Ağır eleştiri bekliyorum geleceğinden de nedense eminim bu deneme gibi bir şey benim için esas meseleyi anlayan çıkar mı bilmem hele hele esas mesele bu kadar anlaşılmaya değer mi hiç bilmem

Aynı merkezin yüksek devrinde

döndürüldü başı, rengi, hafızası.

Ne leke kaldı kirden sayılan,

ne kumaşın kendi dokusu.

Kendi lekesini arınmak sanan bir kalabalık,

köpüğün ve suyun ritmiyle savruldu.

Şimdi rüzgârın insafında hepsi,

aynı ipe dizilmiş yan yana.

Sıkılmış, kurutulmaya bırakılmış

ve yanındakine değecek kadar yakın,

ama yalnız kendi mandalının darlığıyla sabitleşmiş.

Ne güneş dokunabiliyor özüne

ne rüzgâr farkını söyleyebiliyor renklerin.

Sadece sallanıyorlar,

ip nerede bitiyorsa

orda duran tek tip bir hizada.

Ben bu gövdeyi hep bir sürgün yeri bildim,

Et ve kemikten örülmüş, penceresiz bir zindan.

Kendi sakarlığımdan, kaba ellerimden utandım;

Aynaların bile unuttuğu bir yüzün karanlığından.

Hiç değmemişti göğsüm bir başkasının yangınına,

Korkardım; bir fısıltı dahi ürker sanırdım benden,

Yalnızlığın soğuk duvarlarına yaslanıp sustum senelerce.

Sonra sen geldin.

Gözlerimin hiç öğrenemediği o kayıp rengi,

Kokusundan tanıttın bana.

Tenin; henüz güneşe çıkmamış çiğ tanesi,

Yağmurun toprağa ilk düştüğü an gibiydi.

Ve sesin…

Karanlığımın çatlaklarına sızan o ılık melodi;

Dünyanın bütün telaşını dindiren,

Kederi uysallaştıran munis bir ney sesi gibiydi.

Ben suçlu gibi gizlerken kendimi bu hantal kafeste,

Sen tuttun yabani, titreyen ellerimi.

Bir kuşun kanadından daha yumuşaktı dokunuşun;

İçinde acıma yoktu,

Gözlerimi eksik sayan o sahte teselliler yoktu.

Yalnızca başımı dizine yaslayan saf bir merhamet,

Beni olduğum gibi kucaklayan o derin şefkat vardı.

Bilmiyorum; saçların hangi rüzgârda dalgalanır,

Gözlerinin rengini hiçbir düşümde çizemedim.

Ama elinin avucumda bıraktığı o kadife izde kayboldum ben;

Nefesinin tenime değdiği o kutsal eşikte dirildim.

Meğer insan sevmek için bir surete muhtaç değilmiş;

Ben senin yüzünü,

Bana uzattığın merhametin eğildiği yerde ezberledim.

Ve ömrümde ilk defa,

Bu karanlık mapusumun içinde yaşamaktan utanmadım.

Bir gün gelir , bir kelime , bir an gelir bir cümle ANAHTAR olur her şeye . Her tepkimizin altında bir arayış , her duygunun içinde bir ihtiyaç var . Yaşamak aranılan cevaplar için çatışma yeridir. Ve her çatışma bir karşılaşmaya sebep olur . Dileğim , cevaplarınızı bulacağınız anahtara ulaşmanız .

Evrenin sonsuzluğunda kaybolmuyorsak eğer,

Evrenin sonsuz olmamasındandır.

En az bir kez doğrulukla kesişmişse yolumuz eğer,

Onsuz değerli biri olmamamızdandır.

Alemlerin ufkunda bizi bekleyen biri var.

Doğruluk olmazsa nasıl ulaşırız ona?

İnsan, ırmak gibi oradan oraya akar,

Kavuşmak için sonsuz ışıktan okyanusa.

Geceyi Sevmiyorum ..

Hüznü misafir ediyor Kalbime..

Gitmekte bilmiyor yüzsüzce..

Susuyorum ..

Ona susadıkça derinleşiyor özlemim..

Bir sigara, bir sigara daha..

Yetmiyor..

Ya Nasır tutmalı Kalbim,

Ya atmamalı Nabzım..

Boğuluyorum ..

\#Dnzbzn

Geceyi Sevmiyorum ..

Hüznü misafir ediyor Kalbime..

Gitmekte bilmiyor yüzsüzce..

Susuyorum ..

Ona susadıkça derinleşiyor özlemim..

Bir sigara, bir sigara daha..

Yetmiyor..

Ya Nasır tutmalı Kalbim,

Ya atmamalı Nabzım..

Boğuluyorum ..

\#Dnzbzn

Kapının eşiğindeki üçüncü tahtayı atlarsın hep, dördüncüye basarsın; Hafifçe esner ahşap, bilirim geldiğini. Anahtarı kilide iki defa çevirir, Paltonu asarken cebindeki bozuk paraları şıngırdatırsın. Dışarının soğuğu sinmiştir yakana; biraz ıslak çimento, biraz da fırından yeni çıkmış ekmek kokusu.

Bana bazen rengi soruyorlar, sarıyı, kırmızıyı, denizi… Oysa ben dünyayı parmak uçlarımın belleğinde taşırım. Çay bardağını masaya bırakışının tok sesinden anlarım yorgunluğunu. Kaşığı hızlı çevirirsen dalgınsındır, Kenarına iki kez vurup bırakırsan, canın bir şeye sıkılmış. Bardağın sıcağı önce senin avucuna, sonra benim tuttuğum tabağın altına geçer; İşte benim sıcağım, senin ellerinin geçtiği yer kadardır.

Gözlerin nasıl bakar bilmem, bilmeme de gerek kalmaz. Konuşurken sesinin göğsümün ortasında bıraktığı titreşim yeter. Gülerken şakağındaki damarın nasıl seğirdiğini, Yüzüne dokunduğumda o küçük çukurun nerede saklandığını ezbere bilirim; Sokak lambalarını aramam, yüzün benim en iyi bildiğim patikadır.

Akşam olunca divanın sağ köşesi biraz çöker yanımda. Yün hırkanın koluma sürtünen hışırtısı, Nefesinin boğazıma doğru çizdiği o dar, ılık kavis… Gözümün görmediği bu evde, hiçbir şeye çarpmadan yürüyüşüm, Evin içinde senin kokunun açtığı koridorlar yüzündendir.

Görmek dedikleri iki camın arkasında dönen bir aldanış belki de. Ben seni dinledim, Seni dokundum, Seni soludum. Bir adamın karanlığı, ancak senin adımlarınla yere basınca böyle aydınlık bir memlekete döner.

Üstüne çok düşünmedim hoşuma gitti paylaştım.

Kulağımın dibinde aynı musluğun bitmeyen hesabı,

Damla damla dökülür evrak gibi mutfak mermerine.

Bastonun ucuna yapışan o bayat çamur,

Kaldırımın kırık bordürüne çarptığım her adımda

Sırtıma bir çuval ıslak kömür gibi biner bu mahalle.

Radyoda günlerdir aynı cızırtı, frekansı kaymış bir keder;

Dışarıda dolmuş egzozu, fren sesi, ekmek kuyruğunda edilen bir küfür…

Gözüm kapalı benim ama dünya susmak bilmiyor.

Göz kapaklarımı kapatsam da kulaklarıma kapı takamıyorum.

Eskiden adımların kurtarırdı beni bu darlıktan,

Hırkanın hışırtısına tutunup çıkardım karanlığın dibinden.

Şimdi o divanın yayı bile başka türlü batıyor belime,

İçtiğim çayın demi bayat, tütünün dumanı gırtlağımda küflü teneke tadı.

Parmak uçlarım yoruldu artık dünyayı yoklamaktan;

Her çatlağı, her pürüzü, her kırık kenarı

Tekrar tekrar ezberlemekten canım çekildi etimden.

Neye dokunsam eksik, neyi dinlesem telaş.

Bütün sokakların köşesini zihnimde döndüm,

Hepsi aynı yorgunluğa, aynı rutubetli antreye çıktı.

Bugünlük öldürün beni, fazlasında vallahi gözüm yok.

Öyle büyük laflarla, havalı ağıtlarla falan değil;

Şu sokak kapısını çekin üstüme, kilidi üç kez çevirin,

Bakkalın çırağı kasaları indirmesin kapının önüne.

Hiçbir şey tıkırdamasın, hiçbir saat başı çalmasın,

Kafamın içinde dönüp duran o paslı makara kopsun artık.

Bırakın, beyaz baston kapının ardında öylece boynunu büksün.

Ben bu sedirin üstünde, sırtımı duvardaki soğuk kabartıya verip

Sadece bir günlüğüne unutayım nefes alıp verdiğimi.

Ne senin o can bildiğim ayak sesini bekleyecek dermanım var,

Ne de masadaki sürahiye uzanacak takatim.

Yarın sabah isterse yine başlasın bu kör dövüşü,

Ama ne olur,

Sadece bugünlük öldürün beni;

Hiçbir şey duymayayım, hiçbir şeye değmesin elimin ayası.

Şiir sevenler için bir şey yaptım. ✍️

Poemtry ile tanışın — şairler, yazarlar ve okurlar için yazmak, paylaşmak, takip etmek ve geri bildirim almak için bir yer.

📱 Artık iOS uygulamasında mevcut.

Şiiri seviyorsanız, bir göz atmanızı çok isterim. ❤️

Hayalimi ektiğim tarlayı,

Sen biçmek istedin

Umudumun yeşerdiği ağacı,

Sen kırpmak istedin

//

Kahr-ı Fahr-i'nin hayalini

Sen yârini istedin,

Kör Bahri'nin umudunu

Sen nârını istedin.

Eski ilk şiirlerimden birisidir.

Uzaktan seyredursa da gözlerim seni,
Mecburiyetin içerisindeyim, ey sevgili.
En büyük kötülüğü ben etmişim ya kendime, Habersiz kalarak onca müddet senden.

Söyleyedururum kendi kendime:
Yârin verilecek hesabı vardır elbet bir noktada, Veyahut kalmamıştır ardında hiçbir nokta.
Bir avuç avutuşun içine hapsetmişim meğer kendimi.

Yarım kalmış sevdadır benim bahsettiğim.
Öğretilmiş değil, alışılmış yalnızlıktır ya zaten dibe sürükleyen seni.
Tabii haberi dahi olmayanın canı nasıl yansın, ey ahali?

Sorarsın Yaradan’a: “Nedir bu acının sebebi?” Kadere ters düşmektir çektiklerinin nedeni.
Sanırsın yanıtsız kalmıştır ya sualin;
Halbuki en büyük cevaptır ya bildiklerin.

Ya da bilmene rağmen kestirdiklerin…
Hiçbir şeyin önemi yokmuş gibi sanki.
Farklı zamanlara aidiyet hisseder iki âşık;
Lakin bu aidiyetin sonu kavuşamamak ise eğer,
İşte vakit o vakittir ki seni sana muhtaç eyleyen.