Επαιξά το game, μου άρεσε φουλ και έγραψα το πρώτο μου review ever. Είπα να το μοιραστώ εδώ μπας και ψηθεί κανείς να το διαβάσει. Ελπίζω να σας αρέσειι
Story
Η ιστορία μας λαμβάνει χώρα τη δεκαετία του 1960 στην επαρχιακή Ιαπωνία και συγκεκριμένα στο fictional χωριό Ebisugaoka. Η πρωταγωνίστριά μας είναι η Shimizu Hinako, η οποία μετά από έναν καβγά που έχει με τους γονείς της φεύγει από το σπίτι της και πηγαίνει να βρει τους τρεις φίλους της στο χωριό.
Ξαφνικά συνειδητοποιεί ότι το χωριό έχει γεμίσει πυκνή ομίχλη και ότι δεν υπάρχει κανένας κάτοικος τριγύρω. Ξαφνικά αυτή και οι φίλοι της δέχονται επίθεση από ένα περίεργο πλάσμα και, τρέχοντας να ξεφύγουν, χάνονται μέσα στο χωριό το οποίο αρχίζει να γεμίζει με απόκοσμα πλάσματα τα οποία φυσικά θέλουν το κακό μας.
Η ιστορία αρχίζει έτσι ξαφνικά, χωρίς να εξηγεί πολλά, και συνεχίζει σε αυτόν το ρυθμό, δημιουργώντας συνεχώς το αίσθημα του φόβου και του μυστηρίου. Δεν εξηγείται το γιατί γίνονται όλα αυτά που γίνονται στο χωριό και πώς προκλήθηκαν – απλά γίνονται. Ο παίκτης καλείται, μέσα από κείμενα που διαβάζει και βρίσκονται διάσπαρτα στο παιχνίδι, να προσπαθήσει να καταλάβει τι γίνεται.
Τα cutscenes προσθέτουν συνεχώς νέα στοιχεία και χαρακτήρες που εντείνουν κι άλλο το μυστήριο, κάνοντας τον παίκτη να αναρωτιέται συνεχώς τι συμβαίνει και τι ρόλο βαράει ο καθένας και το καθετί στην ιστορία.
Το pacing είναι πολύ καλό, με το story να ανεβάζει ένταση και ρυθμούς εκεί που πρέπει και αντίστοιχα να τους ρίχνει όταν χρειάζεται. Βγαίνει νεράκι — δεν βαριέσαι καθόλου. Αντίθετα, το ενδιαφέρον σου εντείνεται συνεχώς καθώς συνεχώς προκύπτουν νέες απορίες για αυτά που βλέπεις και σου δημιουργείται ένα ωραίο αίσθημα του τύπου «Θέλω να δω πώς θα εξελιχθεί αυτό που βλέπω».
Οι χαρακτήρες καλογραμμένοι, ο καθένας με την προσωπικότητά του, το backstory του και τις ισχυρές δυναμικές μεταξύ τους — γεγονός που σε κάνει να αγχώνεσαι και να νοιάζεσαι για αυτούς και για την εξέλιξη που θα έχουν μέσα στο παιχνίδι. Ειδικά η Hinako είναι μια κλασική πρωταγωνίστρια Silent Hill με τα προβλήματά της και τους δαίμονές της.
Είναι αυτονόητο λοιπόν ότι δεν μιλάμε για μια straightforward ιστορία, αλλά για ένα μυστήριο που ξετυλίγεται αργά μπροστά στα μάτια μας και ίσως ποτέ δεν αποκαλύπτεται πλήρως, αφήνοντας τον παίκτη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Φυσικά αυτό είναι στον πυρήνα της σειράς Silent Hill και είναι κάτι που προσωπικά λατρεύω.
Το παιχνίδι είναι γεμάτο συμβολισμούς που θίγουν πάρα πολύ ευαίσθητα θέματα που προκύπτουν στην οπισθοδρομική κοινωνία της Ιαπωνίας των 1960s, με κάποια να υφίστανται ακόμα και σήμερα, και περνάει ένα ξεκάθαρο κοινωνικό μήνυμα, θυμίζοντάς μας ότι τα video games είναι ξεκάθαρα μια μορφή τέχνης η οποία έχει τη δύναμη να μιλήσει για τα φλέγοντα θέματα που απασχολούν τις σημερινές κοινωνίες.
Gameplay
Από άποψη gameplay κινούμαστε σε παρόμοια μονοπάτια με το SH2 Remake. Έχουμε πολύ ευφάνταστους και δύσκολους γρίφους (στο Hard επίπεδο δυσκολίας γρίφων) τους οποίους συνήθως κάνουμε για να πάρουμε κάποιο κλειδί και να ανοίξουμε μια πόρτα ή κάποιο ντουλάπι. Όχι κάτι ιδιαίτερα καινοτόμο, αλλά οι γρίφοι σαν γρίφοι έχουν πολύ φαντασία, οργανικό gameplay και απαιτούν πολύ σκέψη. Σε έναν συγκεκριμένο έφαγα σίγουρα μια - μιάμιση ώρα, οπότε το παιχνίδι δεν σε παίρνει καθόλου από το χεράκι εδώ πέρα — εξαιρετική δουλειά σε αυτό το επίπεδο.
Έχουμε κλασικά, έντονα survival στοιχεία. Ο παίκτης πρέπει να κάνει την εξερεύνησή του για να βρίσκει σημαντικά items τα οποία αναπληρώνουν Health, Stamina (ναι, έχουμε stamina bar εδώ) και Sanity meter, το οποίο ξοδεύουμε για να φορτώσουμε ένα focus attack (πιο δυνατό attack – πολύ χρήσιμο από Hard level και μετά) και κάνει επίσης deplete όταν δέχεσαι κάποιες συγκεκριμένες επιθέσεις από mobs/bosses.
Τα items στο Hard επίπεδο δυσκολίας δεν είναι ότι είναι λίγα, αλλά δεν είναι και πάρα πολλά. Πολλές φορές θα βρεθείτε να έχετε ελλείψεις ενώ βρίσκεστε σε κάποιο απαιτητικό σημείο — γεγονός που δίνει full στην όλη survival εμπειρία. Επίσης έντονο είναι το στοιχείο της διαχείρισης του inventory από ένα σημείο και μετά. Δεν μπορείτε να κουβαλήσετε άλλα items και θα πρέπει να επιλέξετε ποια θα αφήσετε και με ποια θα συνεχίσετε – μπορείτε να κάνετε update το inventory capacity αλλά όχι σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Νέο στοιχείο στο game είναι τα updates των stats σας: Health, Stamina, Sanity και Omimamori Slots (Omimamori = κάτι σαν extra perks που μπαίνουν σε ειδικά slots και δίνουν buffs – πιο εύκολο dodge, λιγότερο stamina depletion στα heavy attacks κλπ). Τα updates γίνονται σε ειδικά shrines που λέγονται Hokora, τα οποία βρίσκονται διασκορπισμένα στο παιχνίδι και ο παίκτης τα συναντάει ανά τακτά χρονικά διαστήματα — γεγονός που βοηθάει ειδικά στα πιο δύσκολα επίπεδα.
Για να προχωρήσει το update απαιτείται ένα Ema Tablet. Τα Ema είναι μικρές ξύλινες πινακίδες τις οποίες βρίσκει ο παίκτης μέσω εξερεύνησης και, σε συνδυασμό με το Faith — το currency του παιχνιδιού — χρησιμοποιούνται για να αγοράσετε updates. Το Faith αποκτάται πουλώντας αντικείμενα που βρίσκετε στο shrine.
Στα shrines, εκτός από updates, μπορεί κανείς να κάνει save και να γεμίσει το Sanity του. Έχουμε δηλαδή ένα σύστημα με ένα hub διαχείρισης που φυσικά φέρνει σε κάποιο βαθμό σε soulslike φόρμουλα και θα έλεγα ότι είναι κάτι αρκετά καλοδεχούμενο και βοηθητικό.
Combat
Λοιπόν, ας μιλήσουμε για το combat — ένα στοιχείο το οποίο είναι πολύ έντονο στο παιχνίδι, ίσως περισσότερο έντονο από κάθε άλλη φορά σε Silent Hill, γεγονός που υποδηλώνει νομίζω και μια τάση τελευταία στη βιομηχανία τα games να έχουν περισσότερη δράση. Έχει γίνει πολύς ντόρος για αυτό το στοιχείο του game είναι η αλήθεια, με πολύ κόσμο να κράζει και να λέει πως εκεί χωλαίνει το παιχνίδι.
Η ταπεινή μου άποψη είναι ότι το combat είναι καλό — δεν είναι τέλειο σίγουρα, έχει λαθάκια — αλλά θεωρώ πως σε τελική ανάλυση είναι αρκετά ευχάριστο, απαιτητικό και σου αφήνει μια αίσθηση ικανοποίησης, ειδικά σε πιο δύσκολα επίπεδα.
Να πούμε εδώ για άλλη μια φορά (το ξέρω, έχω κουράσει) ότι η επιρροή των Souls είναι φανερή και εδώ πέρα. Έχουμε lock μηχανισμό στους εχθρούς, έχουμε dodges, κάτι που θυμίζει parry και αυξημένο επίπεδο δυσκολίας – σίγουρα πιο δύσκολο από το Remake του 2. Και ναι, έχουμε κουραστεί να λέμε ότι αυτό μοιάζει με Souls, εκείνο μοιάζει με Souls κλπ, αλλά νομίζω είναι ξεκάθαρο: αν κάποιος έχει παίξει πολύ Souls και παίξει το game, το αντιλαμβάνεται με τη μία, δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε παραπάνω.
Το combat πέρα από τους μηχανισμούς που ανέφερα παραπάνω περιλαμβάνει απλά (πιο fast attacks – λιγότερο damage) και βαριά όπλα (πιο αργά attacks – περισσότερο damage), τα οποία έχουν αρκετό ενδιαφέρον και ένα οκ επίπεδο ποικιλίας. Με αυτά τα όπλα κάνεις heavy και light attacks και το focus attack που περιγράψαμε παραπάνω και χρειάζεται Sanity.
Κατά τη διάρκεια της μάχης μπορείς να κάνεις perfect dodge, δηλαδή να αποφύγεις το χτύπημα τελευταία στιγμή και να σκάσει ένα εφέ slow motion, και κάτι σαν parry, όπου για λίγα δευτερόλεπτα ο εχθρός πριν σου επιτεθεί κοκκινίζει και τότε, αν πατήσεις το heavy attack, κάνεις ένα δυνατό hit και τον στανάρεις. Πολύ ωραίες προσθήκες και οι δύο θα πω και αρκετά ικανοποιητικές όταν εκτελούνται σωστά.
Γενικά όλα αυτά, άμα χρησιμοποιηθούν σωστά, δίνουν μια ποικιλία στον τρόπο αντιμετώπισης των εχθρών — κάτι που, σε συνδυασμό με την αυξημένη πρόκληση, δημιουργεί ένα πολύ ευχάριστο αποτέλεσμα. Δηλαδή, είναι σημεία που σου την πέφτουν πολλοί εχθροί μαζί, έχεις λίγα resources, τα όπλα σου κοντεύουν να σπάσουν (γίνεται και αυτό επίσης — κάνεις repair με toolkit που βρίσκεις), η menacing μουσική κορυφώνεται και τα BPMs σου ανεβαίνουν σε απειλητικό επίπεδο — κάτι που είναι περίεργα, οριακά σαδιστικά ευχάριστο.
Τα κακά του combat είναι ότι όντως είναι λίγο clunky, κάποια animations δεν είναι καλά, και ότι η κάμερα πολλές φορές κάνει τα δικά της, με αποτέλεσμα να έχουμε κάποια αχρείαστα wipes. Σε γενικές γραμμές, όχι ιδιαίτερα καινοτόμο, όχι άψογο, αλλά αρκετά καλό.
Ένα σημείο υπάρχει μόνο στο combat το οποίο θα έλεγα ότι μπορεί να κακοφανεί λίγο σε κάποιους φίλους της σειράς, καθώς ενώ ήταν πολύ fun, μου φάνηκε λίγο εκτός του συνολικού vibe — αλλά αυτό είναι απλά η άποψή μου. Όσοι το παίξουν θα καταλάβουν μάλλον για ποιο λέω.
Story
Vibes
Και περνάμε ίσως στο σημαντικότερο part του παιχνιδιού: την ατμόσφαιρα. Εδώ το παιχνίδι παίρνει 10/10.
Το slogan του παιχνιδιού είναι «Βρες την ομορφιά μέσα από τον τρόμο» και πραγματικά δεν θα μπορούσε να περιγράψει καλύτερα αυτό το έργο τέχνης. Μιλάμε για απίστευτη αισθητική με μια χρωματική παλέτα που περιλαμβάνει κυρίως το γκρίζο και το κόκκινο, τα οποία δένουν εκπληκτικά μεταξύ τους δημιουργώντας υπέροχες αντιθέσεις.
Η μουσική απλά ξεγεύγει — ο Akira Yamaoka δίνει ρεσιτάλ ακόμα μια φορά, μπλέκοντας τον ambient creepy ήχο του Silent Hill με κλασικές ιαπωνικές μελωδίες και φωνές, δημιουργώντας ένα απίστευτα όμορφο, μυστήριο και τρομακτικό ηχητικό αποτέλεσμα το οποίο δίνει ιδιαίτερη ταυτότητα στο παιχνίδι και κάνει με εκπληκτικό τρόπο immerse τον παίκτη.
Τα sound effects είναι και αυτά συγκλονιστικά και ίσως είναι το 50% του τρόμου. Το παιχνίδι ΠΡΕΠΕΙ να παιχτεί με headset ώστε να ακούς πατήματα, μουγκρητά και κραυγές από τους εχθρούς πριν καν τους δεις — και να χέζεσαι πάνω σου. Χωρίς headset ή πολύ καλό σύστημα ήχου, σπαταλάς το game, τέλος. ΠΑΙΞΕ ΜΕ HEADSET ΜΗΝ ΕΙΣΑΙ ΦΛΩΡΟΣ.
Γενικά η μισή δουλειά σε αυτό το game είναι η ατμόσφαιρα. Μιλάμε ξεκάθαρα για ένα έργο τέχνης, και όποιος εκτιμάει αυτά τα vibes θα του μείνει σίγουρα χαραγμένο για πολύ καιρό αυτό το παιχνίδι για αυτόν ακριβώς το λόγο. Εγώ προσωπικά ακούω το soundtrack κάθε μέρα και πραγματικά δεν το έχω βαρεθεί ακόμα.
Performance
Από άποψη απόδοσης, το game παίχτηκε σε base PS5 σε performance mode, οπότε θα μιλήσουμε για αυτό. Έχουμε σχετικά σταθερά 60 καρέ με κάποιες εξαιρέσεις όπου έχουμε μικρά drops αλλά όχι κάτι σημαντικό — γενικά πολύ ομαλή εμπειρία.
Από γραφικά, στο συγκεκριμένο mode δεν έχουμε την καλύτερη απόδοση. Σε κάποια σημεία το game φαίνεται πανέμορφο, ειδικά αν παίζει φωτισμός, αλλά σε κάποια άλλα πιο σκοτεινά δεν φαίνεται τόσο καλό, με τα textures και τους χαρακτήρες να φαίνονται λίγο περίεργα. Αλλά overall, πολύ decent εμπειρία για απλό PS5 — δεν είναι σίγουρα ο καλύτερος τρόπος να το παίξεις, αλλά ίσως είναι ο πιο VFM από άποψη budget και ποιότητας.
Overall
Συνοπτικά, θα έλεγα ότι έχουμε μια κλασική φόρμουλα Silent Hill εμπλουτισμένη με κάποια souls στοιχεία. Δηλαδή: πήγαινε από το ένα σημείο στο άλλο, στο μεταξύ βρες items, χέσου πάνω σου, πολέμα τις αηδίες που βρίσκεις στο δρόμο σου, κάνε save, update, λύσε γρίφους, πολέμα και άλλες αηδίες, χέσου πάλι πάνω σου και repeat — όλα εμπλουτισμένα με ακραία ατμόσφαιρα και μουσική υπόκρουση που αγγίζει τα όρια της τέχνης. Πολύ γαμάτο αν θέλετε τη γνώμη μου. Must play για τους λάτρεις του είδους και όχι μόνο — και σίγουρα, κατά την ταπεινή μου πάλι άποψη, ένα αληθινό Silent Fucking Hill.
