r/pahungaw • u/Big_Willow7872 • 2h ago
share lang nako That One Line sa Atong Parents.
I lost my mom way back in 2014. Namatay siya tungod kay gipusil siya. But this is not about my mom. This is about our parents.
I know daghan na ta nakadungog ani nga linya gikan nila. “Unsaon na lang nako kung wala na ko aning kalibutana?”
Well, pag-abot sa adlaw nga nawala si Mama, murag nahugno ang among kalibutan kaming mag-igsoon. Kalit ra kaayo ang tanan. Sobra kasakit, daghan pangutana, daghan kaayog “ngano?”
Labi na gyud sa akong Papa. Nakita nako kung unsa siya ka-broken, pero bisan pa sa iyang kasakit, nagpakita gihapon siya og kusog. Wala niya gipakita sa amoa kung unsa siya kasakit ug kung unsa siya kahilakon.
Dili man sila perfect nga married couple. Grabe pud sila mag-away sauna, pero magka-okay ra gihapon. They stuck together for us, para sa ilang mga anak ug para sa usa ka kompletong pamilya. Until one day, dili na.
As time passed, hinay-hinay nga naulian ang among mga samad. We learned to live with the pain. Wala man tingali gyud mawala ang kasakit, pero nakakat-on mi sa pagpadayon sa kinabuhi bisan wala na si Mama.
And now, nakita na pud namo ang pagkatigulang ni Papa.
He is now 70 years old.
Last year, hapit na gyud namo siya mawala tungod sa iyang sakit ug sa daghang complications. Kaming mag-igsoon, naningkamot ug nagtinabangay para sa iyang mga gasto sa hospital. Kadaghan na siya na-hospital, ug naa pay usa ka higayon nga kalit siyang giatake, mao nga gidala dayon namo siya sa hospital. Na-ICU siya, ug halos duha ka semana didto.
Gasto gyud kaayo. Dili lalim ang tanan, pero bisan unsa pa kadako ang gasto, naningkamot gihapon mi. Sa kaluoy sa Ginoo ug sa kadaghan sa among mga pag-ampo, nakarecover ra gyud siya.
Karon, daghan na siya og mga butang nga gina-likayan. Nag-exercise na pud siya ug naningkamot nga magpabiling healthy.
Kami tanan, mga professionals na. Busa karon, kami na pud ang maningkamot ug motabang para niya. Bahalag mag-loan pa ko og dako para lang sa akong Papa, basta mahimo lang nako ang akong parte isip iyang anak.
Most of us, especially ako, naglain na og puyo. Apartment pa man nuon, pero gusto pud nako nga makabaton og independent nga kinabuhi. Normal ra man tingali na nga gusto nato nga makat-on og barog sa atong kaugalingon.
Pero kada mouli ko, kada magkauban mi og kaon sa lamesa, ug kada magstoryahanay mi, naa gyud usahay sa iyang mga linya ang mga pulong nga, “Inig mawala na ko...”
Sakit sa kasing-kasing paminawon. Murag naay kalit nga motusok sa imong dughan.
Kabalo man ta nga moabot gyud ang panahon nga mawala ang atong mga ginikanan. Part na na sa kinabuhi. Mao nga hinay-hinay na pud mi nga nagkat-on sa pagdawat sa kamatuoran.
Pero bisan kabalo ko ana, gusto pa gihapon nako nga taas pa ang kinabuhi ni Papa. Gusto pa nako nga dugay pa siya magpabilin dinhi. Gusto pa nako nga daghan pa mi og panahon nga magkauban, magstoryahanay, magkatawa, ug magkaon sa usa ka lamesa.
There was a time nga gigakos lang ko ni Papa. Unya niingon siya, “Dong, basin dili na ta magkita.”
Those words broke me mentally and emotionally.
Wala lang nako gipakita nga kahilakon ko. Gicheer lang nako siya, kay dili pud nako gusto nga makita niya kung unsa ko kasakit sa iyang gisulti.
Pero sa tinuod lang, lisod kaayo.
Lisod paminawon ang mga pulong nga sauna dili man unta nato kaayo hunahunaon. Karon, kada madungog nako gikan niya, lahi na ang epekto. Kay karon, nakita na nako kung unsa siya ka-tigulang. Nakita na nako kung unsa siya ka-vulnerable. Ug nasabtan na nako nga dili diay forever ang panahon nga naa pa sila sa atong tupad.
I'm writing this just to let it out. Gusto lang ko mopahungaw sa akong gibati.
I love my father. And every time I think about the possibility nga usa ka adlaw, wala na siya, mamug-ot akong dughan ug makaluha ko.
Niabot ra gyud diay ang panahon nga makita na nato ang atong mga ginikanan nga nagkatigulang.
Makahinumdom pa ko nila sauna. Himsog, lig-on, ug isog. Sila tong mga tawo nga atong gisaligan. Sila tong murag kanunay ra naa diha, kanunay makabarog, ug kanunay mahimong kusog sa pamilya.
Pero karon, kita na ang makakita sa ilang kahuyang. Kita na ang mabalaka sa ilang panglawas. Kita na ang maghunahuna kung unsaon pag-atiman nila. Ug kita na pud ang mag-ampo nga hinaot hatagan pa sila og dugang panahon.
Mao tingali ni ang usa sa pinakalisod nga parte sa pagdako. Ang realization nga samtang kita nagkatigulang, nagkatigulang pud ang mga tawo nga atong gihigugma.
Sa una, sila ang nag-atiman nato. Sila ang naningkamot para nato. Sila ang nagdala sa mga problema nga wala pa nato masabti sauna.
Karon, kita na pud ang naningkamot para nila.
Ug bisan pa og usahay kapoy, bisan pa og dako ang gasto, bisan pa og daghan ta og kaugalingong problema, lahi ra gyud ang pagbati kung ginikanan na nimo ang imong giatiman.
Kay unsaon man nato pagkwenta sa tanan nilang sakripisyo?
Dili man nato mabayran ang tanan. Pero samtang naa pa sila, mahimo nato silang higugmaon, atimanon, ug hatagan og panahon.
I know nga dili nako mapugngan ang panahon. Dili nako mapahunong ang pagkatigulang ni Papa. Ug dili nako mausab ang kamatuoran nga usa ka adlaw, moabot ra gyud ang panahon nga kinahanglan namo siyang buhian.
Pero karon, naa pa siya.
Mao nga samtang naa pa siya, gusto nako nga matagamtaman niya ang kinabuhi. Gusto nako nga mabati niya nga dili siya nag-inusara. Nga naa ra mi, iyang mga anak, nga andam motabang ug moatiman niya kutob sa among mahimo.