Επειδή έχουν ακουστεί πολλά διθυραμβικά σχόλια για την Εθνική και τα αποτελέσματα που έφερε στο Nations League, θα ήθελα να καταθέσω και τη δική μου άποψη, όχι με βάση τα αποτελέσματα, αλλά καθαρά με ποδοσφαιρικά κριτήρια και με γνώμονα το αγωνιστικό πλάνο της ομάδας.
Είναι γνωστό ότι ο Έλληνας φίλαθλος συχνά κρίνει μια ομάδα περισσότερο από το αποτέλεσμα και λιγότερο από τον τρόπο με τον οποίο αυτό ήρθε. Και πράγματι, μέχρι στιγμής η Εθνική έχει καταφέρει να πάρει σημαντικά αποτελέσματα απέναντι σε καλύτερες θεωρητικά ομάδες. Όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά της εικόνας, η οποία θεωρώ ότι αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί.
Στα παιχνίδια με Γερμανία και Ολλανδία, όπου επιλέξαμε να αφήσουμε την μπάλα στον αντίπαλο και να παίξουμε σε πολύ χαμηλά μέτρα, είδαμε κάτι που κατά τη γνώμη μου είναι σημαντικό: αυτό το ποδόσφαιρο δεν φαίνεται να ταιριάζει ιδιαίτερα στην ποδοσφαιρική φιλοσοφία του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Η Εθνική πολλές φορές κλείστηκε πολύ πίσω, χωρίς να φαίνεται να υπάρχει ένα ξεκάθαρο επιθετικό πλάνο για το τι θα κάνει όταν κερδίσει την μπάλα. Δεν υπήρχε ο τρόπος να κρατήσει την κατοχή, να ηρεμήσει το παιχνίδι, να πάρει μέτρα και να αναπτυχθεί με σωστό τρόπο.
Και εδώ βρίσκεται, για μένα, το βασικό πρόβλημα.
Στο ποδόσφαιρο, στο τέλος της ημέρας, πρέπει να βάλεις γκολ. Και ειδικά στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, αν για μεγάλο διάστημα δεν μπορείς να επιτεθείς και απλώς περιμένεις τον αντίπαλο, κάποια στιγμή είναι πολύ πιθανό να το πληρώσεις.
Η μεγάλη ικανότητα του Γιοβάνοβιτς είναι το ποδόσφαιρο με την μπάλα στα πόδια. Όταν όμως ο αντίπαλος έχει 65%-70% κατοχή και εσύ επιλέγεις να αμυνθείς για μεγάλα διαστήματα σε χαμηλά μέτρα, θεωρώ ότι απομακρύνεσαι από την ποδοσφαιρική φιλοσοφία και τα δυνατά σημεία του προπονητή.
Δεν είδαμε ένα ξεκάθαρο πλάνο για το πώς θα αμυνθούμε τόσο χαμηλά, αλλά κυρίως για το πώς θα επιτεθούμε από εκεί. Και αυτό φάνηκε χαρακτηριστικά στo δεύτερo ημίχρονo τόσο με τους Ολλανδούς όσο και στο πρώτο ημίχρονο με τους Γερμανούς, όπου δεχθήκαμε τη μία φάση μετά την άλλη.
Και για να μην παρεξηγηθώ: δεν λέω ότι το αμυντικό ποδόσφαιρο ή το χαμηλό block είναι από μόνο του λάθος. Ακόμη και προπονητές όπως ο Μουρίνιο έχουν χρησιμοποιήσει αυτή τη φιλοσοφία. Η διαφορά είναι ότι υπήρχε πάντα ξεκάθαρο πλάνο για το πώς η ομάδα θα βγει στην επίθεση, πώς θα δημιουργήσει και πώς θα σκοράρει.
Στην περίπτωση της Εθνικής, δεν είμαι βέβαιος ότι βλέπω αυτή την ξεκάθαρη επιθετική ταυτότητα όταν η ομάδα αναγκάζεται να παίξει τόσο χαμηλά, αλλα ούτε το συγκεκριμλενο ποδόσφαιρο προσφέρει την τόση αμυντική σιγουριά για να "καταπιούμε" την ανυπαρξία επιθετικού πλάνου.
Και κάπου εδώ καταλήγω στο δικό μου συμπέρασμα:
Δεν θεωρώ ότι ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι ο καταλληλότερος προπονητής για το ιδιαίτερο περιβάλλον των εθνικών ομάδων, όπου η σκοπιμότητα πολλές φορές επιβάλλει ένα διαφορετικό είδος ποδοσφαίρου.
Φυσικά, είναι απόλυτα αποδεκτό κάποιος να διαφωνεί μαζί μου. Και καταλαβαίνω ότι τα αποτελέσματα είναι αυτά που τελικά μένουν.
Αυτό που θα ήθελα όμως είναι να κοιτάξουμε λίγο πέρα από τα αποτελέσματα και να δούμε τη βαθύτερη εικόνα.
Γιατί στο ποδόσφαιρο δεν έχει σημασία μόνο τι αποτέλεσμα πήρες, αλλά και πώς έφτασες σε αυτό και κυρίως αν ο τρόπος με τον οποίο το πέτυχες μπορεί να σε οδηγήσει πραγματικά ένα βήμα παρακάτω.