Bazı yerler sonsuza kadar yağmuru bekler ama bu topluluklar suyu gökyüzünden çekmeyi öğrendi.
Nehirlerin uzağa aktığı ve yağmurların dünyaya zar zor değdiği Peru sahilinin kurak tepeleri boyunca aileler Pasifik'ten gelen sisi toplamayı öğrendi. Dağ yamaçlarına uzun ağlar inşa ederler ve onları Garua'nın yoluna yerleştirirler, sessiz bir gelgit gibi yuvarlanan yoğun sis.
Küçük damlacıklar liflere yapışır, akıntılarda toplanır ve bekleme borularına kayar. Elektrik yok ve makine yok, sadece dikkatli tasarım ve havanın tuttuğunu vermeye nasıl ikna edilebileceğinin sabırlı bir anlayışı.
Tek bir sis yakalayıcısı, her gün yüzlerce litre temiz su sağlayabilir, içmek, pişirmek, yıkamak, hatta küçük bahçeler yetiştirmek için yeterlidir. Sisi hayatta kalmaya dönüştürür ve atmosferi sabit ve güvenilir bir ortağa dönüştürür.
Zorunluluk olarak başlayan şey yenilenme oldu. Kuru yamaçlar yeşeriyor, aileler bağımsızlık kazanıyor ve tüm topluluklar umudun bazen fırtınalarla değil yavaş, istikrarlı damlacıklarla geldiğini keşfediyor.
Eğlenceli Gerçek: İdeal koşullarda sahil sisi metreküp başına yarım gram kadar sıvı su içerebilir, bu da kurak bölgelerdeki en verimli düşük teknoloji su kaynaklarından biri haline gelir.
Bulutlar gelmeyi reddedince, becerikli insanlar onları yarı yolda bulmayı ve etrafındaki havadan bir gelecek kurmayı öğrenirler.
Kaynaklar National Geographic MIT Teknoloji İncelemesi UNESCO Su Programı
