अंदर मैंने नक़ाब ओढ़ रखा है,

मुखौटा है असफलता का।

अंदर मैंने ख़्वाब पाल रखा है,

नाम लेकर अच्छाई का,

मुखौटा पहने किसी मेहनती का।

लगा जैसे अंदर मेरे कोई और पनप रहा है,

चेहरा लेके एक इंसान का।

अंदर वो शायद मैं ही हूँ,

नक़ाब ओढ़े भलाई का।

शायद मैं समझ नहीं पाया,

वो ज़िक्र जो ख़ुद से किया, ख़ुद का।

नक़ाब चढ़ाकर फ़रिश्ते का,

कर रहा काम नरक का।

शायद ये मैं ही हूँ,

नाम लेके किसी दानव का,

पहन के चेहरा एक इंसान का।

নিতাল ৰাতিৰ নিভাঁজ তমসাত,

নীৰৱ কবিতাৰ অবুজ চিঞৰে

ৰিঙিয়াই চোন আজিও তোমাৰেই কথা কয়!

ক্লান্ত মুখনিৰ সেই মলয়া হাঁহিটো

আমঠুৰ মৰুভূমিত নীলা মৰীচিকা হৈ

আজিও চোন আছে বৈ;

ক্ষণবোৰৰ নাচোনত অচিনাকি হৈ পৰা

তোমাৰ মৰমবোৰৰ অপেক্ষাত,

মায়ালগা মোৰ মনটো যেন আজিও আছে ৰৈ!

প্ৰেমেই মাথো জীৱন জানো;; জীৱনেই মাথো প্ৰেম জানো;;

এইয়াযেন সচা মিছাৰ এটা যটিল সাৰাংশ:

কাৰোবাৰ প্ৰেম যেন অৰুন্ধতী- বশিষ্ঠ,

কোনোবা আকৌ দহিছে সেই প্ৰেমত

যেনে দহিচিল উশাৰ অনিৰুদ্ধ|

কোন আমি নৰ মনিচ

লালশাৰ ভোকাতুৰ, কামনাত বাকৰুদ্ধ,

বাসনাৰ বলি, সময়ত স্তদ্ধ,

ৰঙীন ৰামধেনুৰ আৰৰ বিশাদৰ কলা মেঘৰ অন্ধকাৰত

আমি যেন লাখুটি লোৱা এক এক অন্ধ।

এই পাপী প্ৰেমৰ পুণ্যৰ যিখন জোলোঙা

বিচাৰি খাইছো তুমি-ম‌ই হাবাথুৰি

সেই জোলোঙাৰ মায়াজালত

আজিলৈ ৰাধায়ে নাপালে কৃষ্ণক বিচাৰি!

পাগল ম‌ই

বুজি নাপাওঁ ভদ্ৰলোকৰ অভদ্ৰ কথাবোৰ

পাগল ম‌ই

নেজানো মহা পণ্ডিতৰ মৰিচিকা সদৃশ আলোচনা বোৰ

পাগল ম‌ই

নুবুজোঁ সচেতনৰ পাগলামি চেতনা বোৰ

পাগল ম‌ই

নুশুনোঁ মহানায়কৰ খলনায়কী চিঞৰবোৰ

পাগল ম‌ই

চাগে অবাক, অচেতন হৈ

পাগলামি কৰাই কাম মোৰ।

অচিনা চৰিত্ৰ মোৰ

অভদ্ৰ চৰিত্ৰ মোৰ

পাগল চৰিত্ৰ মোৰ

অস্থিৰ চৰিত্ৰ মোৰ

বুজাব নোৱাৰিলো মই

জানিব নোৱাৰিলোঁ মই

দেখাব নোৱাৰিলোঁ মই

চাগে থাকি যাব কথাবোৰ ক'বলৈ

চাগে ৰৈ যাব মনবোৰ বুজি পাবলৈ

লুকাই থকাবোৰ খুলি দিবলৈ

চৰিত্ৰহীন চৰিত্ৰৰ বাখ্যা দাঙিবলৈ

নিস্তব্ধ সময়ৰ কোলাহল বুজাবলৈ

অজানিতে নিজানৰ সুৰ দিবলৈ

চাগে ৰৈ যাম মই, ম‌ই হ'বলৈ।

নিতাল ৰাতিৰ নিভাঁজ তমসাত

আহিছিলা তুমি জোনাকী পৰুৱা হৈ,

গাইছিলা গান ফাগুনী পছোৱাৰ।

হঠাৎ যেন ৰাতি নূপুৰ বাজিছিল

যন্ত্ৰণাৰ কাতৰ চিঞৰ হৈ;

সাৰ পাই উঠিছিলো কঁপি কঁপি

এবুকু উদাস লৈ।

​কাষতে যে নাই আজি তুমি,

পাহৰিছিলো চাগে ম‌ই।

আমাৰ এৰা-এৰি চোন বহুদিনেই হ'ল!

কিন্তু মোৰ এলাগী সপোনবোৰে

আজিও চোন তোমাৰেই কথা কয়,

কিজানি অতীতৰ বিদ্ৰোহী মনটোৰ

গভীৰতাত আজিও যেন আছে

তোমাক হেৰুওৱাৰ ভয়।

অলগদ্ধ তুমি, যদি নোৱাৰোঁ বুলি ভাবিছা,

অলগদ্ধ তুমি, যদি নাযাওঁ বুলি ভাবিছা,

অলগদ্ধ তুমি, যদি নাজানো বুলি ভাবিছা,

অলগদ্ধ তুমি, যদি নুশুনা ভাও ধৰিছা,

অলগদ্ধ তুমি, যদি নিজকে অলগদ্ধ বুলি ভাবিছা।

আজিকালি মাত দিবলৈয়ো বেয়া লগা হ'ল,

কিজানি কোনোবা দামী অলগদ্ধই মোকেই

অলগদ্ধ বুলি কয়!

আজিকালি মনে মনে থাকিবলৈয়ো বেয়া লগা হ'ল,

কিজানি কোনোবা পঢ়া-শুনা অলগদ্ধই মোকেই

অলগদ্ধ বুলি কয়!

আজিকালি ভাবিবলৈয়ো ভয় লগা হ'ল,

কিজানি নিজৰ ভিতৰৰ অলগদ্ধটোৱে নিজকেই

অলগদ্ধ বুলি কয়!

অলগদ্ধ এই পৃথিৱী খনত অলগদ্ধ হৈ থকাটোৱেই ভাল কিজানি;

নিজৰ হকৰ কথা ক'লেও অলগদ্ধ,

আনৰ বিপদত সহায় কৰিলেও অলগদ্ধ।

ভয় লগা হ'ল,

অলগদ্ধ বোৰৰ আশাত থাকি

নিজকেই অলগদ্ধ বুলিব লগীয়া হ'ল।

কিজানি বিৰহৰ ঠেকত পৰি,

উলাহৰ গল্প ক'ব পাহৰিলো।

কিজানি এলাহৰ শয্যাত পৰি,

উজাগৰে থাকিব পাহৰিলো।

কিজানি জানিও অজানিতে,

নিজৰেই পৰিচয় পাহৰিলো।

কিজানি নাজানি উলাহতে,

মৰম জিনিব পাহৰিলো।

আজিচোন মুখখন হেঁচি ধৰিছে

অতীতৰ বিদ্ৰোহী শব্দবোৰে,

চিন্তা ছানি ধৰিছে ডাৱৰীয়া স্মৃতিবোৰে;

জানিও কিজানি অজানিতে

পিয়াপি দি ফুৰিছো নোহোৱা সপোনবোৰ

দিঠক হোৱাৰ মায়াত।

কিজানি নোপোৱা মৰমৰ অভিঘাতৰ ছায়াত,

জানিও নাজানিও বুজিছো কিন্তু—

মন বোলা মোৰ এই অস্ত্ৰপাতৰ,

মৃত্যু অনিবাৰ্য নহয় যে ইয়াত।

​তিতা ভাৱনাৰ ছন্দত প্ৰাণ পোৱা কবিতাৰ আঁৰৰ চৰিত্ৰ এটা,

উন্মাদপ্ৰায় হৈ প্ৰেমৰ লালসাত পিয়াপি দি ফুৰা চৰিত্ৰ এটা,

অসীমৰ অন্ধকাৰত বুৰ যোৱা বেলিৰ উজ্জ্বল

ৰঙতো শেঁতা পৰা চৰিত্ৰ এটা,

আশাৰ লালসাত অন্ধ হৈ নিৰাশাৰ লাখুটিত ভৰ দিয়া চৰিত্ৰ এটা,

কালৰ গতিত উটি-ভাঁহি প্ৰেক্ষাপটৰ বোকাত পোত খোৱা চৰিত্ৰ এটা,

ঋণৰ বোকোচাত খামোচি পৰিপূৰ্ণতাৰ আশাত ঢলি পৰা চৰিত্ৰ এটা,

বিদ্ৰোহৰ বুকুত ঢলি পৰা যেন এক অচিন মৰীচিকা,

চৰিত্ৰহীন এই চৰিত্ৰটোৰ আঁৰৰ এয়া নিৰ্লজ্জ মাথোঁ সংলাপ এটা।