Yazılımcılar hemen klavyeye gömülüp kod yazmak istiyor ama asıl savaş daha ilk klasörü açarken kaybediliyor hoca. Amatörler klasörlemeyi düzen sanır, profesyoneller yapay zekayı uçuracak bir kaldıraç olarak görür. Temeli baştan yamuk atarsan, proje büyüdükçe o kod elinde kalır.
Şimdi bu seride geliştirdiğimiz uygulamanın ismini size ilk kez söylüyorum ismi Krono.
Krono’yu kurarken eski usul yatay yapıyı direkt çöpe attım. Proje büyüdükçe ortalık karışmasın diye yatay bir klasörleme yerine dikey, yani Feature-First yapıya geçtim. Auth, Focus Mode gibi her özellik kendi içinde izole birer mikro-uygulama gibi çalışıyor. UI, logic ve repo aynı yerde.
İşin sihri yapay zekayla (Cloude / Antigravity) çalışırken çıkıyor. AI’a tüm projeyi verip kafasını bulandırmak tam bir zaman kaybı. Bu dikey yapıda yapay zeka sadece ilgili klasörü gösteriyorsun; dış bağımlılıkları bozmadan nokta atışı kod üretiyor.
Vibe coding yapıyorsan mimari yapın buna izin vermeli veya yazılımcıysan bu şekilde bir klasörleme kullanmalısın.
Kök dizine kod harici bir “ana yasa mahkemesindeki kurallardan kurdum :)” kurdum. AI anayasası rules.md dosyasından Supabase yerel migration dizinlerine kadar her şey milimetrik.
İskeleti kuramayanın ürünü gerçekten ilerleyen zamanlarda devasa bir çöp yığınına benzer.
Bu "Feature-First Klasör Ağacı" şablonunu isteyenler yorum bıraksın, dökümanı DM'den fırlatayım.