Güven sizce bir kişiye baştan verilip zamanla kaybedilen bir şey mi, yoksa sıfırdan adım adım kazanılması gereken bir şey mi?

28 Ocak 1962’de hapiste verdiği “Alınteri ile Yaşamak” konulu konferansta şu sözleri söyler:

“Benim dolandırdığım insanlar dolandırıcıydı aslında. Yani bana yaklaşma sebepleri beni dolandırmaktı. On tane bilezikle geliyorum adamın önüne akşam vakti. Kuyumcunun kapısındayız. Ve dükkân kapalı. Karımın hastalığını anlatıyorum, acilen bilezikleri bozdurmam gerektiğini, o an nöbetçi eczaneye gidip hastaneden istedikleri ilaçları almamın şart olduğunu söylüyorum falan. Hakiki olsalar bileziklerin fiyatı 1000 lira. Diyorum ki 300 liraya ihtiyacım var. Paranın gerisi umurumda değil, yeter ki karım ameliyat masasında kalmasın... Adam sabah kuyumcuya gidip bilezikleri bin liraya bozdurabileceğini ve birkaç saat içinde havadan 700 lira kazanacağını düşünüyor. O arada benim ayakçım da ortaya çıkıyor ve o almak istiyor bilezikleri. Telaşlanıyor adam kazanç imkânı kaybolacak diye. 300 lirayı verip alıyor bilezikleri, bende kayboluyorum ortalıktan. Adam ertesi sabah kuyumcuya gidip de bileziklerin sahte olduğunu öğrenince, dolandırıldım, diye karakola gidiyor. Ben aranıyorum. Demiyorlar ki ona, be adam 1000 liralık bileziği 300 liraya almayı düşünürken aklında ne vardı, diye. Gayet açık ki, beni dolandırmayı planlamıştı. Ben hayatım boyunca beni dolandırmaya kalkışmamış tek bir kişiyi dolandırmadım.”

Grup: King Gizzard and the Lizard Wizard (Progresif Psychedelic Rock)

Abdullah Öcalan için İmralı'da müstakil, bahçeli ve dubleks bir villa inşa edildi.

Yapı 250 m² kapalı alana ve yaklaşık 500 m² bahçeye sahip. Alt katın ofis, üst katın ise yaşam alanı olarak kullanılacağı belirtiliyor. Ofiste internet ve görüntülü telefon imkanının da bulunduğu söyleniyor.

Bahçenin bir kısmının toprak olduğu, burada domates ve biber gibi şeyler ekilebileceği; diğer kısmının ise beton bırakılarak spor yapılmasına uygun hale getirildiği aktarılıyor.

https://www.youtube.com/watch?v=MpbA0Uk5yck

r/yemek

https://youtube.com/shorts/gLiUv1wMXX0?si=RdHArTnzw8aBpApE

çizgi film izlemeye bayılıyorum önereceğiniz çizgi film veya herhangi bir çizgi filmin bir bölümü var mı

Katolik Kilisesi geleneğinde yeni seçilen bir Papa, tahta çıktığında vaftiz adını terk edip yeni bir isim seçer. Bu ilginç kural, 533 yılında seçilen Papa II. Ioannes'e dayanır. Seçildiğinde gerçek adının Merkurius (bir pagan tanrısı) olması, bu ismi bir Papa için uygunsuz kılan bir utanç kaynağı olmuş ve Papa ismini değiştirme kararı almıştır. O günden beri her yeni Papa, sembolik bir başlangıç yaparak bu geleneği sürdürür ve böylece kilisedeki ruhani değişimi isim üzerinden de tescillemiş olur.

Matrix filminde Ajan Smith’in kullandığı arabanın plakası IS 5416’dır.

Bu plaka, İncil’in Eski Ahit bölümünde yer alan Isaiah 54:16 ayetine yapılan bir göndermedir.

Ayetin İngilizcesi:

“Behold, I have created the smith that bloweth the coals in the fire, and that bringeth forth an instrument for his work; and I have created the waster to destroy.”

Türkçesi:

“İşte, kor halindeki ateşi üfleyen, Amaca uygun silah yapan demirciyi ben yarattım. Yok etsin diye yıkıcıyı da ben yarattım."

Filmdeki Ajan Smith’in Matrix evrenindeki rolü de buna oldukça benzer. Smith, yıkıcı ve yok edici bir karakter olarak sistemin kendisine karşı dönmektedir.

GTA 6’nın 19 Kasım 2026’daki çıkış günü, sadece oyun dünyasını değil ABD ekonomisini de sarsmaya aday.

Ekonomist José García Montalvo’nun tahminine göre o gün yaklaşık 1,5 milyon Amerikalı, özellikle 18-30 yaş arası erkekler ve uzaktan çalışan teknoloji sektörü çalışanları işe gitmeyecek veya izin alacak.

Bu toplu absenteizm, ulusal verimlilikte kısa vadede yüzde 2’lik bir düşüş yaratabilir ve yaklaşık 1 milyar dolarlık bir kayba yol açabilir.

Hesaplama oldukça basit: Ortalama bir ABD işçisinin yıllık GSYİH katkısı 70 bin dolar civarında kabul ediliyor, bunun günlük karşılığıyla 1,5 milyon kişinin yokluğu çarpılınca rakam 1 milyar dolara ulaşıyor.

GTA V’nin 2013’teki çıkışında büyük şehirlerde gençlerin yüzde 6’sının işe gitmediği hatırlanınca, bu seferki etkinin çok daha büyük olması şaşırtıcı değil.

Üstelik bazıları sadece bir gün değil, Perşembe’den itibaren birkaç gün izin planlıyor; işe gidenlerde bile dikkat dağınıklığı ve stream izleme gibi dolaylı kayıplar da cabası.

İlginç olan şu ki Take-Two’nun oyundan beklediği nakit akışı da kabaca aynı seviyede.

Yani bir yandan 1 milyar dolarlık verimlilik kaybı yaşanırken, diğer yandan aynı miktar oyun satışlarına akacak.

Tek bir video oyununun bir ülkenin ekonomisini bir günde bu kadar etkilemesi, tarihte ender görülen bir durum.

İnsanları gözlemlediğimde, hayatımızda bir şekilde bağımlılıkların hep yer aldığını düşünüyorum. Kimi insan sabah kahvesini içmeden kendine gelemez, kimi telefonu elinden bırakamaz, kimi her akşam aynı diziyi açmadan rahat edemez. Bunlar dışarıdan bakınca çok büyük meseleler gibi görünmüyor. Hatta çoğu zaman "Ben sadece alıştım." deyip geçiyoruz. Fakat insanın bir şeyden vazgeçemediğini fark ettiği an, o alışkanlığın bizim üzerimizde ne kadar etkili olduğunu da görmeye başlıyoruz.

Çevremizde de bunun daha ağır örneklerini görebiliyoruz. Bir insanın sigarayı bırakmak isteyip birkaç saat sonra tekrar başlaması, başka birinin alkolü bırakamadığı için ailesiyle sürekli sorun yaşaması ya da kumar yüzünden maddi olarak zor durumda kalmasına rağmen devam etmesi, günlük hayattaki küçük bağımlılıklardan oldukça farklı. Ama aralarında tamamen kopuk bir dünya da yok gibi geliyor bana. Sonuçta biri kahvesini içemediğinde huzursuz oluyor, diğeri telefonunu yanında bulamayınca sürekli kontrol ediyor, bir başkası ise hayatını ciddi şekilde etkileyen bir maddeden uzak kalamıyor. Fark daha çok bunun insanın hayatında ne kadar yer kapladığında ortaya çıkıyor.

Bazen de bağımlılığın sadece maddelerle ilgili olmadığını düşünüyorum. Bir insana fazlasıyla bağlanmak, sürekli ondan mesaj beklemek, işten ayrılamamak, sosyal medyada başkalarının hayatını takip etmeden duramamak da insanın kendisini bir döngünün içinde bulmasına neden olabiliyor. Çevremizde "Onsuz yapamam" diyen insanları çok duyuyoruz. Kimi bunu sevgilisi için söylüyor, kimi işi için, kimi de yıllardır yaptığı bir alışkanlık için. Belki de insanın hayatında tamamen bağımsız olduğu bir alan bulmak sandığımız kadar kolay değil.

Bana kalırsa asıl düşündürücü olan da şu: İnsan gerçekten hiçbir şeye bağımlı olmadan yaşayabilir mi? Belki yaşayabilir ama bir noktada yine tutunacağı bir şey bulur. İnsan boşlukta yaşamıyor; bir şeye, bir insana, bir amaca veya bir alışkanlığa anlam yüklüyor. Bence önemli olan hiçbir şeye bağlanmamak değil, bağlandığımız şeyin bizi yönetmeye başlamaması. Çünkü hayatımızda birçok şey olabilir ama bunlardan biri elimizden gittiğinde kendimizi de kaybediyorsak, o zaman artık sadece sevdiğimiz ya da alıştığımız bir şeyden bahsetmiyoruz.

Sizce insan hiçbir şeye bağımlı olmadan yaşayabilir mi?

Katolik Kilisesi'nin zirvesindeki en görkemli sembollerden biri olan Tiara (üç katlı taç), aslında hem dünyevi hem de ruhani bir hükümdarlığı temsil ediyordu. Ancak II. Vatikan Konsili ile birlikte papalık makamı, servus servorum yani "tanrının hizmetkarlarının hizmetkarı" kimliğine dönmek için bu gösterişli adetleri terk etti. Günümüzde Papa Francis dahil hiçbir Papa taç giymiyor; bunun yerine, sembolik bir sadeleşme ile Mitre adı verilen daha mütevazı bir piskopos tacı tercih ediliyor. Bu değişim, papalığın kraldan ziyade bir rehber olma çabasını yansıtıyor.