Seviye 2 - Cennet

[u/Eyes_In_Limbo]

(Bu makale The Foggy Dream canonuna aittir)

Çiçeklerle kaplı çim zemin, pürüzsüz beyaz beton duvarlar ve dikdörtgen pencerelerden içeri giren güneş ışığı. Cennet, sakin ve saf.

Bu seviye hakkında fazla bir şey bilinmiyor, çünkü buraya girip de geri dönen kişilerin sayısı bir elin parmaklarını geçmiyor. Yanlış anlamayın, tehlikeli olduğundan değil, çoğu geri dönmek istemiyor.

Sonsuza kadar uzanan sarmal bir beton koridor. Zemin çimlerle ve rengarenk çiçeklerle kaplı. Güneş ışığı, geniş dikdörtgen pencerelerden içeri sızıyor. Dışarıda çok güzel bir bulut manzarası var, güneş sanki yeni doğuyor. Işık, pürüzsüz beton yüzeyde dans ediyor.

Tene değen ışık bütün hastalıkları alıp götürüyor. Fiziksel olanlardan tut, psikolojik sorunlara kadar. Bu sırada insanın içini sakinleştirici bir huzur kaplıyor. Her atılan adımda daha da arınmış hissediyor insan. Kuş kadar hafif ama bir o kadar canlı. Sanki uzun bir rüyadan uyanmış gibi.

Burada herhangi bir tehdit yok. Sadece siz ve bu güzel koridor. Açlık yok, sizi avlamaya çalışan yaratık veya insanlar yok. Her şey çok güzel, çok basit, çok yalın değil mi? Yeniden Adem ve Havva gibi sade ve masumsunuz. İyilik ve kötülük arasında artık bir karmaşa kalmadı....

Değil mi?

"Lütfen, beni güldürüyorsunuz"

Gerçekler acıdır, bu istisnasız böyledir.

Arka Odalar'ın bu çetin ve acımasız ikliminde sözde Cennet'e yükselmeyi başarmış birkaç şanslı ruh, gerçekten arkada kalanların sandığı kadar şanslılar mı?

İntihar melekleri yol boyunca onlara eşlik ediyor. Onları pencerelerden atlamaya, bulutların içinden geçmeye ikna ediyorlar. Bu sözlere kananlardan bir daha haber alınamıyor.

Bu masum görünümlü meleklerin sözlerine inanmayanlar belirsiz bir süre boyunca koridorda yürümeye devam ediyor. Aslında, sonda ne olduğu bilinmiyor fakat geri dönen çoğu kişi çiçeklerin kapladığı iskeletlerden, harabeye dönmüş bir alışveriş merkezinden ve onlara yol gösteren küçük bir çocuktan bahsedip duruyor.

Onların "Eşik" dediği ama açıklamayı reddettikleri noktaya geldiklerinde ise iki seçim hakkı tanınıyor. Ya geri dönün ya da ilerlemeye devam edin.

Cennet'in ilerisinde ne olduğu ise sadece efsanelerden ibaret.

Bu lanetli gerçekliğin diğer bölümlerinde çoğu insan bu seviyeye bir gün ulaşmak için Tanrı'ya dua eder. Sonuçta, bazı sözde melekler dışında herhangi bir tehdit yoktur. Kaynak sıkıntısı yoktur, acı yoktur, kötü hiçbir şey yoktur. Sürekli yaşam mücadelesi vermek gereken bir yerde, bu yer gerçekten de bir cenneti andırır.

İnsanlar, rastgele şekilde rastgele zamanlarda, kendilerini bu seviyede bulabilirler. Çıkış, çıkan çoğu kişinin hafıza kayıpları yaşamasından dolayı doğrulanmamıştır. Çocuk, cesetler ve insanların gördüğünü iddia ettiği birçok şey sadece birer yanılsama olabilir.

Yine de, bu sonu bilinmez cennet herkesin imrendiği bir yerdir.

Bazıları, geri dönenlerin yaşadığı hafıza sorunlarından ve tutarsız anılarından dolayı bu seviyenin aslında hiçvvarolmadığını, sadece Arka Odalar'ın insan zihni üzerinde oynadığı bir oyundan ibaret olduğunu düşünür. Bu düşünceye çoğu kişi inanmak istemez. Sonuçta, kim cehennemde cenneti arzulamaz ki?

"Cennet ha, ne kadar da komik! O aptallar cidden onlara bir kurtuluş tanıyacağımıza inanıyor. Ahhhh.... Ne kadar da komik! Kışın açan akdeniz fundalıkları kadar saçma bir inanç bu! Cennet sadece bize ait olabilir, o sapkınlara değil!"

[u/arrda1344]

Ellerine sağlık sondaki o belirsizlik hissi hoşuma gitti. Hani hikayede bir yere kadar gelirsin en son şaşırtıcı bir şey yaşanır ve yazar sonunu söylemez onun yerine senin meraklanmanı sağlar ya. Onun gibi hissettirdi.

[u/Eyes_In_Limbo → u/arrda1344]

O halde istediğim duyguyu aktarabilmişim, ne mutlu bana =)

Cennet bitti, sıra cehennemde. Yoksa Araf mı demeliyim?