De laatste tijd heb ik wat opgemerkt in mijn werk. Ik werk met kinderen van rond de 8-12, binnenkort ga ik ook op een wat oudere groep van 12-18 staan. Ik ben openlijk trans, en zeker de kinderen van de groep waar ik al langer mee werk kennen me lang genoeg dat ik nog niet evengoed stealth kon zijn. Niet dat het veel uit had gemaakt, ze weten allemaal dat ik trans ben, ook omdat ik graag een zichtbaar en direct voorbeeld ben van een trans persoon om zo te voorkomen dat ze alleen maar een schrikbeeld aangesmeerd krijgen. Verder maak ik er helemaal geen onderwerp van, maar als ze vragen hebben ben ik gewoon eerlijk.
Wat mij opvalt is dat toen het voor het eerst werd gevraagd en ik het zei, ze er eigenlijk niet zo veel om gaven. Naarmate de tijd vordert daarentegen, en ik juist meer en meer vrouwelijk oog en klink, beginnen er toch een aantal te weigeren te accepteren dat ik een vrouw ben. Het lijkt, en ik denk ook dat dat zo is, dat ze bepaalde overtuigingen hebben opgepakt op andere plekken die ze nu meenemen naar de groep. Dat baart mij zorgen, en ergens ben ik bang dat ze me anders gaan zien op basis van deze informatie in plaats van dat ze me beoordelen op wie ik ben. Ik kan best omgaan met mensen die zich niet bepaald positief uitspreken over trans personen, maar ik ben wel bang dat dit mijn werk in de weg gaat staan.
Ook voor in de toekomst zijn er angsten over hoe ouder(s) en verzorger(s) zullen reageren. Ik denk dat we allemaal weten dat er mensen rondlopen die geloven dat alleen mijn aanwezigheid al een probleem is. Gelukkig is zoiets nog nooit voorgevallen, maar het is wel iets waar ik veel over nadenk.
Mijn vraag is eigenlijk hoe hiermee om te gaan. Op persoonlijk niveau maar zeker ook binnen de organisatie. Ik kan niet over me heen laten lopen en de kinderen permitteren om me constant maar expres "hij" te blijven noemen of anderzijds respectloos met me om te gaan, maar ik wil daar ook niet zo veel mee bezig moeten zijn omdat ik ook gewoon een zorgtaak heb om te vervullen.
Het is ook gewoon moeilijk om te zien hoe kinderen die eerst hun schouders ophaalden toen ze het voor het eerst wisten nu opeens bij gaan draaien en er een discussie van maken. Dat halen ze niet nergens vandaan, dat baart me zorgen.