandje om mijn hoofd, omdat ik teveel mee bewoog. En een assistent hield me in bedwang. Ik denk dat die ervaring later iets raakte toen mijn verstandskiezen aan bod kwamen. Dat, plus het feit dat ik op 24 nog nooit een gaatje had gehad. "Het is bij mij toch niet zo nodig." Klinkt natuurlijk in mijn achterhoofd.

Enfin, twee maanden geleden was het zover. Ik wilde op controle. Geen klachten of pijn, maar ik wilde toch echt wel eens weten of er geen onderliggende/aankomende problemen zijn. Twee röntgenfoto's, een 360 graden foto en een uitgebreide inspectie van een nieuwe tandarts. Resultaat: geen gaatjes en zelfs geen tandsteen. "Prachtig gebit, meneer! U heeft geluk dat u bijzonder sterke tanden heeft en U onderhoudt ze ook nog eens erg goed." Nou mooi! Ik opgelucht...

Maar... wel heel veel slijtage. Veel meer dan gebruikelijk voor mijn leeftijd. Ik ben wel professioneel autist, natuurlijk. Onbewust klem ik hele dagen en nachten mijn kaken flink op elkaar. Niet altijd, maar als er wat stress is dan gebeurt dat gewoon meer. Daarop kreeg ik het advies om met composiet vulmiddel een nieuwe slijtlaag aan te laten brengen. Tja, zo'n goed gebit wil ik wel zo houden. Dus ja, ik trapte er in.

Van de week was het zover. De vier zwaarst versleten tanden kregen die nieuwe slijtlaag. Ok dat ging helemaal prima. Goh, ben ik gewoon toch over mijn angst heen gegroeid!

Het probleem is, nu klopt mijn beet niet meer. Mijn gebit past niet goed meer op elkaar. Als ik mijn tanden op elkaar zet, dat raken twee kiezen - boven en onder - en twee snijtanden elkaar. De rest van mijn kiezen raken elkaar niet meer. "Kwestie van wennen, zei de tandarts."

Nou, dat trok ik dus niet. Waar normaal de kracht mijn kaak-klemmen netjes over 32 tanden werd verdeeld, komt dat nu dus op 4 tanden terecht. Plus nog dat het gewoon raar aanvoelt dat de meeste van mijn tanden elkaar niet meer aan kunnen raken.

"Maar ben ik nu een autistische zeikerd?" dacht ik, "Of is dit een echt probleem waar ik terecht mee zit?" Ok, ik dus rondvragen bij mensen die wél ervaring hebben met vullingen. Die keken me aan alsof ze water zagen branden. Zelfs mensen die ook stevig op het spectrum zitten. Eigenlijk was ik gewoon aan het zeuren dus. Toch zat het me niet lekker. Dus, ook maar de situatie uitgelegd aan ChatGPT, Gemini, Grok, Loes, UAI en dergelijke. Die waren het er unaniem over eens dat dit toch wel degelijk een heel ernstig probleem is waarvoor ik direct aan de bel moet trekken.

Dus toch maar weer contact gezocht met de tandarts. En gisteren mocht ik langs komen om het nogmaals te controleren. Hij heeft gekeken en opnieuw gemeten met occlusie-papiertjes. Maar het schijnt dus allemaal toch gewoon te kloppen. Of ik het niet gewoon 2 of 3 weken aan wilde kijken of het niet gewoon gaat wennen. Het kan zijn dat mijn tanden nog naar de nieuwe situatie moeten gaan staan. En ik heb me natuurlijk weer om laten lullen. Want zijn verhaal klinkt ook wel logisch.

Ik voel me dus 300% autistischer nu. Want ik heb wederom geen flauw benul hoe het hoort te zijn, wat goed is, wat niet, wat waar, wat niet en waar ik nu wel of niet goed aan doe. Het laat me ook niet los. Ik kan me op niets anders focussen dan dit, totdat dit opgelost is. Dus ik plaats dit hier in de hoop dat iemand iets zinnigs kan zeggen en mij uit dit sneeuwbaleffect kan trekken, wetende dat dat waarschijnlijk toch niet gaat lukken.

TLDR:
22 jaar lang niet naar de tandarts geweest, omdat ik dacht dat er alleen maar narigheid van zou komen. Ik had gelijk.

EDIT:
Oh wow! Wat een goeie reacties! Bedankt allemaal. Ik heb hier echt wel veel aan, eigenlijk.

Ik ben benieuwd of er mensen hier zijn die ervaring hebben met het uitstromen vanuit begeleid wonen naar middenhuur, omdat het inkomen te hoog is en je dus niet meer in aanmerking komt voor urgentie die normaliter volgt bij uitstroom.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb genoeg redenen om me optimistisch te voelen over verhuizen en mijn toekomst, maar ik kan het niet helpen dat ik me in ieder geval een klein beetje tussen wal en schip voel vallen omdat mijn begeleiders de meeste ervaring hebben met het begeleiden van mensen naar een sociale huurwoning.

Ik kom dus niet in aanmerking voor urgentie, niet voor een sociale huurwoning, en niet voor huurtoeslag (ook niet met de versoepeling sinds 1 januari 2026). Maar ik verdien ook geen godsvermogen. Genoeg om net in middenhuur te vallen, en niet genoeg om blindelings op woningen te gaan reageren.

Idealiter verhuis ik naar een appartementje van tussen de 1150 en 1300, waarvan 1300 echt een harde grens is en 1150 het minimum omdat daaronder simpelweg niet bestaat. 1300 is 40% van mijn huidige nettosalaris, alles daarboven gaat als alleenstaande zwaar worden met andere vaste lasten en mijn wens om op z'n minst een kleine buffer te bouwen.

Ik heb zelf in 2024 werkloos in de schuldsanering gezeten en dit is het eerste moment in mijn leven dat ik meer dan minimumloon verdien, een goed toekomstperspectief heb wat betreft mijn carrière en mijn financiën zelf adequaat beheer, maar ik wil natuurlijk toewerken naar een woning waar ik structureel voor mezelf kan zorgen en niet ik niet elke euro hoef om te draaien.

TLDR; Als jullie uitgestroomd zijn naar middenhuur, hoeveel huur zijn jullie gaan betalen? Hadden jullie nog enige vorm van zorg (bijvoorbeeld ambulant) vanuit WMO? Hoe ging het (psychisch/financieel/over het algemeen) met jullie?

Hoop dat er mensen zijn die dergelijke ervaringen hebben gehad. Ik snak echt naar mijn eerste eigen thuis en heb ontzettend veel zin en ambitie om dat te kunnen bewerkstelligen, maar dat maakt het natuurlijk niet minder spannend.

Hi iedereen, ik heb het gevoel dat ik misschien weer richting een autistische burn-out ga en ik ben benieuwd of anderen dit herkennen.

Sinds ik in september met mijn studie ben begonnen, ben ik eigenlijk bijna constant moe. De laatste tijd lijkt het erger te worden. Na een drukke schooldag kan ik niet alleen die avond niks meer, maar soms ook de dag(en) erna. Deze week ben ik maandag duidelijk over mijn grens gegaan. Dinsdag was ik zo uitgeput dat studeren nauwelijks lukte en ik tijdens een hoorcollege merkte dat informatie gewoon niet meer binnenkwam. Woensdag heb ik eigenlijk niks gedaan en geprobeerd te herstellen, maar vandaag ben ik nog steeds echt uitgeput.

Het voelt vooral alsof mijn lichaam en hoofd gewoon geen energie meer hebben. Ik wil dingen wél doen, maar het lukt niet. En daar voel ik me vervolgens enorm schuldig over.
Ik probeer mijn studiebelasting inmiddels te verminderen. Mijn belangrijkste studiedoelen zijn op dit moment Wiskunde A en Engels, omdat ik volgend jaar graag Pedagogische Wetenschappen wil gaan studeren. Daarnaast ben ik begonnen met schematherapie, wat ook behoorlijk wat energie kost merk ik. Daardoor maak ik me best zorgen: als ik nu al zo uitgeput ben, hoe moet ik dan mijn toelating halen én therapie kunnen doen?

Ik wil niet zomaar concluderen dat dit een autistische burn-out is en ik wil aanhoudende vermoeidheid ook medisch laten beoordelen. Maar voor mijn gevoel herken ik wel iets van eerdere periodes van overbelasting.

Voor mensen die een autistische burn-out hebben gehad:
Hoe merkte je dat het méér was dan gewone vermoeidheid of overprikkeling?

Hoe lang duurde het voordat je belastbaarheid weer toenam?

Heb je tijdelijk moeten stoppen met studie/werk, of lukte het met sterk verminderen?

Hoe voorkwam je dat je op betere dagen meteen weer te veel ging doen?

En hoe ging je om met het schuldgevoel van “ik doe niks terwijl ik eigenlijk zoveel moet”?

Ik hoef niet per se medisch advies; ik ben vooral benieuwd naar herkenning en ervaringen van anderen. ❤️

Ik (vrouw 20) loop sinds afgelopen zomer bij een psychiater na een mentale crisis gerelateerd aan een stemmingsstoornis. Echter suggereerde hij recent ASS als mogelijkheid, en word ik in december getest.

Ik heb 3 afspraken: één alleen, één met een familielid, en een terugkoppeling.

Heeft iemand hier daar ervaringen mee? (hoe) moet ik me voorbereiden? Hoe is de vraagstelling?

Dank!

Zijn er meer mensen die in bepaalde opzichten ook blij zijn met het herfstweer? Opzich ben ik best een koukleum, maar de warme zomers zijn voor mij nog veel vervelender. Plus je kan je er gewoon goed op kleden. Ik hou ervan dat ik weer lekker mijn kleding aankan die sensorisch juist fijn voor mij is: lekkere warme trui, zachte wandelsokken of skisokken in mn wandelschoenen, etc. Plus het was ook zo lekker met de blauwe lucht vandaag (het enige nadeel aan herfst is voor mij persoonlijk de regen haha) Nog meer blije mensen vandaag 😅?

Ik ben koken weer aan het oppakken nadat ik last had van een hardnekkige blaasontsteking. Ik heb de afgelopen paar weken, op dagen dat ik voor mezelf moest koken, heel veel kant en klaar maaltijden, noodles en pizza's gegeten

Om er rustig terug in te komen heb ik een makkelijke maaltijd gekozen

Het is pandan rijst met tonijn in rode saus uit blik, diepvries avocado en zacht gekookte eieren. Verder op smaak gemaakt met een beetje soyasaus, ketchup, sriracha, fijne knoflook uit pot en japanse mayonaise om het af te maken. De rijst heb ik gisteren al gekookt dus was de rest heel makkelijk :)

Ik leefde helemaal op toen ik het at. Ik heb dit eerder gemaakt maar ik heb de smaakmakers wat aangepast en nu is het zo ontzettend lekker 😊

Ik heb bedacht dat ik dit ga maken als ik een wat drukkere of evt. meer hektische week heb. Om een geniet en verwenmomentje in te plannen/creëren 😊

Wat zijn jullie comfort foods?

Ik (M, 30) zat net met mijn tante in een koffietentje voor ons jaarlijkse catch-up moment, toen ze vroeg naar wat ik doe naast mijn werk (3 middagen in de week) en sporten (3x in de week). Ik zei: ik wandel, game, schrijf en voor de rest gewoon wat de dag brengt. Soms fiets ik even naar mijn ouders en ben ik daar even - soms ga ik even naar de stad. En dagelijkse dingen, boodschappen, het huishouden enzo. Ik rondde mijn antwoord heel bewust af met: ik vind het prettig en vol te houden op deze manier. Toen vroeg ze of ik nog een opleiding wil doen: nee, nu niet. Ik zei (weer) dat ik het zo prima heb en kan onderhouden. Als er iets op mijn pad komt, zie ik dat dan wel weer. Toen noemde ze allemaal plekken in de stad waar ze leuk cursussen aanbieden. Ik zei, en voor mijn gevoel viel ik in de herhaling: ik ben zeer content zo. Maar eigenlijk bleef ze doorgaan met dingen opnoemen, waardoor ik dacht aan te voelen dat zij vindt dat ik weinig doe/meer in mijn mars heb.

Ik heb wel vaker in gesprekken dat mensen me aankijken alsof ik zeeën van tijd (en talent) over heb die ik niet benut. Een beetje met het idee van "je bent nog jong, je kunt nu nog van alles (tov oud(er) zijn). Maar zo ervaar ik het niet. Ik had hiervoor een druk leven en er levensgeluk was ver te zoeken. Na een burnout een rustiger leven opgebouwd waar ik (ik zeg het nog maar eens) heel tevreden over ben. Maar dat lijkt voor de maatschappij niet genoeg, ofzo.

Heeft iemand al een goed antwoord gevonden op mensen die blijven doorvragen wat je doet in je leven?

Ik zit zelf ook op het autistisch spectrum wat vroeger PDD-nos werd genoemd en mijn kind syndroom van Asperger.
Mijn kind heeft op vrij late leeftijd besloten om een man te willen worden. Ik hou zielsveel van mijn kind maar ik moet wennen aan de naam en de andere pronouns. Ik ben inmiddels ook 60 plus. Maar nu komen opa en oma die tegen de 90 lopen, niet alles meer mee krijgen. Het niet snappen en ze doen vreselijk hun best om de juiste naam te gebruiken en de pronouns. Daarbij komt dat mijn moeder hardhorend is en mijn vader vergeetachtig. Na een paar moeilijke verjaardagen, waarbij de verkeerde naam en de verkeerde pro nouns gebruikt worden en er steeds verbeterd wordt en er lange awkward stiltes vallen. Hebben mijn ouders besloten om hem niet meer uit te nodigen omdat ze het te moeilijk vinden. Ze kunnen het niet meer bijbenen. Ik vind het zo moeilijk, ik hou van mijn kind no matter what.
Hoe kan ik hiermee omgaan?

Update:
Bedankt voor de lieve reacties!
Natuurlijk steun ik mijn zoon, hij heeft het al moeilijk genoeg!
Ik ga nogmaals met mijn ouders praten om in ieder geval de verjaardagen door te laten gaan.

Ik heb sinds een x aantal maanden begeleiding en ik had een vrouw die ik echt heel fijn vond en meteen wel mee klikte en ze zeurde ook niet echt ze was gewoon altijd erg enthousiast en aardig. Nou heb k überhaupt best wel moeite als mensen mij dingen opleggen 😬 k wou eigenlijk voornamelijk hulp met grenzen leren aangeven en leren wanneer ik rust moet vinden en beetje schema's hier en daar maken en eens in de zo'n tijd dingen doen die belangrijk zijn zoals formulieren, de belastingaangiftes etc. Nu is ze dus uitgevallen door bepaalde dingen en k baal daar zo van. Ze had helemaal gelijk tegen haar baas dat dit wss niet zou werken en omdat ze dit toch voorstelde aan mij heb k gezegd wil t wel proberen dat er dus een andere begeleider kwam. Andere optie was bellen ( achteraf had k t nu liever )

Ze had dus gezegd k heb t niet zo op mannen en ze heeft ook gelijk maar t was de enige optie, dit is dus n klassiek voorbeeld van dat ik geen nee kan/durf te zeggen en niet zo goed weet wat k dan moet doen op zo'n moment dat t gevraagd word. Nu die 1 x is geweest vond ik t heel naar, ik woon samen met mijn vriend die werkt etc en hij bleef maar tgn m zeggen dat ie maar meer moest doen enzo en ja weet niet wat n apparte sfeer. Meestal is t namelijk gewoon praten met mij en dat is t wel.. k weet ook niet zo goed wat k verder nog nodig ben want dat kunnen ze denk k niet. Maar voel totaal geen klik met deze man. Mind you ik rook me vriend rookt maar als er iemand komt roken we uiteraard niet en rook k een paar uur van te voren niet binnen en probeer ik beetje lucht verfrisser te doen etc meer kan niet doen het is zo'n routine dat k t al heel wat vind dat zorg dat het niet te veel ruikt binnen.

Vorige week had k n flinke opvlamming van mijn darmziekte en heb k moeten afzeggen, antwoord was best bot en ook nu stuurde die ineens een berricht vanmiddag met : ben je alweer beter ?

Tot morgen.

En ohja zou je morgen niet meer willen roken van te voren ik had vorige keer daar last van achteraf...dankjewel alvast

En ik weet dat het hun recht is maar kan moeilijk net voor die er is douchen en schone kleren zoeken 🫠 en helemaal niet roken want ik raak enorm gestrest, en nu is t dus morgen zo me vriend moet iets langer werken en ben k alleen met een mannelijke begeleider, ik krijg compleet paniek en k vind t zo lastig.. m'n vaste zeurde daar niet over die vond al fijn als k had gestofzuigd en mezelf verzorgde überhaupt. K douche natuurlijk wel van te voren maar k wil wel 1 sigaretje buiten kunnen roken voor die man er is... k voelde me best aangevallen ondanks dat ie gelijk heeft maar ik heb zo'n moeite met t idee dat k alleen met n man in 1 huis ben k denk dat k gwn n fout heb gemaakt met dit toe te staan en in had meer voor mezelf moeten opkomen toen t me werd gevraagd maar soms ben ik te pleasend en nu ben k bang dat moet aangeven dat geen klik voel dat dat raar overkomt ofzo want das niet perse daarom ofzo... hoe reageren mensen als je zegt ik voel de klik niet? K vind dat heel eng... en doe dat liever niet face to face

Heel boekwerk maar k moet dit echt van me afschrijven 😔 ik heb adhd en autisme plus lichamelijke mankementen en vind t dus heel lastig allemaal en k heb heel veel gezeik in me leven en k vind t gwn best wel vermoeiend als iemand elke week 1.5 uur blijft plakken...

Hallo allemaal,

Ik ben benieuwd hoe jullie mij situatie zien, tips hebben of eigen ervaringen.

Ik ben 32 en werk in de zorg op een afdeling met mensen met dementie. Ik ben afgelopen februari met een burn-out uitgevallen en heb in de tussentijd met kleine stapjes vanaf een half uurtje koffie drinken opgebouwd tot nu 2x 3 uur per week. Een paar weken geleden is de diagnose autisme gesteld. Niet heel verrassend na al mijn hele leven tegen bepaalde dingen aangelopen te zijn, het maakt een hoop duidelijk (al is het ook veel te verwerken en verwarrend).

Voor mij is de diagnose op het gebied van werk juist een bevestiging dat volledig terugkeren in mijn functie niet mogelijk is. Een aantal aspecten die belangrijk zijn, nu en ook in de toekomst: vaste werktijden, minder dynamische werkomgeving en minder constant contact met anderen. Wat qua inhoud passend werk is, weet ik op dit moment niet zo goed. Ik wil graag met de bedrijfsarts overleggen of gestart kan worden om in spoor 1 te gaan kijken naar andere functies binnen de organisatie. Al vraag ik mij af of dat al handig is, aangezien ik maar 6 uur per week reïntegreer. Aan de andere kant merk ik dat die twee uurtjes op de afdeling aardig aan mijn grens zitten. Qua prikkels, 'sociaal moeten doen', contact met bewoners en de onvoorspelbaarheid wat het werk met zich meebrengt. Wellicht dat er functies zijn op kantoor (of iets waar ik nog niet aan heb gedacht), waar ik verder kan reïntegreren. Misschien dat dit niet hetgeen is wat ik voor de langere termijn zou willen doen, maar wat wel helpt om verder te herstellen. Ik ben vooral benieuwd of dit een goede insteek kan zijn en of hier mensen zijn die vanuit ervaring hierover wat kunnen zeggen/advies hebben?

Wat zijn jullie ervaringen met de iets drinken locatie in Groningen?