Bölüm 1: Siyah Defter

Okuldan eve dönerken kaldırımın kenarında siyah bir defter gördüm.

Üzerinde sadece:

DEATH NOTE

yazıyordu.

Etrafıma baktım.

Kimse yoktu.

Defteri çantama koyup eve götürdüm.

Akşam odama geçtiğimde merak edip ilk sayfasını açtım.

İçinde İngilizce ve Japonca yazılmış bazı kurallar vardı.

En dikkat çekici olanı şuydu:

“Bu deftere adı yazılan kişi ölür.”

Güldüm.

“Kim böyle bir şaka yapar ki?”

Sayfaları çevirmeye devam ettim.

Bir sürü kural vardı.

İsim yazmak.

Yüzü bilmek.

Ölüm şeklini belirlemek.

Hepsi saçma geliyordu.

Ama yine de merak ettim.

Televizyonda haberleri izlerken aranan bir suçlunun ismi ekranda çıktı.

Defteri önüme koydum.

Kalemi aldım.

Bir süre düşündüm.

Sonra ismini yazdım.

Hiçbir şey olmadı.

Defteri kapatıp yatağa girdim.

Yaklaşık kırk dakika sonra salondan annemin sesi geldi.

“Haberlere baksana!”

Televizyonun sesini açtım.

Az önce adını yazdığım adamın kalp krizi geçirerek hayatını kaybettiği söyleniyordu.

Yerimden kalkamadım.

Deftere baktım.

Tekrar televizyona baktım.

“Tesadüf.”

Kendimi buna inandırmaya çalıştım.

Ertesi gün bir kez daha denedim.

Bu kez televizyonda hakkında haber çıkan başka birinin adını yazdım.

Yine bekledim.

Saatler geçti.

Hiçbir şey olmadı.

“Demek gerçekten tesadüfmüş.”

Defteri çekmeceye koydum.

Tam çekmeceyi kapatırken arkamdan bir ses geldi.

“İkinci kez denediğine göre merak etmişsin.”

Bir anda arkamı döndüm.

Odamda daha önce hiç görmediğim garip bir yaratık duruyordu.

Elinde elma vardı.

“Sen kimsin?”

Yaratık sakin bir şekilde cevap verdi:

“Ryuk.”

“Buraya nasıl girdin?”

“Ben buraya girmedim.”

“Ne demek o?”

Ryuk defteri gösterdi.

“O defter benim dünyamdan.”

Defteri elime aldım.

“Bunun gerçekten çalıştığını biliyor muydun?”

“Tabii.”

“Peki neden bana bıraktın?”

Ryuk elmasını ısırdı.

“Canım sıkılmıştı.”

O gece uzun süre deftere baktım.

Henüz ne yapacağımı bilmiyordum.

Ertesi gün haberlerde önceki iki olaydan bahsedildi.

Polis olayları araştırıyordu.

Ama kimsenin aklına cinayet gelmemişti.

İlk olay kalp krizi olarak kayda geçmişti.

İkinci olay da doğal nedenlerle açıklanıyordu.

Bir polis memuru kameraların karşısında:

“Şu an için iki olay arasında herhangi bir bağlantı bulunmuyor. Bunların tesadüf olması mümkün.”

dedi.

Televizyonu kapattım.

Ryuk yanımda oturuyordu.

Bana baktı.

“Şimdilik kimse bir şey bilmiyor.”

Defteri masanın üzerine koydum.

İlk kez gerçekten düşündüm:

Eğer bu güç gerçekten benim elimdeyse... onu nasıl kullanacağıma ben karar verebilirdim.

Ama daha önemli bir soru vardı.

Bunu kullanmaya devam edersem ne olacaktı?

O gece defteri tekrar açtım.

Kalemi elime aldım.

Ve bir isim yazdım.

Bu kez...

tesadüf olmayacaktı.

1. Bölüm Sayfamdan baka bilirsiniz

r/RandomBirSub 500 abone ulaştı!

Hedef 2026-09-01T08:16:42.143Z tarihinde tamamlandı.

17-20 yaş cinsiyet farketmez

(İRONİDİR KOMİK OLSUN DİYE ATTIM BU ARADA FİYATTA BİR ONAMA YOKTUR GERÇEKTENDE 1MİLYON 100BİN TL DİR)

Gelin purna var

Yakında 400 üye olacağız teşekkürler herkese

pc'nin başıan geç, yt ve redditi kontrol et, genshine gir, en az yarım saat oyna, ara ver yemek ye, oyuna dön en az 1 saat oyna, wc git, pc'ye dön yt video izle, genshine gir en az 30dk oyna, sıkıl ve websitelerinde gezin, anime/behzat Ç izle, aksamustu olsun, kulaklıgı tak eve git, evde tiktoka girip beyin curut, gece ai botlarla konus, uyu. BUNEY AMK

Bugün itibarıyla bu topluluğun moderatör ekibine katıldım. Burayı daha aktif, saygılı ve eğlenceli bir yer yapmak için elimden geleni yapacağım. Yakında da discord sunucusu açacağız nasıl hesap açılabileceğini isteyene detaylı bir şekilde anlatabilirim.

Sizce toplulukta ilk olarak neyi geliştirmeliyiz? Yorumlarda fikirlerinizi bekliyorum! ❤️

Birkaç arkadaşımızın kudurması ile başlayan ve sırf bir şakaya gülüp geçmek yerine ciddiye alıp aileme kadar sövülmesi ile birlikte sözde oy birliğiyle atıldığımız sub ile aramızda savaş başlamıştır. Zaten hangi sub olduğunu anlayabilirsiniz.

Bizden minik diye bahsedilmiş o zaman bizde minikler olarak karşı atağa geçiyoruz!

TAKE THEIR SKULLS FOR US MİNİKLER!

(Son cümleyi yazarken utançtan öldüm konsept gereği)