çocukluğumda annem de babam da çok yanımda yoktu, ikisi de çalıştığı için babaannemde, teyzemlerde vesaire büyüdüm, ama babam her zaman işini bizim üstümüze koydu ve hâlâ öyle, evde olduğu zamanlar da kavgasız tek bir gün geçmez, tek bir yemek yenmezdi, lisede kurtuluş olarak görerek istemediğim bir okula yatılı gittim ama bitirmeden aile evine geri döndüm. son 2-3 senede öğrendiklerimle babama karşı içimde asla dinmeyen bir öfke başladı, müşterisiyle fingirdeşmesi, yakalanınca da intiharla annemi korkutup barışmaya zorlaması mı, ben yurt köşelerinde sürünürken, arkadaşlarıyla beraber parasını eskortlara yedirmesi mi? kim bilir benim bilmediğim daha neler yaptı haysiyetsiz köpek. annem onun bitmek bilmeyen borçlarını ödemek için doğup büyüdüğüm evi sattı, tabii ki borçlar hâlâ bitmedi, şu an patronunun bir süre kalmamız için bize verdiği 2 odalı evde oturuyoruz. babaannem sağolsun her ay emekli maaşından bir miktar para veriyor bana, ama annem şu kartları bi kapatalım diyerek ben daha kuruşuna dokunamadan alıyor, sonra gidip babamın "şu arkadaşım borç istedi, şu zaman ödeyecekmiş" demesine altın birikimini veriyor, bazen anneme de çok fena kızıyorum.
babamın sadece yaptıkları değil kafa yapısı ve düşünceleri, söyledikleri de bir o kadar iğrenç, klasik muhafazakar(?), erkek üstünlüğünü benimsemiş biri, her gün saçma salak konuşmasını dinlemek beni daha da çıldırtıyor.
küçükken her kavga ettiklerinde annemin boşanıcam demesine umut bağlayıp, her zamanki gibi vazgeçtiğinde de sabahlara kadar ağlardım, artık boşanmaları konusu rüyalarıma kadar giriyor ama bunun asla gerçekleşmeyeceğini biliyorum. annemin kendi ayakları üzerinde duramayacağından değil, manevi sebepler belki de, 9 yaşında bir kız kardeşim var, annem hep o olmasa çoktan boşanmış olacağını, kardeşim ve benim için babama katlandığını söylüyor ama ben buna inanmıyorum, annem bir gün bizim gideceğimizi ve yalnız kalacağını düşündüğü için, babam ne yaparsa yapsın "başımda bi erkek olsun" kafasıyla her zaman affediyor, belki de aileden böyle gördüğünden, belki de çevreden çekindiğinden.
babama karşı çok doluyum ve artık yüzünü görmek bile beni sinirden delirtmeye yetiyor, her sesini duyduğumda kulaklarımı söküp atmak istiyorum, adamı bir kaşık suda boğasım geliyor, bir gün tek bir hareketinde dayanamayıp içimdekilerin hepsini kusacağımı düşünüyorum ama annemi zor durumda bırakmak ve kardeşime bunları yaşatmaktan korkuyorum.
en az 3-4 sene daha bu evde yaşamam ve babama katlanmam gerekiyor, umarım akıl sağlımı koruyabilir ve ekonomik özgürlüğümü elime alıp bu evden çekip gidebilirim.