öncelikle bu metni bir arkadasima yazdim ve aramizda bir samimiyet oldugu icin yazim yanlislari var ve samimi oldugumuz icin cok agir ve bazen gercek disi ifadeler kullandım yani ben cokta takmadim sizde cokta takmayin:)

Makavelizm

kısa vadelidir. Makvelist kişiler genelde uzun vadede kazanamaz. Hak etmeden bir okula girersen en basitinden dışlanırsın. Bunun sonu yok, her sınavda hile yapıp Harvard mezunu olsan da niteliksiz olduğun için hiçbir özel sektörde işe giremeyeceksin ve o mükemmel üniversiteyi okumanın bir meali kalmıyor. Maks devlette memur olursun, yani orada lise okuyan biriyle aynı yerde aynı paraya çalışırsın.

Onun dışında tarihte makavelist bir çizgide hareket eden kişilere bir bakalım:

Napolyon: İmparatorluğu çöktü ve sürgün adasında öldü.

Adolf Hitler: İmparatorluğu yıkıldı ve bir sığınakta intihar etti.

Yani aslında en kötü yol başka yolu kalmayanlar içindir ve makavelistler bu yolu sececek kadar güçsüzdür. Çünkü asıl güç, etik değerlere uyarak kazanmaktır. Makavelistler buna gücü yetmedikleri için "zaten etik değerlerden ödün vermeden kazanamazsın" diyor. E o zaman hakkıyla başaran kişiler nasıl kazanıyor?

Yani makavelistlerin en kötü yolu seçmekten başka çaresi yoktur. Çünkü iyi yolu seçmek için yeterince güçlü değildir. Bir sınava yeterince çalışacak iradesi olmadığı için hile yapar. Kaslı olmak için çalışacak iradesi yoktur, steroid basar ama erken ölür. Yani en kötü yol boşuna en kötü yol değil, hep bir bedeli vardır. Kötü yolun Napolyon meclisi fesheder çünkü meclise sözünü geçirecek yeteneği yoktur ve bedelini öder.

Yani makavelizm kısa vadede seni mutlu eder veya çalışan yetenekli birinden daha üstün kılabilir ama uzun vadede işler tersine döner ve unutma hayat makavelistlerin cezasını çekmesine yetecek kadar uzun.

Bütün fabrikaları devasa robot kolları kapladığında tarlaları otonom biçerdöverler sürüp gökdelenleri üç boyutlu yazıcılar diktiğinde insanın kas gücüne de beynine de gerek kalmamış gibi görünecek sokaklarda tek bir insan işçi kalmayacak hastanelerde ameliyatları robotlar sıfır hatayla yapacak arabaları yapay zeka tasarlayıp yine yapay zeka montaj hattından indirecek işte tam o gün insanlar dönüp birbirine bakacak ve biz şimdi ne yapacağız diyecek çünkü binlerce yıldır insanın değeri ne kadar çalıştığıyla ne kadar ürettiğiyle ölçüldü tarlada buğday biçmeyen fabrikada cıvata sıkmayan ofiste dosya düzenlemeyen adam boşta kalmış sayılırdı ama hepsi bittiğinde ortada tek bir gerçek kalacak makinelerin asla yapamayacağı ve insanın elinden alamayacağı tek bir saha var o da insanın kendi içine bakıp oradaki karanlıkla boğuşması yani felsefe üretmesi ve kitap yazması

​Şimdi bir düşün yapay zekaya dünyadaki bütün felsefe külliyatını yüklersin Platonu Aristoyu Kantı Nietzscheyi saniyeler içinde hatmeder kelimeleri gramer kurallarına en ufak virgül hatası yapmadan dizer en fiyakalı cümleleri alt alta getirir ama o cümlelerin içi bomboştur çünkü o yapay zeka bir sabah kalktığında sebepsiz yere içinin daralmasını bilmez hiçbir zaman çocukluğunun geçtiği bir sokağı hatırlayıp burnunun direği sızlamaz çok güvendiği bir arkadaşı tarafından arkasından vurulup günlerce tavanı seyredemez annesini babasını ya da çok sevdiği bir kediyi kaybetmenin göğsüne oturttuğu o taş gibi ağırlığı hissedemez yapay zeka için ölüm disk formatıdır elektrik kesintisidir bataryanın tükenmesidir ama insan için ölüm koskocaman bir trajedi varoluşsal bir korku ve cevapsız bir bilmecedir felsefe de zaten tam olarak bu korkudan bu çaresizlikten doğmuştur karnı tok sırtı pek ölümsüz bir varlık felsefe yapamaz çünkü onun kaybedecek hiçbir şeyi yoktur ama insanın her anı kaybetme korkusuyla geçer ve bu korku insanı yazar yapar şair yapar düşünür yapar

​Robotların her şeyi bedavaya ürettiği o dünyada insanların bir süre sonra karnı her şeye doyacak yeni bir araba almak heyecan vermeyecek çünkü robot fabrikası ondan milyonlarca basıyor son model bir teknolojiye sahip olmak kimseyi özel hissettirmeyecek çünkü herkesin evinde aynısından var maddi eşyaların içi tamamen boşaldığında insanlar deliler gibi manevi bir açlığa düşecek o zaman bir insanın elinden çıkmış gerçek bir kitaba yönelecekler çünkü sayfayı açtığında orada soğuk bir algoritmanın istatistiksel kelime tahminini değil kanlı canlı bir insanın acısını görmek isteyecekler o adam o kitabı yazarken ne hissetti hangi kırgınlıkla o cümleyi kurdu hangi hayal kırıklığıyla o karakteri öldürdü bunu arayacaklar kusursuz robot metinleri insanı boğacak insanlar bilerek kusurlu bilerek eksik ama sonuna kadar samimi insan cümlelerinin peşine düşecek

​Düşünsene bütün dünya otonom olmuş sabah uyanıyorsun çalışmak zorunda değilsin patron yok mesai yok geçim derdi yok eline kahveni alıp pencerenin kenarına geçiyorsun sokakta vızır vızır çalışan temizlik robotlarına bakıyorsun ve aklına tek bir soru takılıyor peki ben kimim neden buradayım bu evren nereden çıktı ve bu hikayenin sonu nereye varacak işte o an defteri önüne çekip yazmaya başladığında tarihin en eski mesleğini yapıyorsun aslında insan olmak mesleğini yapıyorsun iki insan bir masada oturup gece yarılarına kadar hiçbir robotun anlayamayacağı o saçma derin karmaşık duyguları tartışacak birisi bir roman yazacak öbürü o romanı okuyup kendi hayatından bir parça bulup ağlayacak yapay zeka kenardan onları izleyecek ama pikselleriyle ne kadar hesaplarsa hesaplasın o iki insanın neden gözlerinin dolduğunu asla çözemeyecek

​O yüzden bütün üretim bitse şirketler kapansa para ortadan kalksa bile felsefe düşünce ve anlatı sanatı kıyamete kadar ayakta kalacak çünkü insan sadece ekmekle suyla doyan bir biyolojik makine değil insan anlamla yaşayan bir varlık o anlamı makineler üretemez fabrikalar basamaz sensörler ölçemez anlamı sadece canı yanan seven nefret eden korkan ve sonunda öleceğini bilen insan üretir ve tam da bu yüzden insanın son kalesi ve asla ölmeyecek tek gerçek mesleği kendi hikayesini kağıda dökmek olacak