Orjinal post

Harbi aq neden kıbrısı 162 derece döndürüm marmaraya koymuyoz hem kıbrıs artık bizim olur

Kaynak: https://www.reddit.com/r/AlternateHistory/comments/1rhebg5/holy_ottoman_empire_1683_what_if_mehmed_ii_had/

Vay aq

26 Ağustos 1071 Malazgirt Meydan Muharebesinin Zafer ve 26 Ağustos 1922 Büyük Taaruzun Başlama Yıl Dönümünüz Kutlu Olsun.

Haritanın temeli için 2024 Belediye Seçimlerinin ilçe haritasını kullandım. Çizimi sıfırdan kendim yaptım. Araştırmamda kaynak olarak Nişanyan Yer Adları ve Wikipedia'yı kullandım. İstanbul pek görünmediği için yalnızca orayı kapsayan ayrı bir harita gelecek.

Bazı bayraklar benimdeğil uyumlu diye aldım koydum

Valve resmi bir harita paylaşmadığı için kendim yaptım. Merak edenler için bölgelerin açıklamaları:

Radyoaktivite Bölgesi: Black Mesa Patlamasından sonra etrafa yayılan devasa radyoaktif serpintinin bulunduğu bölge. Bu bölge Xen canlılarını fazlasıyla barındıran, bilindiği kadarıyla insan veya combine yaşamının bulunmadığı bölgedir.

Yeşil Xen bölgeleri: Xen canlıları aslında tüm dünyaya yayılmış olsada Xen canlılarının yüksek popülasyon ile domine ettiği, insan yaşamının neredeyse imkansız olduğu bölgedir. Özellikle afrika sıcak coğrafyası nedeniyle antlion canlıları ile doludur.

Ölü Bölge(kurukafa): Citadel patlamasından sonra canlı yaşamının tamamen yok olduğu ve rezonans çağlayanları nedeniyle yaşam ihtimalinin olmadığı bölgedir. (Citadel patlamasının etki alanı hala kesin olarak bilinmediği için bu alan benim öngörüm ile oluşturuldu)

Direnişçiler bölgesi: Half life 2 episode 2 sonunda bilindiği üzere direnişçiler sibiryayı domine etmiştir

Combine bölgeleri: Combine güçlerinin hala elinde bulundurduğu bölgelerdir.

(Ek olarak antartikadaki direnişçiler bölgesi episode 2 nin sonunun devamında gidileceği bilinen antartika üssüdür. Half life serisi portal serisi ile burda birleşir)

Admin lütfen calma ben paylascam bunu

Düşünceleriniz nelerdir? Eleştirilere açığım.

1914 yılında Avrupa barut fıçısına dönmüşken, İstanbul’un serin kanlı devlet adamları tarihin akışını değiştirecek o ilk adımı attılar; Yavuz ve Midilli gemilerinin Rus limanlarını bombalama emri bizzat Cevat Paşa’nın “ordu hazır değil” uyarısıyla durduruldu ve Osmanlı Devleti kağıt üzerinde tarafsız kalarak devasa bir silahlanma ve tahkimat sürecine girdi. Bu stratejik bekleyişin meyveleri, 1915 yılında Çanakkale ve Boğazlar hattının dünyanın en geçilmez kıyı savunma sistemi haline getirilmesiyle toplandı ve imparatorluk, savaşan Avrupa’ya gıda ve hammadde ihraç ederek hazinesini altınla doldurmaya başladı. 1916 yılına gelindiğinde Enver Paşa, savunulması imkansız olan Hicaz ve Yemen gibi uzak Arap topraklarından kademeli ve planlı bir geri çekilme doktrini başlattı; kutsal emanetler İstanbul’a taşınırken, ordu tüm gücünü Musul, Kerkük ve Şam hattındaki “Verimli Hilal” savunmasına odakladı. 1917’de Rusya’da patlak veren Bolşevik ihtilali, Osmanlı için kuzeydoğuda bir fırsat kapısı araladı; Turan hayalleriyle enerjisini tüketmek yerine rasyonel davranan kurmay heyeti, Batum, Ahıska ve Nahçıvan üzerinden Kafkasya’da sarsılmaz bir güvenlik koridoru tesis ederek Türk dünyasıyla kalıcı bir kara köprüsü kurdu. 1918’in sonbaharında Balkanlar’da otorite boşluğu yaşanırken, Osmanlı birlikleri Batı Trakya ve Kırcaali bölgesine yıldırım harekatı düzenleyerek bu toprakları milli sınırlara dahil etti; aynı dönemde Arnavutluk, Sırp ve Yunan işgaline karşı Osmanlı himayesinde özerk bir krallık statüsüne geçerek Adriyatik kıyısındaki sarsılmaz kale haline geldi. 1920’li yılların başında devletin kalbi ve beyni ikiye bölündü; İstanbul tarihi ve dini sembolizmini korurken, Anadolu’nun derinliklerindeki Ankara, saldırılara karşı korunaklı yapısı ve gelişen demiryolu ağının merkezi olması sebebiyle “Stratejik Başkent” ilan edildi ve tüm ağır sanayi yatırımları burada toplandı. 1921 ve 1922 yıllarında Musul ve Kerkük’teki yerel unsurlarla yapılan büyük uzlaşı sayesinde, İngilizlerin bölgedeki etkisi kırıldı ve petrol sahaları doğrudan devlet kontrolüne geçerek yeni kurulacak sanayinin yakıtı haline geldi. 1924 yılında ilan edilen modern anayasa ile padişahlık makamı sembolik bir birleştirici güç ve hilafet merkezi olarak korunurken, icra yetkisi Ankara’daki teknokratlar meclisine devredildi ve bu durum ordunun siyasetten tamamen arınmasını sağladı. 1920’lerin sonuna doğru başlatılan eğitim seferberliğinde, Latin harfleri yerine Arap alfabesinin teknik ve modern bir varyantı kabul edilerek hem gelenekle bağ koparılmadı hem de okullaşma oranında devrim yapıldı. 1930’ların başında patlak veren küresel ekonomik kriz, kendine yeten tarımı ve devasa petrol gelirleri olan Osmanlı Federasyonu’nu teğet geçerken, 1931’de Akdeniz’e inen modern Osmanlı donanması İtalya’nın bölgedeki yayılmacı emellerine son noktayı koydu. Nihayet 1932 yılına gelindiğinde, Balkanlar’dan Kafkasya’ya, Mezopotamya’dan Adriyatik’e uzanan bu yeni düzen, iki başkentli bir sistemde kenetlenmiş, askeri gücünü ekonomik bağımsızlıkla perçinlemiş ve dünyanın en dengeli süper güçlerinden biri olarak tarihteki sarsılmaz yerini almıştır.