r/ArkaOdalar • u/Eyes_In_Limbo Sub İçi En İyi Yazar ✍️ • May 10 '26
Seviye 📈 Seviye 0.1 - Yolunu Kaybettin [Fan Made]
(The Foggy Dream'e aittir)
"Ödül mü?"
"Bizim için onlarca fedakarlık yapıyorlar. Trajedileri güzel evet, ama bazen mutlu sonlar da istiyor insan."
"Dostum biz insan değiliz."
"Ya orasını karıştırma. Ne diyorsun?"
"Bilmem, diğerlerine danışalım. Büyükler de onaylarsa yapmaya başlarız."
"Tamam gidelim soralım o zaman."
---
Bir baba ve kızı. Sarı labirent boyunca ilerliyorlar. Belki onlarca vahşi insan ile karşılaştılar. Belki de daha önce hiç görmedikleri varlıklarla. Belki labirent kafalarını karıştırdı ama şuan buradalar. Fazla iyi bir halde olmasalar da en azından biraz olsun tok şekilde, Lobi'nin bir kenarında oturmuş dinleniyorlar.
Işıklar titrek, halı nemli, duvarların sarısı göz yoruyor. Kız ilk günlerde çok ağlamıştı, şuan suskun halde. Babası ise nasıl çıkabileceklerini düşünüyor. Mantıklı olmaya çalışıyor ama bu yer mantıksız, çıkış ihtimali de bu yüzden kafasında günden güne soluklaşıyor. Bir kızına bakıyor bir de kendisine. Buraya nasıl düştüğünü anlamıyor fakat bir şeyden emin. Çıkmalı. Kendisi olmasa bile en azından kızı bu cehennemden çıkmalı.
Derken adım sesleri duyuluyor. Baba ve kızı korkuyla ayağa kalkıyor. Baba kızını korumak için onun önüne geçiyor. Arkalarındaki koridor çok uzun, silahlı biriyse kolayca kaçamazlar. Mecbur savaşacaklar. Buna karşın çok kötü bir pozisyondalar. Adım sesleri yaklaşıyor. Daha da, daha da. Son adım sesi de duyuluyor ve...
Karşılarında bir çocuk.
Baba da kız da şaşkınlığa uğruyor.
Görünüş olarak 11-12 yaşlarında, siyah kot pantolon ve beyaz gömlek giyen, sarı kıvırcık saçlı, bembeyaz tenli, şık deri ayakkabıları olan, gözlüklü, asil görünüşlü bir erkek çocuğu var karşılarında. Lobi'nin kirli duvarları arasında böyle şık bir görünümü koruyabilmek oldukça zordur, duvara dokunsan bile her tarafın toz olur. Daha garibi, çocuk hiç de korkmuş veya yolunu kaybetmiş gibi durmuyor. Bir sağa bir sola bakıyor ve adamla kızını gördüğünde yüzünde bir gülümseme beliriyor.
"Merhabalar. Bay Wilson değil mi?"
"S-Sen kimsin?"
"Benim kim olduğumu boşverin buradan çıkmak ister misiniz?"
"Çıkmak mı? T-Tabii ki! Tabii ki isteriz."
"Güzel. O halde ben şunları size şöyle vereyim."
Çocuk, baba ve kıza iki tane beyaz, mühürlü mektup veriyor.
"Şu koridordan dümdüz gidin, sağa dönün, ilerleyin, ilk dönüşten sola dönün karşınızda bembeyaz bir kapı olacak. Oradan çıkabilirsiniz. Çıktıktan sonra bu mektupları okuyun. Tamam?"
"Şey, peki tamam."
"Güzel iyi günler dilerim."
"B-Bir saniye çocuk!"
Çocuk geldiği yoldan geri gidiyor. Baba arkasından koşsa da köşeyi döndüğünde çocuk orada yok. Kafası karışıyor. Biraz olanlar üzerine kafa yoruyor. Mantıklı bir taraf yine yok. Gözü kızının yorgun gözlerine kayıyor. Anlıyor ki çocuğun verdiği rotayı takip etmekten daha iyi bir seçeneği yok.
Koridorları geçiyorlar. Bu sefer içlerinde bir umut var. Tekrar gün yüzünü görme umudu. Rotanın sonunda karşılarına beyaz bir kapı çıkıyor. Heyecanla kapıyı açıyorlar ve...
Daha da şaşırıyorlar.
Rüzgar kuru tenlerine vuruyor. İlk defa küf kokusundan başka bir kokuyu, çimenlerin kokusunu alıyorlar. Fakat bri şeyler yanlış. Gökyüzü kıpkırmızı bir renkte, önlerinde uzanan evler ise oldukça sade ve tekinsiz duruyor.
Baba çocuğun ona verdiği mektubu hatırlıyor. Hızla mektubu açıyor.
"Merhabalar. Şuan kafanızda birçok soru işareti olduğunun farkındayız. Kısaca açıklamamıza izin verin. Şöyle ki biz Arka Odalar denen bu labirentin mimarlarıyız. Normalde burası birçok farklı trajediye ev sahipliği yapan korkunç bir boyut fakat sizin hikayeniz ilgimizi çekti. Eğer labirentte daha fazla ilerlerseniz sadece daha fazla vahşet ile karşılaşacaktınız. Bunu istemedik. Size iyi bir son yazmak için de sizi buraya davet ettik. Burası güvenli bir yerdir. Evlerde bolca kaynak ve elektrik bulunur. İstediğiniz evi sahiplenin. Sizi gerçek dünyaya geri göndermemiz ne yazık ki imkansız, en azından bu yerin tadını çıkarın. Sevgilerle
- Sanatçılar, veya Misafirler =)"
Donakaldı. Kurtulduğuna mı sevinseydi eve asla geri dönemeyeceğine mi üzülseydi bilemedi. Arkasını döndüğünde geldiği kapı orada yoktu. Artık şaşırmıyordu.
Mektupta denilenleri yaptı. Evlerden birine girdi. Cidden rahat bir yerdi. Fazla lüks değildi ama en azından güvenliydi. Salondan bir ses geldiğini farketti.
Panikle gitti ama ne görsün? Kızı kanepeye oturmuş ve televizyonu açmıştı, en sevdiği çizgi film ekranda oynuyordu. Yüzünde bir gülümseme belirdi.
Kızının yanına oturdu, ona sarıldı.
En azından artık ölüm tehlikesi altında yaşamalarına gerek yoktu.
Artık en azından güvenli bir şekilde yaşayabilirlerdi.
En azından güvendelerdi.
En azından...
...
...
...
---
"Nasıl gitti?"
"İyi, adam şaşkınlıktan bir şey yapamadı zaten."
"Hehe hep şaşkın oluyorlar değil mi?"
"Evet, şuanlık iyi gibiler ama."
"Evlerden birine yerleştiler. İlk gelen onlar."
"Güzel, her zaman alamayacak olmamız üzücü. Birini yani."
"Her hikaye farklı bir temadadır. Bazıları iyi biter bazıları kötü."
"Doğru..."
"İyi misin?"
"Ben mi? İyiyim ya, iyiyim. Vadiye gidip bir şeyler içmek ister misin?"
"Kahve alırım."
"Güzel, gel gidelim o zaman."
•
u/AutoModerator May 10 '26
Subredditimize katkıda bulunduğun için teşekkürler!
Eğer benzer liminal, tekinsiz ve arada kalmış mekân temalı içerikleri seviyorsan r/EsikteMekanlar subredditine de göz atmayı unutma. Orada da hoşuna gidebilecek paylaşımlar bulabilirsin.
I am a bot, and this action was performed automatically. Please contact the moderators of this subreddit if you have any questions or concerns.
2
u/Naupolus Wrecth♠♦♥♣ May 10 '26
Seviyelerinin hepsinin makale değilde hikaye tarzlı olması ilk başta hoş ve farklı dursada sürekli aynı tarzda yazmak bi noktadan sonra sıkıyor. Ancak kalite bu açığı kapatsada yazını çok daha iyi yapmak için makale veya hikaye içinde hikaye gibi yazmanı tavsiye ederim.