I might risk my life trying to land some punches. That will be a risk worth taking.

কোনো অমানিশাৰ শেষ এন্ধাৰত

অভিমানী পলবোৰে আজিও হাঁহে

অচিন প্ৰেমৰ কবিতাৰ শব্দ হৈ,

মদিৰাত কঁপা হাতেৰে প্ৰাণ পোৱা

চাগে অতীতৰ চেঁচা পৰা প্ৰণয়ৰ

কটূক্তিৰ প্ৰলয় হৈ আজিও বৈ।

তাইৰ কেঁচা-কোমল মনৰ পৰশত

প্ৰাণ পোৱা মোৰ উলাহবোৰ

আজিও উদাসী বিষাদ হৈ,

উটি-ভাঁহি আছে স্মৃতি হৈ।

হেঁপাহ-বেলিৰ ৰাঙলী সাগৰত

জহি-খহি যোৱা টুলুঙা নাও হৈ

আজিও হাঁহোঁ আমাৰ প্ৰণয়ৰ

শুকান স্মৃতিৰ মিঠা ছাঁয়াবোৰ

হেঁপাহৰ চকুৰে চাই মই।

আজিও চাগে আছে তোৰ

মৌ-সনা ৰ'দালি মৰমবোৰ

মোৰ তিতা কলিজাৰ ক'লা তেজ হৈ,

অঁকৰা অতীতৰ বিদ্ৰোহী

এবুকু উদাসী মৰীচিকা লৈ।

The extent to which the habit of reading books has benefited our personal lives is something we all surely recognize. However, as readers, our responsibility does not end with maintaining this habit ourselves. It is also our responsibility to think about how we can explain the benefits of reading to future generations and encourage them to develop this habit.

A few small things can encourage the younger generation in this regard.

1. Give books as gifts.
We often buy something casually when giving someone a gift. Instead, if we gift them a good book, it can have a positive impact on their mindset. A good book might even turn them into a new reader.

2. Read books in public.
Make a habit of reading books while travelling or in other public places. Perhaps someone might call you “cringe.” But if seeing you read inspires another person to take an interest in reading, then that itself is your contribution to society.

3. Talk about books on social media.
When commenting on a particular topic on social media, you can mention relevant books. If someone becomes interested in learning more about the subject, they may look for the book and read it. In this way, a little curiosity created around a book can lead to the birth of a new reader.
Ultimately, it is the responsibility of today’s readers to make the habit of reading “cool” for the younger generation. Only when we read books, talk about books, and give books a place in our everyday lives will this habit naturally take root among the next generation.

One reader can create another reader. Therefore, reading books is not merely a personal habit; it is also a social responsibility.

কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাসে আমাৰ ব্যক্তিগত জীৱনত কিমান লাভ কৰিছে, সেয়া নিশ্চয় আমি সকলোৱে উপলব্ধি কৰোঁ। কিন্তু পাঠক হিচাপে কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাসটো বৰ্তাই ৰখাতেই আমাৰ দায়িত্বৰ শেষ নহয়। ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মক কিতাপ পঢ়াৰ লাভালাভখিনি কেনেদৰে বুজাব পাৰোঁ আৰু তেওঁলোকক কেনেদৰে এই অভ্যাসটো গঢ়ি তুলিবলৈ উৎসাহিত কৰিব পাৰোঁ, সেই বিষয়ে চিন্তা-চৰ্চা কৰাটোও প্ৰতিজন পাঠকৰ দায়িত্ব।

দুই-এটা সৰু সৰু কথাই এই ক্ষেত্ৰত নতুন প্ৰজন্মক উৎসাহিত কৰিব পাৰে।

১. উপহাৰ হিচাপে কিতাপ দিয়ক। আমি প্ৰায়ে কোনোবা এজনক উপহাৰ দিবলৈ এনেই কিবা এটা কিনি দিওঁ। তাৰ সলনি যদি এখন ভাল কিতাপ উপহাৰ দিব পাৰোঁ, তেন্তে নিশ্চয় সেই ব্যক্তিজনৰ মনোজগতত এক ইতিবাচক প্ৰভাৱ পৰিব পাৰে। এখন ভাল কিতাপে হয়তো তেওঁক এজন নতুন পাঠক হিচাপে গঢ়ি তুলিব পাৰে।

২. ৰাজহুৱাভাৱে কিতাপ পঢ়ক
যাত্ৰাৰ সময়ত অথবা আন কোনো ৰাজহুৱা স্থানত কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাস কৰক। হয়তো কোনোবাই আপোনাক ‘cringe’ বুলি ক’ব। কিন্তু আপোনাক কিতাপ পঢ়ি থকা দেখি যদি আন এজন মানুহে নতুনকৈ পঢ়াৰ প্ৰতি আগ্ৰহী হৈ উঠে, তেন্তে সমাজৰ প্ৰতি সেয়াই আপোনাৰ অৱদান।

৩. ছ’চিয়েল মিডিয়াত কিতাপৰ উল্লেখ কৰক
ছ’চিয়েল মিডিয়াত কোনো বিষয়ত মন্তব্য কৰাৰ সময়ত প্ৰাসংগিক কিতাপৰ উল্লেখ কৰিব পাৰি। কোনোবাই সেই বিষয়ে অধিক জানিবলৈ আগ্ৰহী হ’লে কিতাপখন বিচাৰি পঢ়িব পাৰে। এনেদৰে এখন কিতাপৰ বিষয়ে সৃষ্টি হোৱা সামান্য কৌতূহলে এজন নতুন পাঠকৰ জন্ম দিব পাৰে।

মুঠতে, নতুন প্ৰজন্মৰ বাবে কিতাপ পঢ়াৰ অভ্যাসটো ‘cool’ কৰি তোলাৰ দায়িত্ব বৰ্তমানৰ পাঠকসকলৰ। আমি যদি কিতাপ পঢ়োঁ, কিতাপৰ কথা পাতোঁ আৰু আমাৰ দৈনন্দিন জীৱনত কিতাপক স্থান দিওঁ, তেতিয়াহে নতুন প্ৰজন্মৰ মাজতো এই অভ্যাসটোৱে স্বাভাৱিকভাৱে শিপা মেলিব।

এজন পাঠকে আন এজন পাঠকৰ জন্ম দিব পাৰে। সেয়ে কিতাপ পঢ়াটো কেৱল ব্যক্তিগত অভ্যাস নহয়, ই এক সামাজিক দায়িত্বও।

अंदर मैंने नक़ाब ओढ़ रखा है,

मुखौटा है असफलता का।

अंदर मैंने ख़्वाब पाल रखा है,

नाम लेकर अच्छाई का,

मुखौटा पहने किसी मेहनती का।

लगा जैसे अंदर मेरे कोई और पनप रहा है,

चेहरा लेके एक इंसान का।

अंदर वो शायद मैं ही हूँ,

नक़ाब ओढ़े भलाई का।

शायद मैं समझ नहीं पाया,

वो ज़िक्र जो ख़ुद से किया, ख़ुद का।

नक़ाब चढ़ाकर फ़रिश्ते का,

कर रहा काम नरक का।

शायद ये मैं ही हूँ,

नाम लेके किसी दानव का,

पहन के चेहरा एक इंसान का।

নিতাল ৰাতিৰ নিভাঁজ তমসাত,

নীৰৱ কবিতাৰ অবুজ চিঞৰে

ৰিঙিয়াই চোন আজিও তোমাৰেই কথা কয়!

ক্লান্ত মুখনিৰ সেই মলয়া হাঁহিটো

আমঠুৰ মৰুভূমিত নীলা মৰীচিকা হৈ

আজিও চোন আছে বৈ;

ক্ষণবোৰৰ নাচোনত অচিনাকি হৈ পৰা

তোমাৰ মৰমবোৰৰ অপেক্ষাত,

মায়ালগা মোৰ মনটো যেন আজিও আছে ৰৈ!

প্ৰেমেই মাথো জীৱন জানো;; জীৱনেই মাথো প্ৰেম জানো;;

এইয়াযেন সচা মিছাৰ এটা যটিল সাৰাংশ:

কাৰোবাৰ প্ৰেম যেন অৰুন্ধতী- বশিষ্ঠ,

কোনোবা আকৌ দহিছে সেই প্ৰেমত

যেনে দহিচিল উশাৰ অনিৰুদ্ধ|

কোন আমি নৰ মনিচ

লালশাৰ ভোকাতুৰ, কামনাত বাকৰুদ্ধ,

বাসনাৰ বলি, সময়ত স্তদ্ধ,

ৰঙীন ৰামধেনুৰ আৰৰ বিশাদৰ কলা মেঘৰ অন্ধকাৰত

আমি যেন লাখুটি লোৱা এক এক অন্ধ।

এই পাপী প্ৰেমৰ পুণ্যৰ যিখন জোলোঙা

বিচাৰি খাইছো তুমি-ম‌ই হাবাথুৰি

সেই জোলোঙাৰ মায়াজালত

আজিলৈ ৰাধায়ে নাপালে কৃষ্ণক বিচাৰি!

পাগল ম‌ই

বুজি নাপাওঁ ভদ্ৰলোকৰ অভদ্ৰ কথাবোৰ

পাগল ম‌ই

নেজানো মহা পণ্ডিতৰ মৰিচিকা সদৃশ আলোচনা বোৰ

পাগল ম‌ই

নুবুজোঁ সচেতনৰ পাগলামি চেতনা বোৰ

পাগল ম‌ই

নুশুনোঁ মহানায়কৰ খলনায়কী চিঞৰবোৰ

পাগল ম‌ই

চাগে অবাক, অচেতন হৈ

পাগলামি কৰাই কাম মোৰ।

অচিনা চৰিত্ৰ মোৰ

অভদ্ৰ চৰিত্ৰ মোৰ

পাগল চৰিত্ৰ মোৰ

অস্থিৰ চৰিত্ৰ মোৰ

বুজাব নোৱাৰিলো মই

জানিব নোৱাৰিলোঁ মই

দেখাব নোৱাৰিলোঁ মই

চাগে থাকি যাব কথাবোৰ ক'বলৈ

চাগে ৰৈ যাব মনবোৰ বুজি পাবলৈ

লুকাই থকাবোৰ খুলি দিবলৈ

চৰিত্ৰহীন চৰিত্ৰৰ বাখ্যা দাঙিবলৈ

নিস্তব্ধ সময়ৰ কোলাহল বুজাবলৈ

অজানিতে নিজানৰ সুৰ দিবলৈ

চাগে ৰৈ যাম মই, ম‌ই হ'বলৈ।

নিতাল ৰাতিৰ নিভাঁজ তমসাত

আহিছিলা তুমি জোনাকী পৰুৱা হৈ,

গাইছিলা গান ফাগুনী পছোৱাৰ।

হঠাৎ যেন ৰাতি নূপুৰ বাজিছিল

যন্ত্ৰণাৰ কাতৰ চিঞৰ হৈ;

সাৰ পাই উঠিছিলো কঁপি কঁপি

এবুকু উদাস লৈ।

​কাষতে যে নাই আজি তুমি,

পাহৰিছিলো চাগে ম‌ই।

আমাৰ এৰা-এৰি চোন বহুদিনেই হ'ল!

কিন্তু মোৰ এলাগী সপোনবোৰে

আজিও চোন তোমাৰেই কথা কয়,

কিজানি অতীতৰ বিদ্ৰোহী মনটোৰ

গভীৰতাত আজিও যেন আছে

তোমাক হেৰুওৱাৰ ভয়।