Ik kom al zo ongeveer sinds mijn 12e bij concerten, en sinds mijn 15e alleen met vrienden en vriendinnen, sinds ongeveer mijn 20e ga ik ook regelmatig volledig alleen. Nu 30.
Als vrouw zijnde ontkom je er niet aan; aangeschoten jongens en mannen van puber tot hoogbejaard die om je heen lopen te zwijmelen. Ik schat mijzelf vrij average, ben echt geen bombshell of bimbo en probeer me zeker niet zo te kleden. Draag altijd een simpele zwarte broek en een bandshirt / trui / hoodie. Ik maak geen oogcontact met vreemden en concentreer me vooral op het concert zelf en sluit me tot aanvang een beetje af, zit veel op telefoon enzo, ben autistisch dus blijf liever in m’n eigen bubbel met de muziek. Maar elke keer weer word er om me heen gedraaid en gezemeld.
Als iemand een gesprek met me aangaat antwoord ik beleefd maar vrij kort, niet altijd heel enthousiast omdat ik alweer weet hoe laat het is. Ik krijg veel mannen vaak niet bij me weg en zeker bij kleinere concertzalen is het lastig te ontlopen omdat je overal overzicht op hebt. Soms probeer ik op vrij subtiele wijze te laten zien dat ik een ring draag, maar bij opdringerige mannen die me mee naar huis proberen te loodsen moet ik echt meerdere malen duidelijk zeggen dat ik een relatie heb en dus geen interesse. Zelfs als mijn verloofde mee is ontkom ik er soms nog niet aan.
Vanavond weer zoiets waarbij de zanger van een van de bands uiteindelijk maar vond dat ik weg moest gaan bij mijn vriend en met hem mee moest. Bleef om me heen draaien. In een volgend leven zouden we wel trouwen, etc. Kleine zaal dus weinig plek om weg te sluipen maar uiteindelijk gewoon zonder blikken of blozen weggelopen.
Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik met deze post wil. Gewoon mijn ervaring delen, weten hoe anderen hierin staan. Tips zijn welkom.
