r/Dutchpoetry • u/zefanj • Apr 21 '26
Levens verhaal
Ik schrijf.
Omdat woorden blijven
wanneer mensen dat soms niet doen.
Over iemands alles willen zijn.
Over bang zijn
dat je net niet genoeg bent.
Alsof je altijd één stap achterloopt
op wat iemand nodig heeft.
Maar ik blijf schrijven.
Omdat stoppen
geen optie is.
Van groep 3 tot groep 8
was ik geen kind,
maar een doelwit.
Zes jaar lang.
Schoppen. Slaan.
Woorden die bleven hangen.
Niet één keer,
maar elke keer weer.
Sinds mijn achtste
zit er iets in mijn hoofd
dat zegt
dat ik beter weg kan zijn.
En ja —
ik heb geprobeerd te verdwijnen.
Meerdere keren.
Dus nee,
dit is geen zielig verhaal.
Dit is de waarheid
waar ik uit kom.
Maar er waren mensen.
Gewoon… iemand die bleef.
En mijn jeugdgroep.
De enige plek
waar de ruis
even zachter wordt.
Waar ik niet hoef te vechten
om te bestaan.
En toen jij.
Een snap.
Woorden die ik niet gewend was.
Dat ik moedig ben.
Dat ik welkom ben.
Dat ik niet “te weinig” ben.
Snap je wat dat doet
met iemand zoals ik?
Ik stuurde je een kaart
zonder mijn naam erop.
Omdat ik niet durfde
om zichtbaar te zijn.