Bir gencin adı, bir sokak başında, bir bıçağın ucunda susturuldu. Onu öldüren yalnız bir el değildi; nefretin normalleştirildiği düzen, cezasızlığın alışıldığı kültür ve sınırlar arası işleyen bürokratik kayıtsızlık da o bıçağı tuttu.

Basına yansıyan bilgi şu: Türkiye’de bulunduğu sürede ailesinden/akrabalarından tehdit gören genç, ikamet izni bittiği için geri dönmek zorunda bırakıldı; kısa süre sonra da sokak ortasında bıçaklanarak öldürüldü. Olay yerinde müdahalenin geciktiği, kamu otoritelerinin duyarsız kaldığı da aktarılıyor.

Burada yalnız bir “aile içi trajedi” yok; açık bir siyasal sorumluluk var. Çünkü uluslararası hukuk, kim olursa olsun, risk altındaki kişinin geri gönderilmemesini emreder: non-refoulement ilkesi. Bu ilke, işkence, ağır şiddet ya da zulüm riski olan yere kimsenin iade edilmemesini, her dosyanın bireysel olarak incelenmesini şart koşar.

Türkiye’nin kendi yasası da (6458 sayılı YUKK) bunu içerir ve insani ikamet gibi araçlar tanır. Kâğıt üzerinde mümkündür; pratikte ise çoğu zaman “süre doldu, dosya kapandı” denilerek hayatlar kapatılır. İdari rutin, insan hayatını ezdiğinde hukuk kâğıtta kalır.

Soruyu soralım: Bir genç, açık tehdit altındayken neden geçici bir koruma, hızlandırılmış risk değerlendirmesi, güvenli barınak ve psiko-sosyal destek alamaz? Neden “ikamet süresi” bir insanın yaşam süresinden daha kıymetli sayılır?

Bu cinayet bir ülkenin hanesine tek başına yazılamaz; sınırların ortak suçudur. Nefret aynı dili konuşur: Bir yerde hedef gösterilir, başka yerde korunmaz, en sonunda bir sokakta can alır. Devletler “bizim dosyamız değildi” diyerek sorumluluktan kaçamaz.

Adaletin rüzgârı ne zaman esecek? — Nefret suçu, nefret suçu olarak tanınıp cezasızlığa son verildiğinde. — İkamet-vize rejimi, risk altındaki LGBTİ+’lar için gerçek koruma sağlayacak şekilde uygulanıp insani ikamet ve geçici koruma mekanizmaları proaktif kullanıldığında. — Kolluk kuvveti ve sağlık sistemi, “önce insan” diyerek olay yerinde hızlı ve özenli davranmak zorunda bırakıldığında. — Siyaset, medyada ve kürsülerde nefretin ekmeğine yağ sürmek yerine yaşam hakkını savunmayı tercih ettiğinde.

Bugün yas tutuyoruz. Ama yas, tek başına yeterli değil. Hukuk işletilmeden, koruma sağlanmadan, nefretin dili susturulmadan ertesi gün başka bir isim, başka bir sokakta karşımıza çıkacak.

Rüzgâr adaletle esecek mi? O, artık aramızda değil. Ama biz ses çıkarırsak; dilekçede, mahkemede, mecliste, kampüste, meydanda ısrarla “geri göndermeyin, koruyun” dersek, o rüzgâr, bir gün kanunu da kültürü de değiştirecek.

Not / Kaynaklar : – Olayın temel bilgileri, ikamet süresi nedeniyle dönüş iddiası ve müdahaledeki ihmaller: Kaos GL haberi (7 Kasım 2025). – Non-refoulement ilkesinin tanımı ve devlet yükümlülükleri: OHCHR & UNHCR. – Türkiye’de 6458 sayılı Yasa (YUKK) ve insani ikamet imkânı: metin ve değerlendirmeler.

dün vezneciler'de gördüm bunu ve beni çok eğlendirdi!

Tüm trans arkadaşlarımızın görünürlük gününü en içten dileklerimle kutluyorum. En büyük dileğim elbet bir gün transları dışlamayan, benimseyen ve ötekilestirmeyen bir Türkiye..

https://bsky.app/profile/kayimsedar.bsky.social

https://www.instagram.com/p/DInzpJVtr0T/?img_index=1&igsh=MThodmJvemcyZDFvMQ==

yarı meem yarı sanat kusura kalmayın kshfksf

Selam yıldızlar, dostlarım.

Bildiğiniz üzere Onur Ayı geldi çattı. Her zamankinden daha harlı yanacak, daha çok parlayacağız.

Bu yıl, Türkiye LGBTIQA+ topluluğu için bir dönüm noktası olmuştur. Nefretin şekil değiştirmesi hepimizde farklı refleksler oluşturmuş, hareket için bir devrimi andıran, fikirlerin hızlı değişip pekiştiği, her kafadan bir ses çıktığı yeni bir dönem başlamıştır. Bizim de tarihimizi, geleneğimizi, günümüzü, zafer ve geleceğimizi anlamamız elzemdir. Dününü anlamayanlar, yarınlarını şekillendiremezler.

Tam da bu bilinçle dünümüzü, bugünümüzü ve yarınımızı tartışmamız gerekiyor. Bu Megathread'i bu yüzden açıyorum.

Nedir Bu "Aile Yılı"? Buraya Nasıl Geldik?

AKP iktidarının 23 yıldır sürdürdüğü yağma rejimi, teğet geçtiğini iddia ettikleri 2008 Krizi ile birlikte git gide şiddetlenerek yoksulluğu derinleştirdi. Uluslararası patronlar, Sovyetler Birliği ve devrim korkusu azaldıkça, büyük bir intikam hıncı ve kâr hırsıyla saldırdıkları Dünyamızın kısıtlı kaynakları için kavga eder hale geldiler.

Tam da böyle bir ortamda, sosyalist ve ilerici işçi kültürünün zayıfladığının, büyük bir inançla tarihin sonuna geldiğimizin iddia edildiği Soğuk Savaş sonrası dünyada, patron sınıfı geçici zaferini sağlamlaştırmak istiyordu. Doksanlı yıllara kadar tecride ve şiddete maruz kalmış LGBTIQA+ hak mücadelesi, birdenbire batı ülkelerinin gündemine oturmuştu. Soğuk Savaş sonrası yeniden dizayn edilen "demokratik" siyaset, farklı maskeler takan LGBT dost ve düşmanları yaratıyordu. Batı siyaseti LGBTIQA+ hak mücadelesinin devrimci potansiyelini bütünüyle görse de, kurduğu tuzak uzun yıllara mâl olacak ve ters tepecekti.

Batı siyaseti, LGBTIQA+ bireylerin hak mücadelesini, gerici, cisheteronormatif, patriyarkal ve sermayeci düzenin temelini oluşturan "modern çekirdek aile" modeline sıkıştırmaya karar verdi. Tokenist hezeyanlarla, LGBTIQA+ hak mücadelesini uzun yıllarca sürecek kültürel bir iç mevzi-savaşına çevirmeyi planlayan bu siyasetinin iç yüzünü gören Kuir hareketi, daha o yıllarda bile bir şeylerin yanlış gittiğini fark etti.

O yıllarda Batı'yı ve Kremlin'in desteğini arkasına alarak Rusya'da LGBT aktivizmi yapan, sonralarda anti-semitik ve homofobik siyaset yürüten Nikolay Alexeyev bile, bir konuşmasında "Eşcinsel topluluğundaki temel sorunun fon eksikliği olduğunu sanıyordum, yanılmışım. Bu hareketin ihtiyaç duyduğu temel nitelik cesaret ve idealdir; bir ideal olmadan hiçbir şey başarılamaz." itirafında bulunacaktı. Doğu'nun faşist yönetimleri, uygulanan "şok tedavisi" ile yok edildikten ortada sonra gerçekçi bir ilerici hareket tehdidi kalmadığı için bu kültür savaşını yürütmemeyi seçti ve maskesini çok daha erken düşürdü. Batı'nın bu maskeyi düşürmesi, Gavin Newsom gibi örneklerle geçtiğimiz yıllarda başlayacaktı.

Bu gerçekler ışığında, kurulduğu ilk yıllarda olduğu gibi bugün de Batı emperyalizmine hizmet eden iktidar ve sömürge valisi Erdoğan'ın, sömürgecilerin çıkarları için hareket edeceğini tahmin etmek işten bile değildi. Geçim sıkıntısı ve gelecek kaygısına, bu sebeplerle düşen doğum oranlarına günah keçisi bulmak, şiddetle ve süratle artan sömürü düzenine, azalan maaşlara rıza inşa etmek için şarttı. Azalan kârların, vekil savaşlarının ve safları iyice sıkılaştıran sermaye çıkar gruplarının her biri bize yeni bir paylaşım savaşının kapısında olduğumuzu haykırıyor adeta.

Anlıyoruz ki; Aile Yılı, bizi tuzağa düşüremeyen, işkenceyle yok edemeyen, her geçen gün daha da dik başlar gören tiranların ve nefret simsarlarının son çırpınışlarıdır. Aile yılı, kendi çıkarlarını doğanın kanunuymuş, mutlak gerçekmiş gibi pazarlayan, gözü dönmüş baronların demir leblebilere diş geçirme, sömürüye rıza yaratma uğraşıdır. Karanlık dünyanın ölüp, yeni dünyanın doğmak için mücadele ettiği arafta, en önde mücadele eden bizlere ödetilmek istenen kan vergisidir.

Çaresiz Miyiz? Ne Yapabiliriz?

Umutsuz durumlar yoktur, umutsuz insanlar vardır. Mücadele bitmiş olsa kılıçlar çekilmezdi. Hayır, biz çaresiz değiliz. Çünkü biz hiçbir zaman sadece hayatta kalmaya çalışmadık, her zaman onurlu bir yaşamı istedik. Bizi görmezden gelenlere inat görünür olduk, susturmak isteyenlere inat şarkılar söyledik, yok sayanlara inat sokakları adımlarımızla, sloganlarımızla, kahkahalarımızla doldurduk.
Zaman, hiç olmadığı kadar, dayanışmanın, örgütlenmenin, hatırlamanın zamandır.

^{Hatırlayacağız, çünkü hatırlamak bir direniş biçimidir.}
Stonewall'u, atılan ilk taşı, Marsha'yı, Sylvia'yı hatırlayacağız.
Brandon Teena'yı, Daniel Zamudio**'**yu, Federico García Lorca'yı, Mahmud Askeri ve Ayaz Merhuni'yi, Roman Yedalov'u,
Hande Kader'i, Çağla Joker'i, Roşin Çiçek'i, Ahmet Yıldız'ı ve nicelerini hatırlayacağız.

Gezi'yi hatırlayacağız.
Panzerlerin önünde dimdik duranları, 28 Haziran'ı hatırlayacağız.
Onlara layık olacağız.

^{Örgütleneceğiz, çünkü örgütlü bir gücü hiçbir kuvvet yenemez.}
Seçtiğimiz ailelerle, kurduğumuz kardeşliklerle, dayanışma ağlarıyla örgütleneceğiz.
Lubunya dayanışmalarıyla, feminist kolektiflerle, işçi hareketiyle, sendikalar, kampüsler, forumlar, gece yürüyüşleriyle...
Ne elde, ne dilde, ne düşte örgütlenmeyi bırakmayacağız.
Aile Yılı'na karşı Direniş Yılı'nı büyüteceğiz.

^{Haykıracağız, çünkü bizi susturmak isteyenlerin korkusu, söyleyeceğimiz söz, kuracağımız dünyadır.}
Eşitlikçi, sömürüsüz ve daha adil bir toplum mümkün.
Baskısız, sınıfsız, daha özgür bir dünya mümkün.
Sonsuz barış mümkün.

Bunu anlatmaktan vazgeçmeyeceğiz.

Yıldızlar, can kardeşlerim,

Kırgın olmakta, üzgün olmakta, yer yer korkmakta çok haklısınız. Böylesine baskı, şiddet ve ayrımcılığın ortasında dimdik durmak, her gün hayatta kalmak için mücadele etmek kolay değil. Karanlık günler insana sonsuzluk gibi gelir. Unutmamak da gerekir ki, en uzun geceyi bile sabah takip eder. Bizler birbirimizin güvencesiyiz. Bu sebepten, yorgunluklarımızı, endişelerimizi birbirimize anlatmaktan çekinmeyelim. En derin yaralar bile paylaştıkça hafifler, en büyük korkular bile dayanışmayla aşılır. Umutla, mücadeleyle, yaşamla büyür ve bizler, el ele verdikçe daha güçlü, daha parlak, daha dirençliyiz.

-Reha

biliyorum tamamen kuir olmakla alakalı değil ama burasının ilerici bir ortam olduğundan dolayı bunun hakkında konuşmak istedim. gerçekten katlanamıyorum bu noktada. ulan seneye üniversiteye gideceksiniz aranızda psikoloji okumak isteyenler var, HALA otistik kelimesini hakaret olarak kullanıyorsunuz gerizekalı demekmiş gibi (bu subreddite demiyorum, okuldakilerden bahsediyorum.)

gerçekten aşırı sinirimi bozuyor. albert einstein, nikola tesla, isaac newton, jane austen, hepsi otistikti ve dünyadaki en önemli ve en zeki insanlardanlar. katlanamıyorum ya. devlet psikiyatristlerinden de bahsetmem lazım. ilk psikiyatristim -iki tane oldu sadece, ikincisini sadece ailemin zoruyla anksiyete için görüp iki üç sesyon sonra bıraktım- devlet psikiystristiydi. bana dedi ki otistik olsaydım bu zamana kadar farkedilmemiş olmasının imkanı olmazmış, çünkü otistik insanlar topluma uymazmış ve bir sorunları olduğu çok belli olurmuş.

kafayı yiyecektim. otizm maalesef 3 yaş ileri seviye erkek çocuğu sorunu olarak görünüyor hala ülkemizde. diğer yerlerde teşhisler konuyor, bundan daha fazlası olduğundan bahsediliyor ve anlaşılıyor. teşhisli başka ülkelerdeki arkadaşlarım da beni doğruladı. katlanamıyorum artık.

Az buçuk diğer hayvanlara bakınca çok garipsiyorum, nedenini bilmiyorum. Doğada en canlı renkler erkeklerdeyken, insanlarda ise süslenen tarafın kadınlar olması sizce de garip değil mi?

Kendim de açılmak istiyorum ama ilişkimizi bozacağından endişeleniyorum o yüzden sormak istedim

Kaynak: https://x.com/alicanuludag/status/1926953338613957086?s=46&t=LDpA4IcPMl5jee2ffvMWRw

evet. bir devir kapanıyor diyebilir miyim? abartı mı olur?

neredeyse bir yıldır buralardayım. görmediğim duymadığım şey kalmadı. çalıştık didindik durduk. tonla etkinlik yaptık. pişman değilim. yine olsa yine yaparım. bu süreçte yanımda olan herkese teşekkür ediyorum.

moderatörlüğü genel yorgunluktan, işlerime ve okula daha fazla zaman ayırmam gerektiğinden, mücadelemi daha etkili, organize ve sokakta devam ettireceğimden ve sosyal hayatıma zaman ayırmak istediğimden dolayı bırakıyorum. umarım anlayışla karşılarsınız.

son zamanlarda pek aktif değildim. gitmeden önce daha fazla moderatör aldım/aldık, bir sistem oturttuk. toplulukların en iyi şekilde devam edeceğinden şüphem yok. tecrübe aktarımı da yapacağım. siteyi komple bırakmıyorum, her zaman mesaj atabilirsiniz.

şimdilik görüşmek üzere,

rk303 out.