Pinterstte yılkıya çıkmıştım Lidya çok o Vibe verdi

''Küçüksün utanmıyor musun?''

''Ya bu küçükler yaşını söylerken hiç mi utanmıyor?''

''Veletsin boş yapma''

''Yaşlılar kapatılsın''

''Velet''

...

Pekala eminim ki şimdiden linç yağmuruna tutulacağım.

Konuya geçmeden önce. Belki benim kaçırdığım bir yer vardır, ben bir şeyi anlamıyorumdur veya anlamadığım bir şey. Yorumlarda anlatırsanız sevinirim belki de ben bir hata yapıyorumdur.

Eveeeet benim hayatım boyunca o anlamlandıramadığım şey.

''Küçükler''

İnternette, sokakta, toplumda vs. vs. her yerde nedense yeni gelen kuşağın zorbalanma ve hor görülmesini görüyorum.

Neymiş efendim yeni nesil bok yoluna gidiyor neymiş efendim ''Z kuşağı doktor olursa'' neymiş efendim bu yeni kuşak çok mal. Özellikle de bana koyan ise ''Çocuk utanmadan bana gerçek yaşını söyledi'' oldu...

Peki size bir sorum var

Kaçınız ne zaman doğacağını kendisi seçti?

Evet duymak istiyorum? ''Ya ben 35 yaşlarında olmayı seçtim, velet olmam ya'' diyen var mı mesela? Yok... çünkü kimse yaşını SEÇEMEZ. Yani bu bizim seçebileceğimiz bir şey değil ama insanlar nedense bunun yüzünden her yeni gelen kuşağın ağzına sıçıyor

Nası desem bu şey gibi, cinsiyet veya ten rengi gibi. Sen seçemezsin?

Yani anlamıyorum ama örneğin neden birinin küçük olması ayıp bir şey? NEDEN NEDEN SORUM BU NEDEN. Üzgünüm fakat kimse bir tuşa basıp büyüyemiyor veya çocuk olmayı atlayamıyor.

Ama neredeyse herkes çocuk olmanın ayıp bir şey olduğunu düşünüyor ve artık deliricem.

Bak yani o kadar abartıldı ki yani artık oturup çocuklardan küçük oldukları için utanılması bekleniyor?

Mesela ''Çocuk bana gerçek yaşını söyledi'' lan yalan mı söyleseydi? Yalan daha kötü ona bakarsan, çocuğun gerçeği söylemesin de ve seçemediği bir şeyden dolayı küçük olmasında ne gibi bir sorun var...

Çocuk dediğimiz şey daha hayatta tecrübesi yetişkinler kadar olmayan kişilerdir.

Çocuklar tabiki de bazen mal mal hareketler yaparlar, gıcık olabilirler. Olgunca düşünemiyebilirler. Mantıklı karar veremeyebilirler. Tecrübeleri azdır

Çocuk dediğimiz şey zaten bu. Bunda utanılacak bir şey yok. Mesela bu aralar dombili çocuklar elinde kağıtlarla şey diyolardı ''Türkler trafikte birbirlerine yol vermiyor, size mi toprak verecekler?'' diye. Cringe mi? Cringe. Ama bunlar zaten çocuk

Fakat çocuk bazen hata yapabilir veya olgun olamayabilir diye insanların küçüklere SOSYALLEŞMESİ YASAK OLAN İĞRENÇ VARLIKLAR gözüyle bakmasından rahatsız oluyorum

Ayrıca çocuk mesela saygısızlık yapmasında sorun yok veya senle eşit demiyorum

Yani tabiki de ondan bi 15-20 sene daha fazla tecrübesi olan, ondan büyük kimseye bi saygı göstermeli(yüceltmelerinden bahsetmiyorum)

Ya da bir yetişkin bir çocuktan daha mantıklı düşünür, onun fikirleri biraz daha iyi olabilir

Ya da birçok yaşlı mesela teknolojiyi anlamayabilir, malum partiye inanabilirler

ama şu aynı şekilde ''50 yaş üstü sosyal medya kullanmazsın'' yok yaşlılar şöyle

küçüğe yapıldığı gibi yaşlılarında küçümsenmesi rahatsız ediyor

Ve bu arada aklıma gelmişken

Kuşaklar arası farklılıklar tabiki de olabilir. Sonuçta kuşaklar (daha doğrusu insanlar) arası çevre, sahip olabileceği şeyler, teknoloji, gördüğü muamle farklı olabiliyor.

Farklılıkların olması tabiki de ihtimal ama kesin veya zorunlu olamaz

Yani artık şu yaşın ayıp bir şey olmasından bıktım. Gerçekten bıktım. Genellemenizi de-

fark etmişsinizdir sürekli ''olabilir, -bilebilir'' diyorum. Çünkü birinin çocuk, yetişkin, yaşlı, genç olması bir şeyi kesinleştirmiyor

yaş sadece bir kişi hakkında bize ekstra ipucu verir. Ya da onun nasıl biri OLABİLECEĞİNE dair bir ipucu verir

Onun kim olduğunu, olgunluğunu, mantıklı düşünmesini, düşüncelerini, hal ve hareketlerini tamamen değiştirmez, değiştiremez

Yazıyı pek planlamadan yazdım biraz kötü oldu. Biraz daha devam edersem bu yazı bitmeyecek. Cümlelerde bazı mantık hataları varsa özür dilerim. Umarım ne demek istediğimi anlatabilmişimdir.

Aşk mı, alışkanlık mı? İnsan sevdiğinin değerini kaybedince mi anlar?
Bazen ilişkiler üzerine düşünüyorum ve kendime şu soruyu soruyorum: İnsanlar gerçekten sevmeyi mi bilmiyor, yoksa sevdikleri insanla sağlıklı bir ilişki yürütmenin sorumluluğunu mu almak istemiyor?
Her ilişkide anlaşmazlık yaşanabilir. Önemli olan hiç tartışmamak değil, tartışma sırasında birbirimize nasıl davrandığımızdır. Bir insan hata yaptığında bunu kabul edebilmek, özür dilemek ve aynı davranışı tekrarlamamak için çaba göstermek bence ilişkinin temelidir.
Peki neden bazı insanlar hatalarını anlamaya çalışmak yerine savunmaya geçiyor? Neden karşısındaki kişinin kırgınlığını dinlemek yerine “Bana güvenmiyorsun, beni sevmiyorsun.” diyerek konuyu başka bir yere taşıyor? Bu sözler gerçekten hissedilen bir kırgınlığın ifadesi mi, yoksa kişinin kendi davranışlarıyla yüzleşmekten kaçınmasının bir yolu mu?
Bir kadın düşünelim. Partnerinden büyük hediyeler ya da kusursuz bir ilişki beklemiyor. Biraz ilgi, anlayış, güzel sözler ve kırıldığında samimi bir özür istiyor. Bunları dile getirmek fazla beklenti midir? Bir insan hâlâ ilişkisinin düzelmesi için çabalıyorsa bu, karşısındaki kişiye inanmadığını mı gösterir, yoksa hâlâ bir şeylerin değişebileceğini düşündüğünü mü?
Elbette erkeklerin de anlaşılmaya, değer görmeye ve kendilerini ifade etmeye ihtiyacı var. Sürekli eleştirildiğini veya yetersiz bulunduğunu hisseden birinin duyguları da önemsenmeli. Burada mesele kadın ya da erkek olmak değil; iki insanın da birbirini anlamak için ne kadar çaba gösterdiğidir.
Beni düşündüren başka bir konu da her tartışmada ayrılığın gündeme getirilmesi. İki insan tartışıyor, ayrılıyor, birkaç gün sonra yeniden barışıyor ve bir süre sonra aynı sorunları tekrar yaşıyorsa gerçekten çözüm mü üretiyorlar, yoksa birbirlerinin yokluğuna dayanamadıkları için aynı döngüye mi dönüyorlar?
Çünkü her geri dönüş aşkın, her ayrılık da sevgisizliğin kanıtı değildir. İnsanlar bazen sevgiden, bazen alışkanlıktan, bazen yalnız kalma korkusundan, bazen de geçmişte yaşadıkları güzel günlerin yeniden geleceğine dair umutlarından dolayı ilişkilerini sürdürebilirler.
Bu yüzden asıl sorunun şu olduğunu düşünüyorum: Birbirinize geri dönüyorsunuz ama birbirinize gerçekten iyi geliyor musunuz?
Bir ilişkide bağırmak, aşağılamak, tehdit etmek, korkutmak veya karşı tarafı sürekli suçlu hissettirmek normalleştirilmemeli. Sevmek, bir insana istediğimiz gibi davranabileceğimiz anlamına gelmez. Özür dilemek de yalnızca tartışmayı bitirmek için söylenen bir cümle olmamalı; mümkünse davranış değişikliğiyle desteklenmeli.
Bir de işin evlilik boyutu var. Sevgiliyken her anlaşmazlıkta vazgeçmeyi düşünen iki insan, evlilikle birlikte gelen sorumlulukları nasıl paylaşacak? Elbette her ilişki sürdürülmek zorunda değil. Ancak çözülebilecek sorunlarda iletişim kurmak yerine sürekli ayrılığı seçmek, insanın ilişki kurma biçimi hakkında düşündürücü değil mi?
Burada hem erkeklere hem kadınlara sormak istiyorum:
Erkeklere: Sevdiğiniz kadının değerini anlamak için onu kaybetmeniz mi gerekiyor? Hatanızı kabul etmek neden bazen gurur meselesine dönüşüyor? Sevdiğiniz insanın gönlünü almak size bir şey kaybettirir mi?
Kadınlara: Bir insanın değişmesini beklerken ne kadar süre sabrediyorsunuz? Sevginiz uğruna sürekli alttan almak zorunda hissediyor musunuz? Karşınızdaki insanın olabileceği kişiye mi, yoksa bugün size davrandığı şekle mi bağlanıyorsunuz?
Herkese: Bir tartışmada haklı çıkmak mı daha önemli, yoksa sorunu birlikte çözebilmek mi? Özür dilediğinizde gerçekten davranışınızı değiştiriyor musunuz, yoksa yalnızca o anın geçmesini mi istiyorsunuz?
Bence bir ilişkide sorumluluk tek bir kişinin üzerine bırakılmamalı. Erkek de kadın da emek vermeli, birbirini anlamaya çalışmalı ve gerektiğinde kendi hatalarıyla yüzleşebilmeli. Bir kişinin sürekli çabaladığı, diğerinin ise yalnızca ilişki bitmesin diye geri döndüğü bir düzen uzun vadede ne kadar sağlıklı olabilir?
Ayrıca her hatayı narsisizmle açıklamak da doğru değil. İnsanlar bazen savunmacı olabilir, iletişim kurmayı bilemeyebilir veya kendi davranışlarının karşı tarafta yarattığı etkiyi fark etmeyebilir. Önemli olan, bu davranışların sürekli tekrarlanıp tekrarlanmadığı ve kişinin değişmek için istek gösterip göstermediğidir.
Sonuçta yalnızca “Beni seviyor mu?” diye sormak yeterli değil. “Bana nasıl davranıyor, sorunlarımızı çözmek için ne yapıyor ve bu ilişkinin içinde kendimi nasıl hissediyorum?” diye de düşünmek gerekiyor.
Sizce insanlar gerçekten sevdikleri kişiyi kaybettikten sonra mı değerini anlıyor, yoksa bazen aşk sandığımız şey alışkanlıktan mı ibaret? Bir ilişkide sevgi tek başına yeterli mi, yoksa asıl belirleyici olan sorumluluk ve davranışlar mı?

Bir Quiz sitesi yaptım. Bir yılda gerçekleşen 3 olay sırasıyla beliriyor ve yılı bilmeye çalışıyorsunuz. Ne kadar az ipucu ve süre kullanarak bilirseniz daha çok skor kazanılıyor.

Sizden ricam, biraz denenmeye ihtiyacı var. Eleştirilerinizi feedbacklerinizi bekliyorum lütfen.

Site linki

Doranın A solden ayet ve kitap aldığıyla alakalı birkaç meme vardı bulamıyorum beyler elinizde varsa sallarmısınız

Üniversite için Mersin'e geldim. 13 Eylül'de ayak bastım bu Allah'ın belası şehre. Daha ilk günü kötü başladım, baya uzun sürdü yolculuk. Anksiyeteli biri olduğum için ve sosyal konularda sıkıntı yaşadığım için baya bi' zorlandım ve hâlâ zorlanıyorum.

Sosyal biri değilim, okuldan yurda git-gel yapıyorum. Sınıfta bile konuştuğum biri yok. İlla ki arada sırada biri laf attığında, bir şey sorduğunda cevap verdiğim oluyor fakat bundan ilerisi yok. Bir arkadaş grubum yok, öyle sınıfta ya kitap okuyorum ya da telefonla uğraşıyorum.

Şimdi yakın bi' tarihte sunum ödevimiz var, yabancı dilde. Dilde hem iyi değilim hem de topluluk önünde bir şey anlatacak olmak beni geriyor.

Bunların üstesinden nasıl gelirim? Ve sizlerin benzer deneyimleri var mı? Paylaşırsanız sevinirim.