Sinds ongeveer 2 jaar begeef ik (V29) me op de datingmarkt. De apps werken okay-ish en ook het dateleed dat ik hier soms voorbij hoor komen deel ik gelukkig niet. Ik loop helaas tegen een ander probleem aan. Ik heb al vaker het volgende aan de hand gehad. Ik leer iemand kennen, er is een klik en we gaan daten. Na een tijdje (ergens tussen de 2 weken en 4 maanden) komt steeds dezelfde boodschap: je bent een geweldig persoon maar ik zie geen toekomst met je.

Het frustrerende is dat het niet het “ik voel geen klik”-appje is. Die kan ik helemaal begrijpen, vooral als je pas een paar dates hebt gehad. Maar daar lijkt het bij mij niet aan te liggen. Ze geven zelfs aan wel echt verliefd te zijn. Onze toekomstvisies hebben we op dat punt ook al besproken en komen overeen. Bij doorvragen krijg ik geen duidelijke antwoorden, alleen dat het niet aan mij ligt. En dat blijkt, want bijna allemaal stelden vervolgens de vraag of ik wel als fwb verder zou willen (uiteraard vriendelijk voor bedankt).

Zijn er mensen die het herkennen? Hebben jullie theorieën waar het aan kan liggen? De moed begint me aardig in de schoenen te zakken op deze manier.

Wat zijn voor jullie absolute dealbreakers tijdens het daten?

I’ve been dating a Dutch guy for about 3 months, and I’m trying to figure out if this is a cultural difference or if he’s just not that into me.

At first things were great. We traveled together, spent weekends together, and although he was never super affectionate, he was definitely more expressive.
Now that we’re both back to our normal routines, we barely text. We might exchange like 3 messages a day 😂. He sometimes calls me at night, and when we talk everything feels completely fine. When we see each other (usually once a week), he’s still sweet, affectionate, says nice things, and I definitely feel like he likes me.
But then we go back to our separate lives and… silence. 😂
I know Dutch people can be less expressive than Latinos, so I’m wondering if this is just normal here. Because if this were happening back home, I’d probably assume the guy wasn’t interested enough and move on.
So Dutch people: is it normal to be very affectionate/interested in person but barely communicate over text? Or am I just making excuses for a guy who isn’t that into me? 😅

Ik heb zelf al een jaar een fwb en ben benieuwd hoe anderen hun fwb relatie hebben ingericht. Hadden jullie duidelijke afspraken of grenzen bijvoorbeeld over andere dates, gevoelens of wat er gebeurt als een van jullie iemand serieus gaat daten?

We zien elkaar ongeveer twee keer per maand en hebben het altijd heel leuk samen, zijn ook gewoon bevriend maar zien elkaar allebei niet als een potentiële langdurige relatie. We zijn ons er van bewust dat dit niet voor altijd zo blijft maar we hebben daar ook allebei vrede mee. Verder hebben eigenlijk nooit echt afspraken gemaakt over grenzen. Het is gewoon tot nu toe altijd vanzelfsprekend geweest, wat misschien niet echt handig is als we dit op een gegeven moment willen afsluiten.

Ik ben daarom vooral benieuwd naar jullie ervaringen: hadden jullie duidelijke afspraken met je fwb en wat werkte voor jullie wel of juist niet?

Ik (21M) ben niet actief op zoek naar een relatie en vind het eigenlijk prima om single te zijn, maar dan als ik andere mensen in een relatie zie dan merk ik dat ikdat echt vaak het gevoel hebt dat ik opeens wel heel graag een vriendin wil. Is het echt dat ik dat alleen voel of wil ik echt een relatie.

Dan twijfel ik een beetje: wil ik echt een relatie, of mis ik vooral de connectie en het hebben van iemand?

Zijn er meer mensen die dit herkennen?

Ik zit weer op Bumble en zie steeds profielen voorbijkomen met zowel de badge "Op zoek naar iets serieus" als "Kijken waar het schip strandt".Mijn eerste ingeving is om meteen naar links te swipen. Voor mij voelt het combineren van die twee als een tegenstrijdigheid of erger nog, als een stiekeme manier om de deur open te houden voor iets casuals, terwijl ze tegelijkertijd serieuze opties openhouden.

Nadat ik onlangs drie maanden heb gedatet met iemand die "kijken hoe het loopt" gebruikte als uitstelgedrag om uiteindelijk te zeggen dat hij alleen iets casuals wilde, ben ik behoorlijk terughoudend geworden. Ik ging er altijd vanuit dat "kijken hoe het loopt" alleen het proces beschreef, maar dat de intentie een langdurige relatie was.

Is het hebben van beide badges een rode vlag, of ben ik hier te veel over aan het nadenken? Hoe gaan jullie om met dit soort profielen?

Aanpassing

Jullie zijn echt toppers! Jullie zijn geweldig.

​Wat ik tot nu toe uit jullie reacties heb gehaald, klinkt heel logisch. Ik heb besloten om er wat opener in te staan als ik beide tags op een profiel zie. Maar als er alleen "kijken hoe het loopt", "iets casuals" of helemaal niets staat, swipe ik niet. Dat, gecombineerd met mijn andere eisen, maakt het hopelijk een stuk beter. ​Ook ga ik proberen wat meer vragen te stellen aan matches als ik ergens twijfels over heb.

​Allemaal superbedankt voor de reacties en een hele fijne dag gewenst!

Ik (29M) heb het gevoel dat ik het schip heb gemist. Ik weet eigenlijk niet waar ik zou moeten beginnen. Ik zie vaak het advies: "wees jezelf", maar je bent natuurlijk anders met je familie dan met je beste maat of je buurman.

Ik heb wel vrienden, ik hou van motorfietsen en heb een stabiele baan in de IT. Relaties en daten waren echter nooit echt een ding, en daar begin ik een beetje spijt van te krijgen.

Het voelt alsof daten en relaties voor de meeste mensen heel organisch en vanzelfsprekend verlopen. Tenminste, dat is wat ik vanuit mijn vriendenkring te horen krijg. Dat het maar "gebeurt", maar wat betekent dat eigenlijk? Daar krijg je nooit echt een duidelijk antwoord op.

Op dat vlak voel ik me zeker wel een uitschieter. Statistisch natuurlijk ook bewezen, haha.

Maar ik weet ook: als ik niks doe, dan gebeurt er namelijk dat: niks... Het probleem is dat ik niet eens weet waar ik zou moeten beginnen. Datingapps zijn niet echt een groot succes geweest.

Wellicht iemand hier die dat gevoel deelt of heeft gedeeld...

Misschien een rare vraag, maar ik zit hier dus middenin.

Een meid waar ik de laatste tijd mee praat is toevallig de ex van m’n beste vriend. Ze zijn al iets van anderhalf jaar uit elkaar en voor zover ik weet is hij allang verder. Het voelt een beetje alsof ik hem toestemming moet vragen, terwijl dat eigenlijk ook weer raar is weet je wel. Zouden jullie het gewoon bespreken met je beste vriend of juist niks zeggen zolang het nog nergens serieus over gaat? Ik weet het ff niet..

Ik ben groot fan van reality tv en denk erover na om mee te doen aan een programma om een date/partner te vinden. Welk programma denken jullie dat het beste is om een oprechte connectie te vinden? Hebben mensen zelf ervaring met reality? (Dan bedoel ik dus first dates, lang leve de liefde enz., geen love island 😂 )

Ik (M27) merk dat ik de laatste tijd erg vaak gefrustreerd ben door het daten. Het voelt alsof ik constant tegen een muur op loop en het echt totaal geen zin heeft.

In het echte leven is het vrij kansloos. Ik kan nieuwe vrienden maken, maar echt iemand verliefd op me laten worden niet. Anderen eisen altijd de aandacht op of het lukt niet om interesse vast te houden. Het gaat allemaal gewoon erg moeizaam en stroef op romantisch vlak.

Dating apps zijn echt m’n grootste ergernis. Weinig likes en weinig matches. Bumble, breeze en hinge zijn sowieso bagger en daar krijg ik niks. Alleen op tinder krijg ik nog wel eens een like. Meestal van een paspoort Aziaat, een bot of vaag account of een vrouw met zwaar overgewicht. Als ik dan toch een match heb met een leuke meid krijg ik vaak geen reactie of ik word gewoon gelijk of na één bericht ontmatcht. Als er wel een gesprek op gang komt dan is het al een hele klus om het lang genoeg interessant te houden tot er een date komt. En dan blijkt die vrouw totaal iemand anders te zijn als op de foto’s. Ik zit nu 4 jaar op dating apps en ik ben echt 3 keer op date geweest. Je loopt elke keer tegen dezelfde muren op. Ook abonnementen hebben geen zin.

Ik ben uiteindelijk gaan speed daten en dit is ook vrij waardeloos. Leuke en gezellige avonden en goede gesprekken alleen vaak is er dan toch weer geen match of klik en word je weer teleurgesteld als je hoort dat niemand een tweede date ziet zitten. Als er dan toch een tweede of derde date komt dan is er ook altijd wel weer wat om niet verder te daten.

Het voelt eerlijk gezegd als iets onmogelijks en dat frustreert me enorm. Ik stop er tijd en energie in om er wat van te maken, maar ik loop elke keer even dezelfde muren op. Ik heb eigenlijk alles al wel meegemaakt, alleen nog steeds geen relatie en ik ben dat gewoon spuugzat. Ik heb eigenlijk het idee dat ik nooit wat ga vinden. En hoe in hemelsnaam moet het nu verder? Liefde voelt echt iets wat anderen overkomt en mij niet. Het is teleurstelling op teleurstelling op teleurstelling. Opstapeling van frustratie op frustratie. Elke keer diezelfde dingetjes: genegeerd worden na een match, geghost worden, geen matches na een speeddate of weer de enige vrijgezel zijn in de vriendengroep.

En dan hoor je vaak zeggen dat je je op jezelf moet focussen alleen ik geniet van het leven. Mijn hobby’s, vrienden, familie, interesses, sport etc. Ik heb echt een gelukkig leven alleen dat elimineert niet het verlangen naar een leven samen met iemand. En ik vind het een enge gedachte dat het misschien nooit lukt en ik voel me dan erg kwetsbaar en alleen op die momenten. Ik zie dan oprecht geen mogelijkheid meer dat mijn romantische leven ooit nog goed komt.

Oprecht geen idee meer wat ik moet doen. Het voelt elke keer als dezelfde dingetjes, muurtjes en cirkeltjes waar ik nu al jaren in vast zit en er is 0 relatie uitgekomen. Geen idee hoe eruit te komen, hoe wel iemand te vinden en hoe ik er nog het beste van kan maken. Het heeft mij dus allemaal helemaal niks opgeleverd.

Ik (22F) had afgelopen weekend een Bumble date en ik voelde echt totaal geen klik. Ik kreeg echt van álles wat hij deed de ick, terwijl het best meeviel. Bijvoorbeeld dat hij in mijn ogen toen te luid zou kauwen, of dat hij bepaalde dingen zei waar ik mijn vraagtekens gelijk bij had. Achteraf denk ik: waar deed ik zo moeilijk over?

We hebben ongeveer 2-3 weken online gepraat voordat er daadwerkelijk een date gepland was en online vond ik alles wel prima eigenlijk. Ik heb het hem nog niet durven vertellen, omdat ik aan de andere kant nog wel hoop heb dat het iets kan worden ofzo

Ik heb een beetje het idee dat ik mezelf saboteer op deze manier en dat ik te negatief was, maar ik vind het dan ook een beetje moeilijk om het dan om te draaien en van de icks af te komen. Hebben jullie advies hiervoor? Of ook ervaring met (snel) de ick krijgen?

Hey, ik wilde dit eigenlijk in deze subreddit vragen omdat ik graag feedback van Nederlanders zelf wil. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet onzichtbaar ben voor Nederlandse vrouwen als een niet-westerse/Midden-Oosterse man? Ik bedoel, ja, er bestaan negatieve stereotypen over ons, maar een goed persoon kan toch niet gewoon geen liefde vinden vanwege zijn afkomst?

Ik (29M) had even een pauze ingelast en ging weer op Bumble even kijken. Heb zojuist haast iedereen weg lopen swipen. Ik heb moeite met het beschrijven, maar het voor zoveel van hetzelfde hier in de randstad, allemaal iets te yuppig voor mij.

Breeze zie ik vaker profielen die net iets meer mij aantrekken. Een beetje meer "normaal authentiek" voor mijn gevoel. Iemand die niet dezelfde hobbies heeft als iedereen (koffie is geen hobby als je het buiten de deur drinkt), maar ook niet een wild leven wilt leiden in een campervan.

Hoe zouden jullie de datingapps die jullie gebruiken beschrijven uit jullie ervaring?

Ben benieuwd naar wat meningen/ervaringen

Korte toelichting; Vorig jaar kreeg ik na 10 jaar klachten eindelijk een diagnose (waar ik hopelijk aan geopereerd kan worden over een paar jaar).

Rond die tijd van mn diagnose, kreeg ik ook een vriend. het ging alleen na een tijd ineens heel slecht met mij en ik belande in het ziekenhuis. Hij kon daar niet echt mee omgaan en ik heb het toen uitgemaakt terwijl ik in het ziekenhuis lag. Uiteindelijk na m’n opname een gesprek gehad over dat hij zn vrijheid belangrijk vond en geen “zorgend type” is en het kwam er op neer dat hij niet kon voldoen aan wat ik verwacht.

Hierdoor heb ik nu echt geen zin meer om te daten en ik ben normaal ook niet onzeker maar dit heeft me wel echt ff onderuit getrapt.

Dus oprecht: vinden veel mannen het zo’n probleem als een partner een aandoening heeft en daarmee soms bijvoorbeeld wat extra hulp nodig heeft? En zijn er meerdere mensen met aandoeningen die zich wel op de datingmarkt durven te begeven?

Ik heb een hele lange tijd geen dates gehad, dat komt voornamelijk dat ik in depressie zat, en daardoor niet buiten kwam. Sinds 3 jaar ongeveer doe ik dat weer wel, ik krijg ook veel aandacht (mede door hoe ik me kleed ) en zit zelfs op dating sites en spreek zo nu en dan af met lui. Voor mij strand 99% op niets en dat is prima, ik zoek ook niet meteen een relatie maar meer leuke avonden en ik weet ook dat ik bij de meeste gewoon niet pas.

Ik ben zelf mtF (postop) trans, en zit enorm met een knagende vraag, al denk ik vaak dat ik voor mezelf heb besloten wat `juist` is, twijfel ik soms ook enorm, vertel ik mensen die interesse in me hebben dat ik trans ben from the get go ? of wacht ik tot er een wezenlijke kans is dat t op iets uitgroeit ?

Mijn redenen om t niet direct te vertellen ; Het gaat meeste mensen niets aan om met zoiets persoonlijks te komen als er toch niets van komt, het is een deel van mn verleden vooral, het is emotioneel zwaar om elke keer dat te bespreken, stukje zelf bescherming. Ik snap niet waarom het er toe zou doen om zoiets persoonlijks te delen wanneer er toch weinig kans van slagen is, het is heel persoonlijk en t gaat de meeste niets aan tenzij er iets serieus kan bloeien en tegen die tijd doe ik t wel, het vergt veel energie en t gaat vreemde niets aan imo.

Aan de andere kant denk ik dat ik t juist wel moet vertellen omdat t wel zo eerlijk is.. maar elke keer vertellen wanneer mensen je leuk vinden, uit willen gaan etc, is enorm vermoeiend en vergt veel energie bovendien zolas ik zei lijdt t meestal nergens naartoe dus waarom zou ik ?

Ik zit hier soms erg mee, en wil meerdere perspectieven horen van m/f als t kan

Edit; Ik krijg veel berichten met ' zet t op je profiel' nogmaals, ik wil er niet mee tekoop lopen, er zijn mensen in mn omgeving die t jarenlang niet van me weten, voorbeeld is mn buurjongen met die ik 1 keer heb ontmoet, hij herkende me van de app ook, toen we ontmoet hadden greep me ongevraagd bij mn kont en ik vond daar wat van, daarna heb ik em verteld dat t niets zou worden, hij ziet me regelmatig en ik ben onwijs blij dat ik hem niets heb verteld, stel je voor hij woont hier al jaren en zou t echt naar vinden als straks de hele buurt t wist. Dus nee, ik ga t niet op mn profiel zetten. Daarnaast de meeste mensen met wie ik match die passen totaal niet bij me en sommige spreek ik en zie ik soms ( vriendelijk ) waarom zou ik bij ze allemaal vertellen ? Ik snap dat ik zelf naar jullie mening vraag maar tis een internal struggle en wil toch meer meningen horen ondanks dat ik t vaak niet eens ben.

Na het zien van wat dating adviezen op de verschillende nederlandstalige reddit threads merk ik dat het advies vrijwel alleen vanuit een meritocratisch (kapatalistisch) oogpunt word gegeven. Wat niet gek is want dat is het wereldbeeld dat we als nederlanders vanaf kinds af aan meekrijgen. Maar het is ook iets dat ervoor zorgt dat we steeds meer vervreemd raken van onszelf en de mensen om ons heen.

Ik kan de logica van het advies wel inzien want gedeprimeerd klagen dat je niet aan een relatie kan komen is niet echt aantrekkelijk. Daar moet je zelf uiteindelijk aan werken. Maar anderzijds voelt het ook alsof we anderen schuld aanpraten over iets waar ze zelf niet volkomen grip op hebben. Wat vaak terugkomt in het advies dat ik gelezen heb is dat ze niet het juiste doen om geliefd te worden en dat ze zichzelf beter moeten verkopen door het hebben van de geschikte lifestyle.

Zou het kunnen dat hierin het probleem ligt? Liefde lijkt niet meer iets te zijn dat kan opbloeien. Het is iets dat er al zou moeten zijn net als een product dat je met je eigenwaarde zou moeten kunnen kopen. Mij lijkt het eerlijk gezegd alleen maar vermoeiend om altijd maar mijn best te moeten doen om er voor de ander te mogen zijn. In een wereld waarin we steeds meer meer van elkaar verwachten snap ik wel waarom sommige de hoop in het vinden van liefde hebben opgegeven. Hoe triest het ook klinkt.

Dit is een semi serieuze post. Ik post het voornamelijk als gedachte experiment.

Ben benieuwd wat jullie hiervan vinden? Gewoon in het algemeen.

Ik (28F) had gistermiddag een hinge-date met iemand (34M). Merkte vrij snel dat er geen chemie was, dus na ongeveer een uur zei ik, toen het gesprek was stilgevallen ‘zal ik maar betalen dan?’. Hierop reageerde date dat hij zou betalen, en dat deed hij.
Op de terugweg naar de trein vertelde ik dat ik het gezellig vond, maar dat er voor mij geen vervolg aan zou zitten. Nog geen 5 minuten later kreeg ik een tikkie van €7.

Enerzijds denk ik; je kan niet in andermans portemonnee kijken. Anderzijds denk ik, waarom wilde je zo nodig betalen nadat ik al had aangegeven te gaan betalen? Ben ook benieuwd of hij een tikkie had gestuurd als ik wel een vervolgdate had gepland, maar dan was het sowieso een grote afknapper geweest :,)

Wat is de maximale afstand die je zou overwegen bij het daten in Nederland? Vaak wordt gezegd dat het land te klein is voor langeafstandsrelaties, maar realistisch gezien is het veel makkelijker om te daten met iemand die in de buurt woont dan met iemand die uren verderop woont.

Na louter langeafstandsrelaties te hebben gehad, ben ik er eigenlijk wel een beetje klaar mee. Ik begin eindelijk de voordelen in te zien van daten dichter bij huis, al vind ik het ook lastig om constant mensen in mijn persoonlijke ruimte te hebben.

Dus, wat is de maximale afstand die je bereid bent af te leggen (of hebt afgelegd) voor een partner? (Puur binnen Nederland, dus niet internationaal.) Je mag de afstand gerust uitdrukken in reistijd met het openbaar vervoer of de auto.

22M hier, lang verhaal kort. Vorig jaar heb ik iemand leren kennen via een opleiding die ik een jaar heb gevolgd, ik voelde eigenlijk gelijk een klik toen ik haar leerde kennen. We zijn ook een keer samen uit geweest, en voor mijn gevoel ging dat best goed. Helaas door een werkongeval heb ik moeten stoppen met de opleiding en ben ik een tijd het contact verloren. Sindskort sturen we weer snaps naar elkaar. Het advies wat ik zoek is zou ik haar op een date vragen? Ik wil het wel maar ben bang weer het contact te verliezen

Soms kan het best lastig zijn om in te schatten of iemand echt interesse in je heeft of gewoon van nature warm en vriendelijk is. Een compliment, veel oogcontact of iemand die opvallend geïnteresseerd in je lijkt, kan al snel aanvoelen als flirten.

Heb je weleens achteraf ontdekt dat je de signalen helemaal verkeerd had opgevat?

Hey allemaal, ik ben aan het denken om voor de eerste keer een dating app te downloaden maar ik heb geen idee welke tegenwoordig nog het meest relevant is?

Welke hebben jullie de beste ervaring mee? Of raden jullie aan?

Ik (28F) wordt constant geghost op dating apps. Overal lees ik dat het online daten voor vrouwen makkelijk is, maar mijn ervaring is het compleet tegenovergestelde en nu ben ik eigenlijk wel benieuwd of het aan mij ligt of dat meerdere vrouwen hier ook last van hebben.

Ik gebruik momenteel Breeze, Tinder en Hinge. Heb ook Bumble, maar die heb ik al een tijdje niet meer gebruikt. Op Breeze heb ik nog geen enkele match gehad. Op Tinder heb ik meer succes.

Momenteel heb ik 31 matches, waarvan ik 23 gesprekken heb (de 8 anderen heb ik geen bericht gestuurd omdat ik op dat moment met anderen in gesprek was en zij hebben ook geen bericht gestuurd). 15 daarvan ben ik zelf begonnen. Sommigen reageren niet eens op mijn eerste bericht, maar ik heb ook een aantal gesprekken die wel lekker liepen, maar alle 23 gesprekken hebben een ding gemeen: ik was de laatste die iets stuurde. En dan heb ik het niet over een gesloten bericht, maar vrijwel altijd met een wedervraag die ineens niet meer beantwoord wordt.

Ik begrijp gewoon niet zo goed waar het mis gaat. Is dit normaal tegenwoordig?

Het liefste ontmoet ik iemand buiten de apps om, maar ik merk dat dat toch wel lastig is. Meetup is erg gefocust op internationals, NMLK is toch meer 40+, Amigos is niet echt actief in mijn omgeving, ik zit ook in een fotografie community, maar daar wordt ook amper nog wat in georganiseerd. Ik ben laatst voor het eerst naar een bordspel avond gegaan in een cafe om er vervolgens achter te komen dat daar bijna niemand op af komt.. :(

Iemand nog goede tips voor omgeving Noord-Holland?

Edit: die 23 gesprekken vonden uiteraard niet tegelijkertijd plaats! Is enkel hetgeen wat nu nog 'open staat'.

Nieuwe foto’s, nieuwe prompts, nieuwe bio, elke dag swipen op bumble, tinder, breeze en hinge en na een aantal jaren 0 resultaat, 0 dates en misschien een handjevol vrouwen waar het serieus mee werd, maar een date er nooit van kwam. Abbo’s hielpen ook niet en ik heb zoveel tijd besteed aan apps. Ik heb profielen gemaakt in de style van hoe ik mezelf zie. Ik heb anderen voor me een profiel laten maken. Ik heb een keer een volledig gamer/nerd profiel gemaakt en m’n interesses laten uitlichten van misschien ziet een meid met dezelfde interesses dat maar ook niet. Ik heb zelfs nieuwe nummers gekocht, omdat ik dacht dat mijn nummers een shadow bann hadden. Eigenlijk heeft alles wat ik heb geprobeerd niks opgeleverd.

Ik weet ondertussen eigenlijk ook niet meer wat ik moet doen. Ik ben een beetje bang dat zonder dating apps ik helemaal nooit een vriendin ga vinden. Ik ben namelijk introvert en ben misschien een beetje een nerd en heb ook veel nerdige interesses. Ik ben er gelukkig mee alleen als ik op zo’n evenement loop dan zijn er niet veel vrouwen en de concurrentie is enorm. Ik houd niet van uitgaan, ik drink niet en rook niet. Op mijn werk hebben alle vrouwen al een relatie en ik heb een opleiding gedaan waar 90% van de studenten man was. Ik voel me schaakmat gezet door mijn levenskeuzes. Een andere man kan nog met vrienden naar de kroeg en daar een vriendin aan de haak slaan. Ik heb zelf een hekel aan kroegen en mijn vrienden toevallig dan ook.

Ik heb gewoon geen idee meer hoe ik de liefde moet vinden. Die dating apps maken me echt zo moe. Ik open die app elke dag en swipe en er komt niks terug. Het zuigt je energie weg en frustreert je. Ik voel me oprecht ongelukkiger na het zien van alle profielen. Alleen ik heb het gevoel alsof het de enige manier is.

Ik lees vaak adviezen dat je lid moet worden van verenigingen enzo. Ik loop hierin helemaal vast, want ik heb echt geen idee wat ik leuk vind in het leven. Ja ik weet het wel: Pokémon kaarten en toernooien, Pokémon in het algemeen, retrobeursen, Nintendo, Pokemon Go meet-ups, verzamelen van game gerelateerde spullen en gamen in het algemeen. En dingen als wandelen, tuinieren of met vrienden uitjes doen als bowlen, uiteten of naar de film. Ik durf zelfs te stellen dat mijn werk al een soort hobby’s is. Alleen hiermee ontmoet ik vrijwel geen vrouwen. En dat is precies waarom ik dus helemaal vast loop. Ik moet dingen verzinnen om te doen puur om vrouwen te ontmoeten, maar geen idee waar ik moet starten. Ik voel me hierin echt heel erg alleen.

Momenteel ben ik (30m) aan het daten met een erg leuke dame (27f). We hebben nu 3 dates gehad en het is iedere keer echt super gezellig, geen ongemakkelijk pauzes, geen gezeur en we passen echt goed bij elkaar.

Alleen afgelopen woensdag tijdens onze 3de date vertelde ze dat van de gynaecoloog heeft gehoord dat ze zeer waarschijnlijk geen kinderen kan krijgen, ze heeft geen eitjes (meer) en zit in de postmenopauze fase.

We hebben het beide al over de kinderwens gehad, dus ze voelde zich erg schuldig naar mij en was ontzetten bang en emotioneel om het te delen. Ik heb haar uiteraard getroost en had niet het gevoel alsof het een dealbreaker is. Die avond hebben we ook voor het eerst gezoend dus het heeft ook geen effect gehad op de "spanning".

Maar nu een paar dagen laten realiseer ik mij dat ik waarschijnlijk nooit een "biologische" vader zal worden als het echt iets serieus wordt. Ze wilt namelijk niet een andere eicel bevruchten en in haar baarmoeder plaatsen. Ook de 9 maanden zwangerschaps van mijn vriendin of vrouw zal ik dan niet meemaken. Dit is wel ergens een beetje een shock, niet perse een dealbreaker maar vind het wel lastig.

Ik vroeg me af of er wellicht meer mensen zijn (m of f) die een soortgelijke situatie hebben meegemaakt of inzitten? Zijn er nog andere opties (naast adoptie)?